Η «ΠΑΡΑΔΟΞΗ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΟΙ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΡΠΝΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΩΦΕΛΙΜΟΥ…

television«ΗΛΘΕ Η ΩΡΑ!. Φαντάζει παράδοξον αλλά είναι η αλήθεια: η αποχώρηση των αριστερών του κ. Κουβέλη οδηγεί στον σχηματισμό μιας ισχυρότερης κυβέρνησης και διευκολύνει την ανασυγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης της χώρας». Με αυτά τα λόγια πανηγύρισε δεόντως την έξοδο της ΔΗΜ.ΑΡ. από το κυβερνητικό σχήμα ο «αξιότιμος» κύριος Σταύρος Ψυχάρης μέσα από στήλη του Βήματος (23-6-2013).

Και δικαίως, θα πει κάποιος. Διότι αυτό που περιγράφεται ως «παράδοξον», αλλά «αληθινό», κοστολογείται ως το γόνιμο για τα εξουσιαστικά συμφέροντα αποτέλεσμα μιας ακόμα «σκληρής» πολιτικής αντιπαράθεσης, από την οποία όλοι οι «αντιμαχόμενοι» εξέρχονται ως συνήθως τροπαιούχοι… Όλοι; Φυσικά όλοι. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε, απλά, τις σχετικές ανακοινώσεις κάθε κομματικού σχηματισμού, και για μιαν ακόμη φορά θα είχαμε μπροστά μας τα διαπιστευτήρια μιας πολιτικής νίκης, που διεκδικεί το πολιτικό σινάφι στο σύνολό του.

Επρόκειτο, λοιπόν, για την πετυχημένη επανάληψη μιας τετριμμένης πολιτικής τελετουργίας. Μιας τελετουργίας που συμπεριελάμβανε τόσο την «αποκάλυψη» του «δραματικού παρασκηνίου της κρίσης», όσο και την πολιτική «κάθαρση», που εξασφαλίστηκε με την αποφυγή μιας νέας εκλογικής διαδικασίας και τον σχηματισμό πλέον μιας κυβέρνησης του «μεγάλου» συνασπισμού των δύο κομμάτων, που συνεχίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να διαφεντεύουν μεταπολιτευτικά τον ελλαδικό χώρο (πάντα με την συνεπή και συνεχή συναίνεση της αριστεράς).

Τίποτα το καινούργιο, θα παρατηρήσουμε, δικαίως επίσης, αφού η πολιτική παραμένει το βασικό εργαλείο υποταγής και κοινωνικού ελέγχου. Οι τεχνικές της πολιτικής μπορούν να εναλλάσσονται, να διαφοροποιούνται, να εξελίσσονται, απλά να επαναλαμβάνονται ή να συνδυάζονται, ώστε να εξασφαλιστεί το ποθητό αποτέλεσμα.

Σημασία έχει πάντα αν οι αναρχικοί αρνούμαστε κάθε είδους πολιτική, αν αντιμαχόμαστε κάθε εναλλακτικό προσωπείο, που κατά τα άλλα διατηρεί στο απυρόβλητο την πολιτική σαν τέτοια. Η επίκληση μιας «άλλης» πολιτικής, «διαφορετικής» από εκείνη που εννοούν ή ασκούν οι κυρίαρχοι, μοιάζει σαν τον φερετζέ, που έρχεται να καλύψει την αλήθεια: η αναγνώριση της πολιτικής, έστω και με «αιρετικό» τρόπο, είναι το προαπαιτούμενο για τις κινηματικές συγκλίσεις, είναι η γέφυρα που θα οδηγήσει σε κοινούς πολιτικούς «τόπους», τα κινηματικά λιβάδια.

Ενισχύθηκε, λοιπόν, το πολιτικό σκηνικό και μάλιστα εν μέσω μιας κινητοποίησης, που προβλήθηκε από τις «αντιμαχόμενες» πλευρές ως «αιτία πολέμου», ως το πεδίο που θα εκφραζόταν το «ανυποχώρητο» των «αντιτιθέμενων» πολιτικών. Πρόκειται για μια κινητοποίηση που εξελίχθηκε μετά την ανακοίνωση του «κλεισίματος της ΕΡΤ» (χρησιμοποιούμε σχηματικά τον όρο, καθώς πρόκειται για κίνηση, που αφορά επίσης δεκάδες τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και τηλεοπτικές συχνότητες που βρίσκονταν υπό την κρατική αιγίδα) και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κύκλο κινητοποιήσεων (Μετρό, ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί κ.ά.) με κοινά σε μεγάλο βαθμό χαρακτηριστικά.

Αναφέραμε προηγουμένως για την ευρεία συναίνεση που έχει επιδείξει η αριστερά μεταπολιτευτικά στην άσκηση των πολιτικών της καθηκόντων. Ας δούμε, όμως, πώς αυτή εκφράσθηκε στην τελευταία κινητοποίηση.

Αν λαμβάναμε στα σοβαρά τις πολιτικές ανακοινώσεις, που εκδόθηκαν με αφορμή το «κλείσιμο της ΕΡΤ», θα έπρεπε να θεωρήσουμε ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εξελισσόταν κάποιας μορφής πραξικόπημα. Είτε από την πλευρά εκείνων που αποφάσισαν την συγκεκριμένη κίνηση, είτε από την πλευρά όσων κατέλαβαν λόγου χάρη τα κεντρικά κτίρια της ΕΡΤ στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Τα εν λόγω κτίρια στολίστηκαν με δεκάδες πανό, που σηματοδοτούσαν την «βροντερή» παρουσία τουλάχιστον της εμπροσθοφυλακής του κινήματος και ορισμένων ασθμαινόντων παρατρεχάμενων (με ιδιαίτερη εμμονή στα «εργατικά»).

Και εδώ άρχιζαν να μπερδεύονται τα πράγματα. Ποιος είχε κάνει το «πραξικόπημα»; Μήπως και οι δύο πλευρές; Μήπως επρόκειτο για εκδήλωση ταυτόχρονα πραξικοπήματος και αντιπραξικοπήματος; Οι αύρες, όμως, δεν διακρίνονταν στον πολιτικό ορίζοντα, ούτε τα τανκς, αλλά ούτε και ο επαναστατημένος λαός. Οι καπνοί που έπνιγαν το συγκεκριμένο τετράγωνο δεν φανέρωναν την ύπαρξη φλεγόμενων οδοφραγμάτων, αλλά εκείνη των δεκάδων πλανόδιων σουβλατζήδων, που έσπευσαν να καλύψουν τις ανάγκες των πεινασμένων «πραξικοπηματιών».

«Παράδοξον», αλλά αληθινό και αυτό. Το γελοίον του πράγματος, όμως, δεν αναιρεί τις σοβαρές του διαστάσεις. Τουλάχιστον όσον αφορά εκείνες τις ελευθεριακές και ακόμα χειρότερα αναρχικές προτροπές, που καλούσαν το «εργατικό κίνημα» να μην αφήσει αναπάντητη αυτή την «πολεμική πράξη» (!!!) ή αποφαίνονταν ότι «η τηλεόραση ως μέσο θα μπορούσε να προσφέρει πολλά, αν ήταν στα χέρια του λαού, κι όχι στα χέρια των αστών και του κράτους»…

Όχι, δεν μας προσδιόρισαν ποιος είναι ο «λαός», δεν μας εξήγησαν γιατί έχασε αυτή την μεγαλειώδη ευκαιρία να πάρει την «τηλεόραση» στα χέρια του, ούτε μας είπαν, γιατί αφού τραγούδησε την πρώτη νύχτα της κατάληψης το «πότε θα κάνει ξαστεριά», ανέβαλλε την «επαναστατική» του πάλη για αργότερα…

Το «επαναστατικό» ντελίριο, σιγά σιγά διαδέχθηκε η νουνεχής πολιτική σκέψη: «κάναμε ζημιά στην κυβέρνηση, ας κάνουμε τώρα και την γνωστή μεγάλη συναυλία, ν’ αποκομίσουμε τα γνωστά πολιτικά οφέλη και γυρνάμε ήσυχα-ήσυχα σπίτια μας». Όπερ και εγένετο.

Ας σταθούμε, όμως και σε μία ακόμη εκτίμηση, που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, αφού έρχεται να τοποθετηθεί από αναρχικής σκοπιάς στο ζήτημα: «Εκτιμούμε ότι όλα εξυπηρετούν την συστηματική ακροδεξιά στροφή του κεντρικού πολιτικού σκηνικού, που εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια. Το κλειδί ίσως να βρίσκεται στη φύση του δημόσιου χαρακτήρα του συγκεκριμένου ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους» (βλ. σχετ. ανακοίνωση κατάληψης Σινιάλο, 13-6-2013).

Να θέσουμε εξ αρχής και εμείς μια ερώτηση: το κεντρικό πολιτικό σκηνικό περιλαμβάνει κομματικούς σχηματισμούς, όπως ο Συριζα, που μάλιστα έχει καταλάβει την θέση της λεγόμενης θεσμικά αξιωματικής αντιπολίτευσης ή όπως το ΚΚΕ ή όχι; Γιατί, αν δεν τους περιλαμβάνει, αυτό σημαίνει, λόγου χάρη, ότι ο Συριζα είναι αντισυστημικό κόμμα ή τουλάχιστον ένα κόμμα «επικίνδυνο» για το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό, όποτε το κλείσιμο της ΕΡΤ στοχεύει, απλά στην εξουδετέρωσή του ή τον περιορισμό του στην περίπτωση καταφυγής σε νέα εκλογική διαδικασία (γεγονός παρεμπιπτόντως, που όλως τυχαίως απεφεύχθη…). Μάλιστα, σ’ αυτήν την περίπτωση, προφανώς διανύουμε μια προεπαναστατική διαδικασία, αφού στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκονται επαναστατικές δυνάμεις, που βρίσκονται εκτός κεντρικού πολιτικού σκηνικού.

Οι συγγραφείς, όμως, της ανακοίνωσης, με σαφήνεια δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων:

«“Η δημόσια τηλεόραση” είναι υπόχρεη εκ του θεσμικού της πλαισίου να παρουσιάζει τις απόψεις όλων των κομμάτων σε χρόνους που ορίζονται αντίστοιχα με την εκλογική τους δύναμη. Η ΝΔ προκαλεί την πολιτική κρίση έχοντας την κρατική τηλεόραση κλειστή και με τα ΜΜΕ στην υπηρεσία τριών αγαστών μεγαλοεργολάβων. Ακόμη και σε περίπτωση προκήρυξης εκλογών την 14 Ιούλη κανείς στο ενδιάμεσο –τουλάχιστον– διάστημα δεν θα μπορεί να ρηγματώσει την μονοδιάστατη πλέον κυρίαρχη προπαγάνδα με τα σαφέστατα ακροδεξιά της χαρακτηριστικά», (ό.π.).

Εδώ το «γλυκό δένει». Ο «δημόσιος χαρακτήρας του συγκεκριμένου ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους» υποχρεώνει «εκ του θεσμικού του πλαισίου να παρουσιάζονται οι απόψεις όλων των κομμάτων σε χρόνους που ορίζονται αντίστοιχα με την εκλογική τους δύναμη». Έτσι η «πολιτική κρίση» (εμείς μάλλον είμαστε γκαβοί και δεν την βλέπουμε…) προκλήθηκε για να μην μπορεί «κανείς» να ρηγματώσει την «μονοδιάστατη πλέον κυρίαρχη προπαγάνδα με τα σαφέστατα ακροδεξιά της χαρακτηριστικά».

Εδώ είτε πρόκειται για σοβαρότατο λάθος που προέκυψε εκ παραδρομής, είτε οι «βαρκούλες αρμενίζουν πλέον πολύ στραβά». Γιατί δεν αναφέρεται, έστω, ότι κανένα κόμμα «δεν θα μπορεί να ρηγματώσει» αυτή την ρημάδα την «μονοδιάστατη» κυρίαρχη προπαγάνδα με τα «σαφέστατα ακροδεξιά χαρακτηριστικά», αλλά κατηγορηματικά αναφέρεται ότι «κανείς» δεν θα μπορεί να πράξει κάτι τέτοιο.

