Ποιος τόλμησε να χαστουκίσει την Λιάνα την Κανέλλη;

Δεν υπάρχουν πλέον ούτε ιερά ούτε όσια σε αυτή την χώρα; Είναι δυνατόν να «επιβεβαιώνονται απόλυτα» όσοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η οικονομική κρίση αλλά η κρίση αξιών;

Το σημαντικότερο Τοτεμικό στοιχείο της Μεταπολίτευσης και τελευταίο οχυρό όλων των καθωσπρέπει κυρίων και δεσποινίδων που θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους-ες από τις «μάζες» χάρη στην πολυπραγμοσύνη, την ευφυΐα, την ευγένεια κτλ, η Αριστερά, κυλιέται πλέον στις λάσπες , αυτή την «Μαύρη Πέμπτη» του κοινοβουλευτικού και τηλεοπτικού συστήματος. Στο, παγκοσμίως γνωστό στιγμιότυπο, ο χρυσαυγίτης και τεντυμπόυ Ηλίας Κασιδιάρης σε αλλόφρονα κατάσταση, από τις εξωφρενικές βλακείες που εκτόξευαν οι αριστεροί τηλεοπτικοί ομοτράπεζοι του, έσπασε όλα τα ταμπού της πολιτισμένης συμπεριφοράς, λούζοντας με ένα ποτήρι νερό την Ρένα Δούρου, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ και χαστουκίζοντας με δύναμη την Πασιονάρια της κομμουνιστοκρατούμενης Εκάλης, την περιβόητη Λιάνα Κανέλλη…

Για την ιστορία ο Κασιδιάρης λογομάχησε, προηγουμένως, με την Κανέλλη –μεταξύ άλλων– για τη δράση των ΚΝΑΤ στο Σύνταγμα στην περίφημη «Οκτωβριανή επανάσταση» για την …υπεράσπιση των ανακτόρων από το οργισμένο πλήθος. Ένα χρόνο πριν, κάποιος άλλος ιερόσυλος την είχε γιαουρτώσει λίγο πριν η Λιάνα Κανέλλη μπει στην (αποκλεισμένη από διαδηλωτές) βουλή για να πει το όχι της στο Μεσοπρόθεσμο.

Το τωρινό, πάντως, γεγονός έχει, αδιαμφισβήτητα, ισχυρότατους συμβολισμούς που θα σκιάσει, τουλάχιστον, την προεκλογική περίοδο και ανεξάρτητα από την ανακοίνωση των μισοκακόμοιρων της Χρυσής Αυγής, που σαν τα νήπια τραυλίζουν θρηνώντας: «Μα κύρια δασκάλα, ο Γιαννάκης με έφτυσε πρώτος

Η ιδιαιτερότητα αυτών των περίεργων Τοτέμ είναι ότι (Κύριος οίδε γιατί..) πρέπει να τα διαφυλάττουμε, χωρίς αυτά να μας προστατεύουν από κάτι. Η «υπερφυσική σημασία», που τους αποδίδεται, δεν είναι χειροπιαστή, αλλά προκύπτει μόνον επαγωγικά και μόνο διαμέσου του βαθμού φύλαξης. Αντιστρέφεται έτσι η πρωταρχική μέριμνα του ανθρώπου «Είναι κάτι πολύτιμο και άρα το φυλάγω» από την καλλιεργούμενη «διαπίστωση»: «Το φυλάνε (κάποιοι), άρα (θα) είναι πολύτιμο». Αν οι φύλακες αποτύχουν στο σκοπό τους, τότε όλοι θα συνειδητοποιήσουν ότι το «τοτέμ» είναι κάτι ευτελές που δεν αξίζει να χάνει κανείς το χρόνο του με αυτό.

Είναι, λοιπόν, ανάγκη υπαρξιακή για το ιδεολογικό σύστημα, –για να επανέλθουμε στον τοτεμισμό–, να μην βρεθεί ο πρώτος που θα σηκώσει χέρι στη «θεότητα» είτε αυτή είναι μια προβεβλημένη «γυναίκα-κομμουνίστρια, αριστερή ή προοδευτικιά» είτε ο οποιοσδήποτε αριστερός ή δεξιός εξυπνάκιας, που νομίζει ότι τα γνωρίζει όλα.

Ανεξάρτητα από την τύχη του ιερόσυλου, η «θεότητα» πέφτει αμέσως από το βάθρο της και αρχίζει το μαλλιοτράβηγμα. Αρκεί να ακούσετε τα μουγκανητά της Λιάνας Κανέλλη μετά το συμβάν (ιδιαίτερα αυτά που αναφέρονται σε «πουσταριά») και θα πειστείτε.

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά του «θέματος». Σε καιρούς δύσκολους –ψηφοσυλλεκτικά– και ιδιαίτερα όταν η καθίζηση είναι μεγάλη, ο έμπειρος σκακιστής μπορεί να καταφύγει στο «γκαμπί», έχοντας «αγοράσει» τις προθέσεις του «άλλου» και ευελπιστώντας μέσω της πάγιας αριστεροκομμουνιστικής τακτικής της «θυματοποίησης» να βγάλει κάποια οφέλη από το παιχνίδι. 

Δεν επιχαίρουμε για το συμβάν και γενικότερα με την «επανάσταση της σφαλιάρας», αντίθετα με πάρα πολλούς γνωστούς –που ανάμεσά τους βρίσκονται και αρκετοί αριστερών πεποιθήσεων– που δεν έκρυψαν τη χαρά τους για τον διασυρμό των δύο αυτάρεσκων δεσποινίδων.

Η διαπίστωση ότι «συνήθισε ο κόσμος στη βία του κράτους και των διαφόρων εξουσιαστικών μηχανισμών και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις επιδιώκει να ταυτιστεί νοερά με κάποια από τις δύο «πλευρές» ειδικότερα όταν δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει ο ίδιος τη βία που θα ήθελε»[1]. θα σημαδέψει την μελλοντική πορεία και μάλιστα κατά τρόπο που είναι ενδεχόμενο να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Νόμιζαν οι αλαζόνες αριστεροί ότι στρέφοντας την οργή του κόσμου κατά συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων του ΠΑΣΟΚ με γιαουρτώματα θα εκτόνωναν την κοινωνική οργή και πως θα γλίτωναν οι ίδιοι.

Αμ δε! Πρώτα αυτούς θα κατασπαράξει ο κόσμος, είτε απευθείας (όπερ προτιμότερο) είτε μέσω διαφόρων αυτόκλητων καουμπόυδων.

Την σημασία της έχει και μια λεπτομέρεια. Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο αντιβασιλεύς του νεοκαραμανλισμού που ήταν παρών στο περιστατικό και μάλιστα καθόταν δίπλα στην Δούρου δεν σάλεψε καν, ούτε το βλέφαρο δεν κούνησε. Για όσους σπεύσουν να τον κατηγορήσουν για δειλία και έλλειψη ιπποτισμού ας έχουν υπ’ όψη τους ότι ο σοφός καθηγητής με τα άσπρα μαλλιά, σε κατάσταση εξαΰλωσης, κοιτούσε επίμονα μπροστά το κενό. Σαν τί να έβλεπε άραγε;

 Δημοσιεύτηκε από Χ.Λ.

[1] Διαδρομή Φ. 117. Ιούνιος 2012

Both comments and trackbacks are currently closed.