Συντρόφισσες χλευάζουνε και σύντροφοι γελάν, μα ο δρόμος για τη λευτεριά περνά απ’ το παραβάν

Πλησιάζουν εκλογές (οι πιο σημαντικές στην ιστορία της μεταπολίτευσης) ξανά, ύστερα από την μικρή αυτή περίοδο ακυβερνησίας, λόγω της αδυναμίας ανάδειξης κυβέρνησης μέσω αυτοδυναμίας ή του σχηματισμού μίας από περισσότερα κόμματα, μετά από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη. Στις δυο αυτές προεκλογικές περιόδους πολλές είναι οι συζητήσεις μεταξύ των αναρχικών για το ποιά στάση θα πρέπει να κρατήσουμε πάνω στο ζήτημα της αποχής ή μη. Θεωρώ, λοιπόν, σημαντικό να τοποθετηθώ και να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα στο τόσο ζωτικής σημασίας δίλλημα, για εμάς τους αναρχικούς, δηλ. την συμμετοχή μας ή όχι στις εκλογές.

Η τεράστια σημασία αυτών των εκλογών απορρέει από δυο κυρίως θέματα: α) την οικονομική εξαθλίωση των ανθρώπων μέσω του μνημονίου και β) την άνοδο και είσοδο στο κοινοβούλιο των «ασπόνδυλων» της χρυσής αυγής. Στους καιρούς αυτούς, της συστημικής κρίσης και εφόσον οι αναρχικοί δεν έχουμε μια κεντρική συλλογικότητα που θα συμπαρασύρει την μάζα και θα ισχυροποιήσει τις αντι-δομές της, ώστε να μπορεί να προτάξει την αντικατάσταση του υπάρχοντος εξουσιαστικού συστήματος, η αποχή είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ (γνωρίζω από αδημοσίευτα, λόγω του ιατρικού απορρήτου, στοιχεία ψυχιατρικών ερευνών πως οι εκατοντάδες αυτοκτονίες των δυο τελευταίων ετών προήλθαν, κυρίως, από το αβάσταχτο βάρος που ένιωθαν οι λεγόμενοι αυτόχειρες, λόγω της μη συμμετοχής τους στις εκλογικές διαδικασίες),

Οι αναρχικοί είναι πολιτικά όντα. Μπορούν να επιλέγουν να παίξουν με όποιο μέσο τους παρέχεται, ακόμα κι αυτός που το παρέχει είναι το κράτος-. Ψηφίζοντας αριστερά κόμματα ή αποκόμματα ( δηλαδή κόμματα που δημιουργήθηκαν από κομμάτια που αποκόπηκαν από κάποιο μεγαλύτερο, βλ. ΝΑΡ-ΔΗΜ.ΑΡ), αποδυναμώνονται τα εξουσιαστικά κόμματα, αποδομείται η ισχύουσα αντιπροσώπευση και αυξάνεται ο αριθμός των αριστερών βουλευτών, οι οποίοι είναι φιλικά προσκείμενοι στην αναρχία. Έτσι, θα υπάρχει εντός του κοινοβουλίου η ανάδειξη ζητημάτων που μας αφορούν, με την μέθοδο των επερωτήσεων, ακόμα και το προχώρημα τους με άλλους τρόπους. «Η ψηφοφορία, όμως, από μόνη της δεν αρκεί, χρειάζεται παράλληλα να συνεχίζονται και άλλου είδους δράσεις».

Στην περίπτωση που τα μικρά κόμματα μεγαλώσουν, που τα εξωκοινοβουλευτικά γίνουν κοινοβουλευτικά, –λόγω της ανόδου του ποσοστού τους ή και το αντίστροφο–, στις επόμενες εκλογές ψηφίζουμε τα κόμματα που αποδυναμώθηκαν. Με την τακτική αυτή προκαλούμε σύγχυση στους κομματικούς μηχανισμούς και επιτυγχάνουμε την αποσταθεροποίηση τού κοινοβουλευτισμού και του κράτους. Οπότε: Με τον αντίπαλο να είναι πλέον αδύναμος η επανάσταση γίνεται ευκολότερη.

Η αριστερά, ακόμα και στο ενδεχόμενο συμμετοχής της σε μια συγκυβέρνηση με εξουσιαστικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ), θα έχει την δυνατότητα αναχαίτισης των αντιλαϊκών νομοσχεδίων, αφού δεν θα αρκούν οι έδρες των υπόλοιπων βουλευτών για την υπερψήφισή τους. Αυτό τον ρόλο θα παίξει η ΔΗ.ΜΑΡ, σύμφωνα με την πολιτική της στάση και το πρόγραμμα του Φώτη του Δίκαιου. Το προσωνύμιο του είναι αναγνωρίσιμο και παραδεκτό από όλο τον λαό και τον πολιτικό κόσμο. Για τον λόγο αυτόν και μόνο του δώσανε, συμβολικά, το Υπ. Δικαιοσύνης κάπου στο («βρώμικο») 1989, αν θυμάμαι καλά.

Σκοπός της ΔΗΜ.ΑΡ είναι να ταχθεί στο πλευρό των πολιτών, των χαμηλόμισθων και των εργατών. Οι λυσσαλέες προσπάθειες για την συμμετοχή της σε μια συγκυβέρνηση και οι συνεχείς δηλώσεις στήριξης της, καθώς και η ανάδειξη της ανάγκης σχηματισμού κυβέρνησης στις επερχόμενες εκλογές, πηγάζουν από την διάθεση για ανιδιοτελή κοινωνικό αγώνα.

Τεράστια συμβολή για το κράτος κοινωνικού δικαίου, που οραματίζεται ο Κουβέλης, έχει ο τεραστίου βεληνεκούς διεθνιστής προλετάριος, ο Γρηγόρης Ψαριανός, πάγια θέση του οποίου είναι η προτροπή για την ένωση των προλετάριων όλων των λαών, ίσως και την ένωση των κρατών στα πλαίσια της ενοποιημένης κυριαρχίας (Δεν θυμάμαι καλά, πάντως για ένωση έλεγε). Η ένωση αυτή θα πραγματοποιηθεί με ταυτόχρονες διαδηλώσεις του εργατικού δυναμικού σε όλη τη Γη, που θα πορευτούν από το πεζοδρόμιο, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος στην αντισυστημική εκπομπή του δημοσιογράφου Σταύρου Θεοδωράκη.

Η αναρχία ως λέξη και ως έννοια εμπεριέχει την ολότητα. Ένα χαρακτηριστικό της, και κατ’ επέκταση και των αναρχικών, είναι το ότι είμαστε και δημοκράτες, αμεσοδημοκράτες, για να συγκεκριμενοποιήσουμε την ανάδειξη της μορφής που προτάσσουμε. Εξ ου και η συμμετοχή μας στην λαϊκή συνέλευση του Συντάγματος, που χαρακτηρίστηκε από κάποιους συντρόφους ως το απαύγασμα της αναρχίας. Υπό αυτή την έννοια, η συσπείρωση κάτω από την ευρύχωρη σκέπη της δημοκρατίας, ενάντια στον κίνδυνο της φασιστικής απειλής, είναι επιτακτική και αν μη τι άλλο αναγκαία.

Δεν θέλουμε να νομοθετεί η χρυσή αυγή! Με την αριστερή ψήφο αποτρέπουμε την είσοδο της στη βουλή. Έξω οι φασίστες από την βουλή, να πάνε στα γραφεία τους! Απαιτούμε το κλείσιμο των γραφείων της χρυσής αυγής. Μην ξεχνάμε τα όσα έλαβαν χώρα στην πρωινή εκπομπή του Παπαδάκη στον ΑΝΤ1. Εκεί, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΤ συνέπραξαν στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, όταν η κοινοκτηματίας της Εκάλης Λιάνα Κανέλλη μαζί με την Ρένα Δούρου προέταξαν ηρωικά τα κορμιά τους, ώστε να εκτονωθεί επάνω τους το μίσος του φασισμού –δια χειρός Ηλία Καραφλιάρη– και όχι στην κοινωνία. Ο νεοναζί Ηλίας Κασιδιάρης, απόγονος του Ιωάννη Ράλλη, εκπλήρωσε την απαίτηση πολλών ψηφοφόρων του κόμματος που ηγείται ο άριος Νίκος Μιχαλολιάκος –γνωστός και ως ξανθόψειρας– να δείρουν όλους τους βουλευτές. Η χρυσή αυγή, όχι μόνο δεν θα κερδίσει υπεραξία μέσω της βίαιης πράξης εναντίον των δύο αυτών γυναικών, αλλά θα χάσει και ψήφους τις οποίες θα κερδίσει η αριστερά και το ΚΚΕ. Φανταστείτε, όμως, πόσο ψηλά θα πήγαιναν τα ποσοστά της χ.α. αν στην θέση των δυο κυριών, για παράδειγμα, βρισκόταν ο Λυκουρέντζος της ΝΔ και ο Παπακωνσταντίνου του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι που θα κέρδιζαν και την αυτοδυναμία.

Πάμε παρακάτω. Η αναρχία είναι κομμάτι της αριστεράς. Υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, όπως και «κάποιες» διαφορές. Ο λόγος και η πράξη-δράση της αναρχίας είναι ξεκάθαρες και άμεσες, δεν χρησιμοποιεί πολιτικές τεχνικές και μεθόδους για να επιτύχει τον στόχο της. Μπορούμε να την προσδιορίσουμε και ως μια δυναμική αντιπολίτευση.

Αντιθέτως, η αριστερά καταφεύγει σε τέτοια μέσα, πάντα όμως με ανιδιοτελείς σκοπούς. Επειδή η κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη για την αναρχική προοπτική, πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος προσέγγισης των ανθρώπων με ποιο απλό και κατανοητό λόγο γι αυτούς, ώστε να περάσουμε στην αναρχία μέσω των σταδίων.

Πολύ σημαντικό είναι ακόμα, ότι η αριστερά μπορεί να αναλάβει την υπεράσπιση συλληφθέντων αγωνιστών και την πολιτική κάλυψη συγκρουσιακών δράσεων, λόγω και της πρόσβασης που έχει στα ΜΜΕ. (Όπως για παράδειγμα, στα γεγονότα της αντιφασιστικής αντισυγκέντρωσης στις 2 Φλεβάρη του 2008, οπού οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές-αντιφασίστες έδωσαν την μάχη στον δρόμο και οι συριζαίοι στα τηλεοπτικά παράθυρα των καναλιών).

Στο δια ταύτα, λοιπόν: Η αναρχία και η αριστερά είναι αλληλένδετες και αλληλοσυμπληρούμενες. Χρειάζεται η μία την άλλη στα πλαίσια του κοινού αγώνα και σκοπού της κοινωνικής επανάστασης.

Αναφέρθηκα στην προηγούμενη παράγραφο στις πολιτικές μεθόδους στις οποίες καταφεύγει η αριστερά, λόγω των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών. Αναγκαστικά, λοιπόν, υπό αυτές τις συνθήκες αλλά και ως απόρροια κάποιων επί μέρους χαρακτηριστικών (π.χ. υπάρχουν στελέχη της που είναι εκλεγμένοι βουλευτές και δημοτικοί σύμβουλοι, όλα τα κόμματα της είναι επίσημα αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο, είναι κομμάτι του κράτους, της εξουσίας κ.α.) μεταχειρίζεται έναν πιο συμβατό-ορθά πολιτικό λόγο και πιο ήπιες πρακτικές. Θεωρώ, πως για να σχηματίσουμε μια εικόνα και άποψη για την σημερινή αριστερά και το ΚΚΕ, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τα παραπάνω στοιχεία. Σε αυτή την βάση, θα προσπαθήσω να αναλύσω ορισμένες καταστάσεις που πιθανόν να έχουν παρερμηνευτεί από κάποιους/ες δύσπιστους, ακόμα και εχθρικούς προς την αριστερά.

Η όσμωση μεταξύ αναρχικών-αντιεξουσιαστών και συριζαίων είναι δεδομένη. Γνωριζόμαστε από τα πάρκα και τις λαϊκές συνελεύσεις, όπου και συνδιαμορφώνουμε. Αυτό που δεν είναι αντιληπτό από πολλούς είναι η επαναστατική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΤ. Προανέφερα σε κάποιο σημείο του κειμένου για την μέθοδο των σταδίων. Όταν οι ΝΔ – ΠΑΣΟΚ κατηγορούν τον σύριζα ως «κόμμα της δραχμής», αποκρύπτουν το επόμενο στάδιο της μετάβασης στην δραχμή, που είναι το εξής: ευρώ → δραχμή → κατάργηση του χρήματος και μετάβαση στην αναρχία. Αυτό θα επιτευχθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε με το καλό είτε με το κακό, μέσω διαπραγμάτευσης με την ΕΕ ή με τα όπλα.

Δεν είναι διόλου τυχαία η χρονική στιγμή που βγήκαν στο φως οι δηλώσεις του Ιφικράτη Αμυρά περί ένοπλης πάλης. Σε συνδυασμό με τις επισκέψεις του Αλέξη Τσίπρα στο Πεντάγωνο και την ΓΑΔΑ (μετά την δήλωση του για τον αφοπλισμό των ΜΑΤ) όπου αφαίρεσε κουμπούρια από μπάτσους και στρατιωτικούς, είναι ευκόλως εννοούμενο το τί θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές.

Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το γεγονός πως στο κάλεσμα των πρεσβευτών του G20 από τον μικρό Αλέξη, οι δυνατοί –Γερμανία, ΗΠΑ, Κίνα και λοιποί– δεν ετόλμησαν να παρευρεθούν. Είναι παγκοσμίως γνωστές η εμπειρία και η άψογη τεχνική χειρισμού του σημείου G από τον Αλέξη. Για αυτό και δεν παραβρέθηκαν οι μεγάλες ανοργασμικές δυνάμεις. Οι υπόλοιποι είναι παραπάνω από σίγουρο ότι έφυγαν ικανοποιημένοι. (δεν θα αναφερθώ σε περεταίρω λεπτομέρειες, για να μην κατηγορηθώ ως σεξιστής).

