TEENAGE LOBOTOMY

Ακόμη και όταν ένα πουλί περπατάει, ο καθένας καταλαβαίνει ότι έχει φτερά.
Antoine-Marin Lemierre

TEENAGEΊσως κάποιες βραδιές, που τα όνειρα μας έρχονται σαν ανήσυχοι επισκέπτες, να βλέπουμε στον ύπνο μας πράγματα τόσο αλλόκοτα που ούτε στα δίχτυα χιλίων ονειροπαγίδων δεν θα μπορούσαν να γίνουν στάχτη. Συνήθως είναι καταστάσεις τόσο ασυμβίβαστες με τις βαθύτερες θεωρήσεις μας για την ελευθερία, που το απότομο ξύπνημα απ’ τον εφιάλτη αποδεικνύεται η μόνη σανίδα σωτηρίας στους ωκεανούς του νοήμονος παραλογισμού. Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να ονειρευτούμε μια διαδήλωση στην οποία μαθητές και καθηγητές θα κατέβαιναν «παρέα» με κοινά μάλιστα αιτήματα και συνθήματα; Εντάξει, η εικόνα είναι εξώκοσμα παράλογη το δίχως άλλο. Αμέσως θα υποψιαζόμασταν πως κάποιος «λάδωσε» γερά τον Μορφέα για να βιώσουμε, έστω και με αυτόν τον τρόπο, μια τόσο δυσάρεστη εμπειρία. Θα ξυπνούσαμε σίγουρα κάθιδροι και έπειτα από λίγες αλλά ατέλειωτες στιγμές, θα ψιθυρίζαμε μονολογώντας «Πω, πω εφιάλτης ήταν, ευτυχώς δηλαδή… μα γίνονται αυτά τα πράγματα στην κανονική ζωή; Σε καταστάσεις κοινής πραγματικότητας; Α, μπα. Αποκλείεται, δεν υπάρχει περίπτωση. Ας πέσω να κοιμηθώ και θα δω καλύτερα όνειρα. Και αν δεν τα καταφέρω απόψε, αύριο θα βάλω ένα ματσάκι παπαρούνες κάτω απ’ το μαξιλάρι μου. Τότε σίγουρα όλα θα πάνε καλύτερα».

Τι γίνεται στην περίπτωση όμως που ο χθεσινοβραδινός σου εφιάλτης φιγουράρει με ύφος μεσοπολεμικής αρτίστας σε τηλεοράσεις, διαδίκτυο και ραδιόφωνα (για τους πιο νοσταλγικούς) μέσα στο καταμεσήμερο; Το σίγουρο είναι ότι άδικα μάζεψες τόσες παπαρούνες. Το ακόμη πιο βέβαιο είναι ότι το κράτος έχει μελετήσει με υπομονή και «σοφία» τα δρώμενα των κοινωνικών αγώνων, στην περίπτωση μας τις ακηδεμόνευτες μαθητικές κινητοποιήσεις και υλοποιεί με απίστευτη ταχύτητα σενάρια καταστολής εκ των έσω. Μα είναι ηλίου φαεινότερο ότι κανένας ευφυής δυνάστης δεν προτιμά να επιβάλλεται αποκλειστικά με την βία. Υπάρχουν, δυστυχώς για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους, αποτελεσματικότεροι τρόποι. Τι καλύτερο απ’ το να σε πείσουν ότι «αγωνίζεσαι» την ίδια στιγμή που θα κάνεις το ακριβώς αντίθετο! Ο έλεγχος του πνεύματος είναι το μεγάλο στοίχημα για τους τυράννους. Αν αυτό υποταχθεί, το σώμα ακολουθεί σαν χρόνιος υπνοβάτης. Και όμως πολλοί μαθητές επιλέγουν να «αγωνιστούν» μαζί με τους καθηγητές τους για δωρεάν σχολικά βιβλία, υψηλότερα αμειβόμενους εκπαιδευτικούς, σύγχρονες εγκαταστάσεις και ένα ανάπηρο μέλλον, αν μη τι άλλο. Είτε το «καλύτερο» σχολείο για κάποιους είναι η περισσότερη θέρμανση είτε είναι η πενταήμερη εις τους αγίους τόπους που θέλουν να πάνε οι μαθητές του τάδε εκκλησιαστικού λυκείου, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να εγκλωβίζονται δυνατότητες που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην απελευθερωτική διαδικασία. Το κράτος αυτό το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους, γι’ αυτό και το προωθεί.