Οπότε, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, «Ο αγώνας των εργαζομένων στην ΕΡΤ (εξαιρουμένων των μεγαλόσχημων που… ενδεχόμενα βρίσκονται ήδη στην λίστα της επόμενης ΕΡΤ) προσεγγίζεται τόσο σε ένα πλαίσιο διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται και από την ιστορικότητα των κριτικών ενδοταξικών σχέσεων), τόσο σε ένα πλαίσιο όξυνσης του αντιφατικού πεδίου μεταξύ δημόσιου και κρατικού χαρακτήρα της ΕΡΤ, όσο και ως ρηγμάτωση της βίαιης ακροδεξιάς επιθετικότητας της πολιτικής διαχείρισης» (ό.π., ανακοίνωση κατάληψης Σινιάλο).

Τώρα, το πώς φθάνει η συγκεκριμένη ανακοίνωση σ’ αυτή την «προσέγγιση», έχοντας την παρακάτω αφετηρία, μάλλον αποτελεί μνημείο πολιτικού ακροβατισμού: «Η ΕΡΤ δεν είναι τίποτε άλλο από ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή ένας θεσμός της άρχουσας τάξης. Στο μηχανισμό αυτό συμπυκνώνονται πολλά κυριαρχικά σημαίνοντα και σημαινόμενα. Δεν πρόκειται απλώς για έναν φορέα του κυρίαρχου λόγου αλλά, επιπλέον, για ένα ΜΕΣΟ διαμόρφωσης κοινωνικής συνείδησης που –διάγοντας την Κοινωνία του Θεάματος– ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ: ένας μηχανισμός παραγωγής φαινομενικότητας που εκπέμπει ιδεολογία χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα ανοιχτής κοινωνικής διαδραστικής σχέσης. Φυσικά, στο βαθμό που μιλάμε για θεσμό –ακόμη και περίφρακτο μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της κυρίαρχης τάξης– υπάρχουν και αντιφάσεις οι οποίες θα προβάλλονται… αλλά πάντα σε ένα πλέγμα ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών και των αντίστοιχων διευθετήσεών τους».

Θα αφιερώσουμε εξαιρετικά για την περίσταση ένα απόσπασμα της συνέντευξης, που έδωσε στο περιοδικό CRASH (τευχ. Ιουνίου 2013), το «αριστερό χέρι» του Τσίπρα και Διευθυντής του γραφείου του, Νίκος Παππάς:

Ερ. Γ. Χουδαλάκη: «Εσείς είσαστε σε πόλεμο με κάποιο media;»

Απ. Ν. Παππά: «Κοίταξε, θεωρούμε ότι συγκεκριμένα συγκροτήματα τύπου έχουν παίξει αρνητικότατο ρόλο στην εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα. Όταν βυσσοδομείς απέναντι σε κάθε κοινωνική ομάδα, εγώ το λέω και το ξαναλέω, και για το Μέγκα… Γιατί εδώ νομίζω ότι παίχτηκε ένα παιχνίδι. Εν ολίγοις, να το πω πολύ απλά, υπάρχουν τζάκια τα οποία έχουν βγάλει πάρα πολλά λεφτά τον καιρό της ανάπτυξης. Δεν γίνεται η Νέα Ελλάδα να έχει τους ίδιους κυρίαρχους με την Ελλάδα που χρεοκόπησε. Αυτό είναι μοιραίο να αλλάξει. Νομίζω το γνωρίζουν όλοι».

Κυνικός σαν όλα τα κομματόσκυλα, και χωρίς ενδοιασμούς και υπεκφυγές, ξεκάθαρος όσο δεν γίνεται, αφού σε ελεύθερη απόδοση μας λέει για λογαριασμό του Συριζα και του κινηματικού συρφετού των παρατρεχάμενων του: «θα φτιάξουμε νέους κυρίαρχους, είμασταν με τους κυρίαρχους, έχουμε αναβαθμίσει την θέση μας, δεν γίνεται η Νέα Ελλάδα να έχει τους ίδιους κυρίαρχους». Όσο αυτό για την «Νέα Ελλάδα», αυτός το πήρε από τον Σαμαρά ή το αντίθετο; Γιατί στο τέλος μπερδευτήκαμε και εμείς μ’ αυτούς που είναι και δεν είναι στο κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό… Αλλά ας είναι, πολιτικό παιχνίδι να παίζεται και οι κυρίαρχοι θα τα βρουν.

Άλλη μια, λοιπόν, πολιτική «κρίση» έλαβε αίσιο τέλος. Οι πολίτες ανακουφίστηκαν, το «παράδοξο» αλλά αληθινό έλαβε χώρα με τον «σχηματισμό ισχυρότερης κυβέρνησης», οι κινηματίες συναντήθηκαν και πάλι με τάξη και ευπρέπεια, όπως συνηθίζουν τον τελευταίο καιρό, σεβόμενοι τον κομματικό φορέα (Συριζα) κάτω από την σκέπη του οποίου βρίσκονται πια με τελάληδες και κάθε είδους διαφημιστές. «Όλα καλά και όλα ωραία», όπως λέει και το τραγουδάκι.

Οι άκαπνες και εντελώς κομματικά ελεγχόμενες κινητοποιήσεις της περιόδου που διανύουμε, είναι ενταγμένες σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό διατήρησης των εκλογικών ποσοστών της λεγόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης (Σύριζα) ή έστω της διαχείρισης των δεδομένων απωλειών, που ήδη καταγράφονται. Αυτός ακριβώς ο στόχος εξηγεί αναντίρρητα το βαθμό της συναίνεσης σε μια βαθιά πολιτική σταθερότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά καρικατούρες παλαιών ένδοξων εποχών, στις οποίες ήταν δυνατόν να μοστράρονται σκληρές αντιπολιτευτικές μάχες με φόντο πλήθος κατά περίοδο διεκδικητικών αγώνων. Οι μπουρδολογίες περί πραξικοπημάτων όχι μόνο είναι ανέξοδες, αλλά ισχυροποιούν την υπάρχουσα διαχείριση στο σύνολό της. Θα το επαναλάβουμε, οι αριστεροί σχηματισμοί ασκούσαν και ασκούν εξουσία. Διαχειρίζονταν με τον τρόπο τους και συνεχίζουν να διαχειρίζονται τις κρατικές υποθέσεις. Ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους, θεσμοί και κάθε μορφής εξουσία στηρίζονταν στην παρουσία τους και θα συνεχίζουν να στηρίζονται σ’ αυτήν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση.

Μπορούμε, λοιπόν, και έχουμε κάθε λόγο να εντείνουμε το ξεκαθάρισμα και την διαπάλη ιδεών πάνω σε ζητήματα όπως αυτά που προαναφέρθηκαν. Δεν αποτελεί μια τέτοια προσπάθεια χάσιμο χρόνου, ούτε πολυτέλεια, αλλά είναι απαραίτητη συνθήκη απεγκλωβισμού από εξουσιαστικές λογικές και από τον ολοένα και ασφυκτικότερο εναγκαλισμό με την αριστερά, τον οποίο επιβάλλει η κινηματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει κηρυχθεί, για να κυβερνήσει ή να παραμείνει ισχυρή κοινοβουλευτικά η αριστερά.

Θα το επαναλάβουμε. Η μεταβολή που εξελίσσεται όσον αφορά τους όρους επιβολής που προχωρούν με ραγδαίους ρυθμούς, με αιχμή το οικονομικό ζήτημα, είναι ιδιαίτερα βαθιά. Οι αναρχικοί όχι μόνο δεν έχουν κανένα λόγο να υποχωρούν σε θεμελιακές απόψεις και πρακτικές τους, αλλά αντίθετα κατά την γνώμη μας θα πρέπει να σημαδέψουν ακόμα πιο έντονα τις διαχωριστικές γραμμές που τους χωρίζουν από την πολιτική, τα κόμματα, την κάθε είδους τεχνική διαχείρισης ή κοινωνικού ελέγχου.

Όσο για την επόμενη πολιτική «κρίση» ευχόμαστε να έχει περισσότερο ενδιαφέρον…

Συσπείρωση Αναρχικών

Από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 129, Ιούλιος-Αύγουστος 2013
Both comments and trackbacks are currently closed.