Εντάξει με τον συμπαθέστατο Τσίπριζα, όμως είναι πολλοί αυτοί που βρίσκουν προβληματική την πρόταση του για μια κυβέρνηση αριστεράς, εξαιτίας του ότι απευθύνεται και στο αντιπαθητικό ΚΚΕ, ιδιαίτερα, μετά την στάση του στην απεργία της 20ης Οκτωβρίου και τη περιβόητη φύλαξη του κοινοβουλίου από τα ΚΝΑΤ, καθώς και τις επιθέσεις σε βάρος άλλων αγωνιστών, οι οποίες επακολούθησαν την ίδια μέρα.

Καλά τώρα! Εδώ οικογένειες σφάζονται και ζευγάρια καβγαδίζουν, δεν θα τσακωθούν μεταξύ τους κάποια κομμάτια αγωνιστών, που στο κάτω-κάτω βράζει το αίμα τους; Ψιλοπράγματα. Την μέρα αυτή κατηγορήθηκε για υπέρμετρη βία ενάντια σε διαδηλωτές ο Π.Σ., υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ και πρόεδρος της ΠΟΕΜ. Εντάξει δεν είναι κι ο Ορέστης της ΟΠΛΑ. Είπαμε, βράζει το αίμα του.

Επίσης, κανείς δεν αντιλήφθηκε ότι ο Γ.Μ., ο ασπρομάλλης κύριος με το παλούκι στο χέρι, που εμφανίζεται να ηγείται του κόκκινου στρατού, έκανε επαναστατική πρόβα και γυμναστική. Αυτός, στην επερχόμενη επανάσταση θα κληθεί να αναλάβει την θέση του ως ο νέος Σαράφης. Τώρα ποιος Σαράφης θα είναι δεν ξέρω. Θα είναι αυτός στα Τρίκαλα, στο Κολωνάκι ή ο τώρα και στην Γλυφάδα; Τί να σας πω; Πάντως θα είναι αρχιστράτηγος.

Γνωρίζουμε όλοι, πολύ καλά, πως τα ΑΚ-47 περιμένουν υπομονετικά στα υπόγεια του Περισσού, την στιγμή που θα γράψουν ένδοξη ιστορία. Συμπεραίνω ακόμα, πως ίσως να ετοιμάζουν κάτι και στην χαλυβουργία. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα διαβάζοντας, προσεκτικά, την επιστολή αλληλεγγύης την οποία συνέταξαν οι απεργοί, το σύγχρονο αυτό εργατικό μανιφέστο, προς την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου, που πήγε να δώσει την δική της μάχη στα EURIA (εκεί που κυνηγούν την μπάλα).

Μια ακόμα μικρή παρατήρηση, για τα γεγονότα της 20ης Οκτώβρη, αναφορικά με την κριτική που ασκήθηκε στην ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στον όρο «κυβέρνηση κοινωνικού πολέμου» που χρησιμοποιεί. Με μια προσεκτικότερη ανάγνωση αυτού του κειμένου, καταλαβαίνω ότι αφήνει να εννοηθεί πως η κυβέρνηση αυτή πρέπει να συγκροτηθεί από όλους τους αγωνιζόμενους του κινήματος και θα βάψει τα χέρια της με το αίμα των αστών. Αυτό, πλέον, είναι σίγουρο αφού  συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το ΝΑΡ (πρώην ΚΝΙΤΕΣ), το ΣΕΚ (πρώην ΟΣΕ) και οι ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ. Από τα σπλάχνα της ΟΣΕ προέρχεται ο φύλακας-άγγελος των εργατών, Γ. Παναγόπουλος, ο οποίος παρουσιάζεται και ως ο Κωνσταντίνος Σπέρας της εποχής μας. Προσέτι, φημολογείται πως η μαϊμού της ΑΡΑΝ βρίσκεται εδώ και αρκετούς μήνες στην ταράτσα της Γκιώνας.

Οπότε γι’ αυτούς και για πολλούς ακόμα λόγους που δεν χρειάζεται να γνωρίζουν οι μάζες,
Στις 17 Ιουνίου όλοι στις κάλπες, αναρχικοί/ες – αντιεξουσιαστές/ριες, αντιφασίστες/ριες, αυτοοργανωμένοι/ένες, κινηματίες, αλληλέγγυοι/ες.

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΚΑΙ ΑΝ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΣΤΑΘΟΥΝ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ,

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ …ΣΥΡΙΖΑ

Ο Αναρχικός ΨηφοΦθόρος (ή ένας μη αυτόχειρας μονόχειρας)
Both comments and trackbacks are currently closed.