Έτσι λοιπόν έχουμε την εικόνα του αδέκαστου καθηγητή να πορεύεται αγκαζέ με τους μαθητές του. Όλο αυτό είναι τόσο παράλογο όσο θα ήταν να βλέπαμε φυλακισμένους χεράκι-χεράκι με ανθρωποφύλακες να αλαλάζουν συνθήματα –μετά συνοδείας πνευστών και κρουστών ενίοτε– για μια καλύτερη φυλακή βρε αδερφέ, για να δοθούν περισσότερα χρήματα για κάγκελα, μαντρότοιχους, φυλάκια ελέγχου, κάμερες, δεσμά και φυσικά –πως ήταν δυνατόν άλλωστε να το λησμονήσουμε– μεγαλύτερους μισθούς για τους ανθρωποφύλακες που τους κλειδώνουν, τους καταμετρούν και τους βασανίζουν καθημερινά! Τι πιο φυσιολογικό απ’ αυτό! Γιατί για εμάς οι καθηγητές όσο «προοδευτικοί», αριστεροί και αντιφασίστες (το τελευταίο είναι όψιμο «φρούτο» και η βρώση του προκαλεί επί πλέον δυσπεψία στους μη γνωρίζοντες) και αν παρουσιάζονται, δεν είναι τίποτε περισσότερο από σχολικοί ανθρωποφύλακες. Τώρα, αν κάποιοι θεωρούν ότι τα «ράσα κάνουν τον παπά», μάλλον κάπου χάθηκαν στην μετάφραση. Και δυστυχώς η συγκεκριμένη και κακή είναι και την μοιράζει κατ’ εξαίρεση δωρεάν το υπουργείο παιδείας. Το κράτος άλλωστε έχει δυνατή μνήμη. Γι’ αυτό και κάνει τα πάντα για να ξεχάσουμε κάθε κερδισμένη εμπειρία βίαιου κοινωνικού αγώνα.

Εμείς, όμως, δεν βαπτιζόμαστε στην κολυμπήθρα της λήθης. Προτιμούμε άλλου είδους «τελετές». Αυτές που σε ταξιδεύουν από οδόφραγμα σε οδόφραγμα, πλάι σε εξεγερμένους, που η δίψα τους για ελευθερία κάνει τις πασχαλιές ν’ ανθίζουν μέσα στο καταχείμωνο. Αυτές που οι ταριχευμένοι τις αριστεράς ούτε καν θα διανοηθούν να χαρακτηρίσουν «πολιτικό σχέδιο ανατροπής». Και εκεί τα σχολεία πράγματι θα μας είναι χρήσιμα. Θα έρθει, λοιπόν, μια μέρα που με τα τούβλα τους θα φτιάξουμε οδοφράγματα και πολεμοφόδια στην πανανθρώπινη γιορτή της εξέγερσης. Και θα είναι καλεσμένοι εκεί όλοι οι άνθρωποι, γιατί δεν θα υπάρχει κανείς οικοδεσπότης για να θεσμοθετήσει το κάλεσμα. Το μόνο δώρο που θα φέρουμε θα είναι η πίστη μας για έναν κόσμο ελευθερίας δίχως πολιτική. Γιατί ακόμη και αν το κράτος καταρρεύσει, η πολιτική πάντα θα έχει τις τεχνικές για να το ξαναστήσει στα πόδια του. Γι’ αυτό θα τα στείλουμε στον αγύριστο και τα δύο, μαζί με τον πολιτισμό και τις πόλεις που κάνουν τις ζωές μας αβίωτες. Και αν στο τέλος τα κάγκελα του σχολικού αυλόγυρου δεν λυγίσουν τελικά από ντροπή, θα τα ξηλώσουμε και αυτά με την βία. Αυτό θα είναι το δικό μας «καλύτερο» σχολείο. Μια περιπέτεια που θα κάνει τα πάντα να μοιάζουν φωτεινότερα. Γιατί υπάρχουν κάποια χειμωνιάτικα βράδια, όταν η πόλη υποκρίνεται την σιωπηλή, που αν αφουγκραστείς καλύτερα τους δρόμους, θα ακούσεις τους εξεγερμένους μαθητές του ’91 να κρυφογελούν, ζυγίζοντας πέτρες στα χέρια τους. Και θα σου πουν πως τίποτε δεν τέλειωσε, γιατί «το τέλος της αναζήτησης μας θα είναι να φτάσουμε στην αρχή σαν να είμαστε εκεί για πρώτη φορά»[1]. Η αγάπη μας για την ελευθερία είναι η δική μας γοητευτική ιδιαιτερότητα που μας κάνει ανθρώπινους.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση


[1] Από το ποίημα του T.S. Elliot «Four Quartets» (1945)

Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: