ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

«…Οι προαναφερθέντες μαθητές εκδήλωσαν μη προσήκουσα συμπεριφορά, υποκινώντας σε αποχή τους συμμαθητές τους τη 20η Νοεμβρίου 1995. Ως εκ τούτου, επιβάλλεται στους άνωθι ποινή ολοήμερης αποβολής»

Έχετε προσέξει πως ο χρόνος κυλάει χαρακτηριστικά πιο γρήγορα στο διάλειμμα απ’ ότι σε μια σχολική αίθουσα; Η γλύκα του φιλιού, το άγγιγμα των σωμάτων καθρεφτίζεται σε μια στιγμή και χάνεται στο άπειρο, ενώ αντίθετα η διαδικασία των εξετάσεων μοιάζει με αιώνιο στομαχόπονο… Οι τύραννοι μάς επέβαλαν την δική τους «αίσθηση» του χρόνου, μια φάρσα τόσο εφιαλτική, όσο και οι μηχανικές κλεψύδρες που της δίνουν σχήμα, τα ρολόγια. Τα κάγκελα που φυλακίζουν τα πιο ανθρώπινα συναισθήματα μας είναι φτιαγμένα με λεπτοδείκτες. Το ξυπνητήρι έρχεται να επικυρώσει την έναρξη της ρουτίνας· σήμερα του σχολείου, αύριο της μισθωτής σκλαβιάς. Καθημερινά το κράτος προσπαθεί να μας επιβάλει την στολή καταδίκου.

Το σχολείο είναι ο προθάλαμος της σκλαβωμένης κοινωνίας. Η εκπαίδευση των ανθρώπων στα «πρέπει» του πολιτισμού έγινε ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες του κράτους. Η πολυπλοκότητα του συστήματος «παιδείας», όσο δαιδαλώδης και αν εμφανίζεται να είναι, ουσιαστικά εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο σκοπό: να τσακίσει την κραυγή ελευθερίας των νέων ανθρώπων.

Σκοπός κάθε κράτους η βίαιη υποταγή των ανθρώπινων συναισθημάτων στην ανθρωποφάγα μηχανή του πολιτισμού. Οι κυρίαρχοι προσπαθούν μέσα από την εκπαίδευση να κατασκευάσουν τους υπηκόους που χρειάζονται, είτε με το «καρότο» της καριέρας (επιτυχία στις πανελλήνιες, σπουδές, επαγγελματική σταδιοδρομία) είτε με το «μαστίγιο» των αποβολών, των απειλών και της βαθμολογίας, απειλώντας έτσι κάθε πηγαία αυθεντική διάθεση των νέων ανθρώπων για ζωή.

Το σχολείο καλλιεργεί τον ανταγωνισμό και τη ρουφιανιά, μοιράζοντας ρόλους στον «καλό, τον κακό και τον… χαφιέ». Σήμερα σε θέλουν απουσιολόγο και επιμελητή της τάξης, αύριο επιστάτη των γκούλαγκ εργασίας. Ο σχολικός πρωταθλητισμός είναι το αρρωστημένο προοίμιο του οικονομικού πρωταθλητισμού. Η εκπαίδευση επιβάλλει στο μυαλό των ανθρώπων την ιδανική εικόνα του «καλού» δημοκρατικού πολίτη, που μέσα από τις εκλογές μαθαίνει να «λύνει» έτσι τα συλλογικά προβλήματά του, δηλαδή να τα αναθέτει σε «ειδικούς», που διαμεσολαβούν για αυτόν.

Οι καθηγητές, με το να αποδέχονται και να εφαρμόζουν το σύστημα, έχουν το ρόλο δεσμοφυλάκων, που δίνουν αναφορά στο διευθυντή τους. Διευθυντής στη φυλακή, διευθυντής στα κάτεργα εργασίας, διευθυντής στο σχολείο… Τυχαίο; Δε νομίζουμε.

Η ίδια ιεραρχία διαρκώς αναπαράγεται, προβάλλοντας μέσα μας σαν αλλοιωμένο είδωλο τον εαυτό της ως φυσική αναγκαιότητα, που χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να ζήσουμε και να συνεννοηθούμε. Η εξουσία αναπαράγει τη βεβαιότητα ότι δεν γίνεται να συνυπάρξουμε χωρίς κράτος και χρειαζόμαστε κάποιον να μας επιβάλλει νόμους, για να ζήσουμε σε μια κοινωνία. Μαθαίνουμε μέσα από τους κανόνες που μας επιβάλλονται ότι «καλό παιδί», «καλός πολίτης» είναι ο υπάκουος και βολικός, που δε διαμαρτύρεται για τίποτε, μας έμαθαν ότι σεβασμός είναι η υποταγή, ομαλότητα η ισοπέδωση, φυσικότητα ο συμβιβασμός. Τόσο που βρώμισαν τις λέξεις με ψεύτικα νοήματα, έκαναν τη γλώσσα να μοιάζει σαν κάτι σάπιο και ύπουλο.

Τα όνειρα μας είναι όμως σε άλλο χρόνο. Δεν θα χωρέσουμε ποτέ στα τσιμεντένια τους κλουβιά, δεν θα παπαγαλίσουμε ποτέ τις άχρηστες πληροφορίες τους. Στα απουσιολόγια τους ο αγώνας μας για μια ελεύθερη ζωή θα’ ναι πάντα απών. Οι κοπάνες μας θα’ ναι μια μικρή απόδραση απ’ το σκοτάδι του μαυροπίνακα. Η πρόταση «καλύτερο σχολείο» δεν έχει καμία διάφορα για μας με την πρόταση «καλύτερη φυλακή». Δεν αποδεχόμαστε κανέναν ρόλο που ο πολιτισμός των τυράννων θέλει να μας επιβάλλει. Η δική μας γνώση θα’ ναι μέσα απ’ το παιχνίδι, τον έρωτα, τις ελεύθερες ανθρώπινες σχέσεις… μέσα απ’ τα χαμόγελα που δεν θα’ ναι απλώς γκριμάτσες.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

(προκήρυξη που μοιράζεται στη Θεσσαλονίκη)

Both comments and trackbacks are currently closed.