Σημεία και τέρατα!

simeia-kai-terataΌποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. Και όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα. Φρίντριχ Νίτσε, «Πέρα απ’ το καλό και το κακό»

Το 1818 δημοσιεύτηκε από την Μαίρη Σέλλεϊ η ιστορία ενός ανεξέλεγκτου τέρατος, αυτού που έφτιαξε η περιέργεια και το επιστημονικό νυστέρι του δόκτορος Φράνκενστάιν. Το τέρας με το κίτρινο δέρμα και τα ψυχρά γαλάζια μάτια, που ο Φράνκενστάιν φτιάχνει ως πειραματόζωο και για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του, όμως, ξεφεύγει σύντομα από τον έλεγχό του. Το σκάει και κάνει μια σειρά φόνων. Κρύβεται και μαθαίνει μάλιστα και από έναν τυφλό γέρο τη γλώσσα των ανθρώπων. Αυτονομείται και ζητάει από τον επιστήμονα-θεό να του φτιάξει ταίρι. Θέτει με άλλα λόγια τους δικούς του όρους. Μάλιστα, στο τέλος της ιστορίας ο ίδιος ο επιστήμονας που το κατασκεύασε πεθαίνει, αλλά το τέρας του επιβιώνει∙ εξαφανίζεται σ’ ένα παγόβουνο. Όλα αυτά είναι μια φανταστική ιστορία: δεν υπάρχουν τέρατα, δεν υπάρχουν επιστήμονες-θεοί ακόμη και αν κάποιοι φιλοδοξούν να γίνουν· είναι μια νουβέλα, που κάποιοι ίσως ακόμη και θα ειρωνευτούν για το πώς καταφέρνει μια τέτοια ιστορία να παρεισφρήσει σε ένα αναρχικό κείμενο.

Συχνά όμως η λογοτεχνία βρίσκει έναν συμβολικό τρόπο να πει αυτό που πάντα συνέβαινε και καμιά φορά επιβεβαιώνεται ως «προφητεία» στο μέλλον. Έτσι και στην περίπτωσή μας, τα τέρατα της πολιτικής σκηνής αυτονομήθηκαν, σταμάτησαν να υπακούν στους δημιουργούς τους και συνέχισαν τους πραγματικούς και διόλου συμβολικούς φόνους και απειλές, στο βαθμό πλέον που οι ίδιοι επιθυμούσαν, σπάζοντας έτσι το άτυπο «συμβόλαιο» με τους κρατιστές εντολοδόχους τους. Το παλιό τέρας των «αγανακτισμένων πολιτών» της δεκαετίας του ’80 κάποια στιγμή έβγαλε την μάσκα του και αποκαλύφθηκε στους τυφλούς που του έμαθαν να μιλάει. Στις επόμενες δεκαετίες εξελίχθηκε και σήμερα αρθρώνει ευθαρσώς τον πολιτικό του λόγο και συστήνεται με το νέο του όνομά: Χρυσή Αυγή.

Τα δημοσιεύματα δίνουν και παίρνουν για τους φυλακισμένους, υπόδικους και ύποπτους φασίστες ή νεοναζί, που τόσον καιρό διεξάγουν μαζί με το κράτος πογκρόμ κατά μεταναστών, καλούν σε διωγμούς κατά τσιγγάνων και καίνε τους καταυλισμούς τους, μιλούν για καθαρότητα αίματος και στρέφονται με τόση μεγάλη ευκολία εναντίον κάθε ανθρώπου που δεν πληροί τα δικά τους κριτήρια καθαρότητας. Μα για μια στιγμή, ποιος είναι αυτός ο επιστήμονας που ανέθρεψε ένα τέτοιο τέρας και κυρίως ποιος ήταν στην περίπτωσή μας ο τυφλός που του έμαθε να μιλάει; Και ακόμη καλύτερα∙ ποιοι ήταν οι κουφοί που τους άκουγαν να τα λένε όλα αυτά και τα έκαναν πράξη; Τι ακριβώς είναι τελικά εκείνο το κομμάτι της ελλαδικής επαρχίας –μακριά από εμάς οι γενικεύσεις– που όχι μόνο ανέχεται αλλά και συχνά συμμετέχει σε αντικοινωνικές πρακτικές; Μήπως είναι η κολυμπήθρα του Συλωάμ, που ξεπλένει αθόρυβα τόσα χρόνια εγκλήματα, που τώρα βγαίνουν στο φως; Μήπως τα μέσα μαζικής καταστροφής, με άλλα λόγια τα Μ.Μ.Ε, καλλιεργούν την απανθρωπιά και εκπαιδεύουν όχι μόνο τους φιλήσυχους, μα και τους αγανακτισμένους πολίτες; Μήπως τελικά τα γεγονότα στην Μανωλάδα και το Αιτωλικό δεν είναι απλώς οι κορυφώσεις του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, αλλά ένα αντιανθρώπινο φαινόμενο με μεγαλύτερες διαστάσεις; Άλλωστε, η περίπτωση των πακιστανών, που κρατούσαν αλυσοδεμένους σύριους μετανάστες στο Κορωπί δείχνει ότι η κτηνωδία δεν έχει σύνορα.

Ο φασισμός δεν είναι πρόθεση ψήφου, είναι μία στάση ζωής. Δεν τελειώνει με νόμους, διατάγματα, λιντσαρίσματα και φυλακίσεις, πόσο μάλλον με επαίσχυντες δολοφονίες από ψυχρούς εκτελεστές, αλλά με το γκρέμισμα και της τελευταίας αυταπάτης. Της αυταπάτης ότι μόνο αυτοί οι σωματώδεις με τις άγριες φάτσες και τα άγρια σκυλιά, τα μαύρα μπλουζάκια και τα σύμβολα της Θούλης είναι οι φασίστες και οι ναζί. Και που πήγαν όλοι αυτοί που καλοδέχτηκαν τη δικτατορία και έστησαν μια καλόβολη ζωή στη μεταπολίτευση; Που πήγαν αυτοί που ενέκριναν με επιδοκιμαστικά σχόλια ή έπραξαν με τα ίδια τους τα χέρια τόσα βασανιστήρια; Μάλλον δεν κρύφτηκαν σε κάποιο παγόβουνο και εξαφανίστηκαν για πάντα. Και δυστυχώς το τέρας της πολιτικής δεν είναι ένα, ούτε έχει κίτρινο δέρμα και ψυχρά γαλάζια μάτια, για να το ξεχωρίζουμε από μακριά.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.