Ας το δούμε κι αλλιώς: Ή με τους Καίσαρες ή με το πόπολο!

Ως αναρχικοί ποτέ δε υπήρξαμε κατώτεροι των περιστάσεων, κουτοπόνηροι και ιδιοτελείς, ώστε να προπαγανδίσουμε τη συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες και την ψήφο προς μια εξουσιαστική δομή, όπως αυτή του Σύριζα ή των υπόλοιπων αριστερών αποκομμάτων. Όσοι στις μέρες μας το κάνουν δεν έχουν το κουράγιο να βγουν ανοιχτά και να υποστηρίζουν με γραπτό τρόπο και ενυπόγραφα, αυτά που στα τραπεζάκια των καφενείων (και όχι μόνο) λένε. Κρύβονται στη σκιά της ατομικότητας ή της μαζικότητας ανάλογα με το πώς τους βολεύει, ξεγελώντας και λεηλατώντας τις συνειδήσεις όσων δείχνουν καλή διάθεση απέναντί τους.

Μπορεί να ξεγελάσουν κάποιους από εκείνους πους τους εμπιστεύτηκαν, αλλά αυτό δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Επειδή, πολύ απλά όλα και όλοι παίρνουν κάποια στιγμή τη θέση που τους ταιριάζει.

Πάντως, όσοι προσκαλούν και δίνουν ραντεβού στα εκλογικά τμήματα, έχουν μια ευκαιρία να το ξανασκεφτούν, αυτές τις λίγες ώρες πριν συναντηθούν με το παραβάν. Αλλά δεν θα το κάνουν. Επειδή είναι οι «κατάλληλοι» και επειδή αυτός ο προσανατολισμός τους έχει και πολιτική προϊστορία στην οποία καταφεύγουν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Εκφράζει μία πτυχή του αναρχισμού αυτό το σφιχταγκάλιασμα με την αριστερά: αναρχιστές, κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, αριστεριστές και αριστεροί, όλοι σε μια αυλή, σε ένα γαϊτανάκι όπου τα ξέφτια σκορπίζουν εδώ κι εκεί.

Από αυτούς η ψηφοφορία μπορεί να γίνεται ή να βαπτιστεί –ανάλογα με το νονό της– και επαναστατική, αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΗ!

Όσοι από τους προπαγανδιστές, ψηφοφόρους και ψηφοθήρες, νομίζουν πως ποδοπατώντας τις σημαίες τους, που κάποτε ύψωναν υποκριτικά, τελείωσαν και με το ζήτημα της απελευθέρωσης ή πως θα ξεμπλέξουν αύριο με ένα «συγνώμη λάθος» πλανώνται πλάνην οικτράν! Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την έξοδο από το Ε.Τ. (εκλογικό τμήμα). Ξεκαθαρισμένα πράγματα.

Σε ό,τι αφορά τις σημαίες… αυτές είναι σύμβολα, δεν είναι οι ιδέες καθ’ εαυτές. Οι σημαίες μας γεννιούνται, σχηματίζονται και βαπτίζονται μέσα στην εμπειρία των αναρχικών αγώνων και στις υψηλές ιδέες.

Όσο για τις ιδέες… Υπάρχουν αυτές που φθείρονται όταν αποδείχνονται ανίκανες να εκπληρώσουν το σκοπό το οποίο υποτίθεται πως έχουν ταχθεί να φέρουν σε πέρας, όταν γίνονται μια αποστειρωμένη ιδεολογία.

Ας το χωνέψουν καλά οι παρεπιδημούντες: Οι ιδέες μας δεν νικιούνται. Εμπλουτίζονται, δυναμώνουν ή μετασχηματίζονται για να συμβάλλουν στην δημιουργία ενός άλλου κόσμου, ελευθέρου και ανεξούσιου. Αυτό που με μια φράση λέγεται ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΑΡΧΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Προς αυτή την πραγματικότητα συνεχίζουμε να προχωρούμε χωρίς να παραχωρούμε το παραμικρό από την ανυπέρβλητη ζωντάνια και ορμή των απόψεων και των ιδεών της αναρχίας.

Δημοσιεύτηκε από Η.Α.
Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: