Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Η νέα τριμερής

Ο σχηματισμός της τριμερούς διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων με τον δοτό πρωθυπουργό Παπαδήμο δεν ήταν κάποιο εφτασφράγιστο μυστικό. Ήταν αναμενόμενος και αρκετά δουλεμένος από τους μηχανισμούς προώθησης των εξουσιαστικών σχεδίων. Τα παπανδρεϊκά πυροτεχνήματα για δημοψηφίσματα και η «απαίτηση» εκλογών από την αντιπολίτευση αποτελούσαν το μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού, αλλά και την έκφραση αντιθέσεων και διαφοροποιήσεων, που υπάρχουν ανάμεσα στα διάφορα εξουσιαστικά μπλοκ. Φυσικά και δεν αντιπαραθέτουμε στο διορισμό ενός δοτού την ανάδειξη ενός εκλεγμένου. Η αναφορά στο χαρακτηριστικό του δοτού αναδεικνύει την πραγματικότητα που υπάρχει πίσω από τα επιφαινόμενα.

Είναι φανερό πως ιδιαίτερα τα τελευταία δύο ολόκληρα χρόνια και σε σχέση με το πολιτικοοικονομικό πεδίο όλα κινούνται βάσει σχεδίου και όπου υπάρχουν κενά, αυτά συμπληρώνονται. Ο σχεδιασμός, τον οποίο αναμφισβήτητα γνωρίζουν, υπηρετούν και προωθούν οι πολιτικοί, έχει τα επί μέρους στάδιά του. Η μία πλευρά αυτών των σταδίων αφορά την τμηματική επιβολή των μέτρων που καθορίζει το ευρωπαϊκό, κατ’ αρχήν, πλέγμα κυριαρχίας.

Η άλλη πλευρά έχει σχέση με τον κατευνασμό και την καθήλωση των κοινωνικών αντιδράσεων, που εκδηλώνονται εξ αιτίας (ή και με αφορμή) αυτά τα μέτρα και την επιδείνωση των συνθηκών επιβίωσης.

Είναι προφανές πως η χρονοκαθυστέρηση, μέσω του λεγόμενου δημοψηφίσματος δεν παρείχε τους απαραίτητους όρους για την εφαρμογή του σχεδιασμού απρόσκοπτα. Επιπρόσθετα, οι αντιθέσεις ανάμεσα στις διάφορες εξουσιαστικές κλίκες για το ξαναμοίρασμα περιοχών, κερδών και εξουσίας χρειάζονται εξομάλυνση στο μέτρο, βέβαια, του δυνατού. Η χρονοκαθυστέρηση θα πρέπει να συνδυαστεί με τον εθισμό των εξουσιαζόμενων στα νέα μέτρα που θα επιβάλλονται τμηματικά, αλλά και με τις μικροδιορθώσεις που θα γίνονται σ’ αυτά από τους εκάστοτε σχηματισμούς διαχείρισης των εξουσιαστικών υποθέσεων.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα κέντρα κυριαρχίας εγκατέστησαν την τριμερή κομματική διαχείριση και τον Παπαδήμο ως τοποτηρητή της εφαρμογής των σχεδίων τους. Άλλωστε, την «λύση» αυτήν την είχαν αναγγείλει από καιρό.

Είναι διαπιστωμένο πως με κάθε ευκαιρία οι ιθύνοντες της ευρωπαϊκής κυριαρχίας έχουν δηλώσει σε όλους τους τόνους και τις αποχρώσεις πως πρέπει να παρθούν μέτρα ώστε να διαφυλαχθεί η ευρωζώνη από τις διαταράξεις που προκάλεσε το «πρόβλημα» της Ελλάδας. Η σωτηρία της ευρωζώνης είναι ένα συνεχές πρόταγμα, τουλάχιστον της τριμερούς, άλλοτε με δηλώσεις του Βενιζέλου και άλλοτε της Τζαβέλα από το ΛΑ.Ο.Σ. Δεν υστερούν και οι υπόλοιποι που με τη συνολικότερη τους στάση ενισχύουν και με το παραπάνω αυτή την «κολοσσιαία» προσπάθεια. Παρ’ όλο που στο διάστημα που μεσολάβησε από την ανάληψη των διαχειριστικών υποθέσεων της κυριαρχίας από το ΠΑΣΟΚ πέρασαν δύο και πλέον χρόνια, φαίνεται πως το πρόβλημα των ελιγμών και των διευθετήσεων καλά κρατεί, δεδομένου πως οι αναταράξεις που υπάρχουν στο αναδομούμενο πλέγμα κυριαρχίας προκαλούν συνεχείς ανάγκες απορρόφησης χρόνου, πρόσθετων συνεννοήσεων και προσαρμογών.

Δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο γεγονός πως η «μεταβολή» που έγινε στις αρχές του Νοεμβρίου είναι προς το χειρότερο σε ό,τι αφορά τους εξουσιαζόμενους και κατατρεγμένους του Ελλαδικού χώρου. Τα μέτρα που θα ληφθούν θα είναι ακόμα πιο επώδυνα. Από το κακό στο χειρότερο και από τον αθλιώδη (Παπανδρέου) στον αθλιωδέστερο (Παπαδήμο). Πρόκειται για ένα άτομο που είναι κατάλληλο να «πρωταγωνιστεί» στις πλέον σκοτεινές περιόδους της πρόσφατης διαχείρισης των εξουσιαστικών υποθέσεων. Πρόκειται για ένα προϊόν μιας «εσωτερικής επανάστασης» μέσα στο ΠΑΣΟΚ, που προκλήθηκε από το «τρίο» Διαμαντοπούλου, Ραγκούση, Λοβέρδου, των εγκάθετων δηλαδή της κυριαρχίας. Μια επανάσταση που έσπευσε να προλάβει τα όποια τερτίπια θα μπορούσαν να θέσουν σε εφαρμογή οι «διαφωνούντες». Αλλά γι’ αυτά τα τερτίπια δεν είναι ακόμη αργά, απ’ ότι φαίνεται…

Εννοείται πως το παραμύθι για τις δήθεν δυσκολίες κάτω από τις οποίες τοποθετήθηκε ο «άμισθος» αυτός σύμβουλος του Γιωργάκη στη θέση του πρωθυπουργού απευθύνεται σε αφελείς ή κορόιδα. Απλά το σενάριο έπρεπε να παιχτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκαλυφθεί το περιεχόμενο των διαβουλεύσεων, οι οποίες δεν είχαν σχέση με το πρόσωπο αυτό καθ’ εαυτό, αλλά με άλλους διακανονισμούς στο πλαίσιο που αφορά τα συμφέροντα και ενδιαφέροντα της εγχώριας εξουσίας και της ευρύτερης κυριαρχίας, στην οποία αυτή είναι ενταγμένη.

Δεν χωρά κανενός είδους αμφιβολία πως η επιλογή του και οι υποκλίσεις των κομματικών υπηρετών προς τις απαιτήσεις των «έξωθεν» παραγόντων είναι κάκιστοι οιωνοί. Ο ευνοούμενος της Trilateral Comission (τριμερούς επιτροπής) είναι προφανές πως έρχεται να υπηρετήσει τα συμφέροντα της ενοποιημένης κυριαρχίας.

Επομένως, είναι λαθεμένη και προφανώς σκόπιμη προσπάθεια να στραφεί η προσοχή του κόσμου, αλλά και τα δημοσιογραφικά «πυρά» στη Γερμανία, η οποία αναμφισβήτητα αποτελεί μεν την αιχμή του δόρατος για την επίτευξη των σχεδίων της κυριαρχίας, αλλά δεν εργάζεται για δικό της λογαριασμό μόνο. Αυτή, άλλωστε, είναι που πρωτοστάτηκε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ανοίγοντας τις πόρτες για να περάσουν οι ΗΠΑ στις χώρες της πρώην γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας.

Σ’ ότι αφορά την Trilateral Comission, στην οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως αρκεί να θυμίσουμε πως αυτή ιδρύθηκε από τον David Rockefeller τον Ιούλιο του 1973 προκειμένου να υλοποιείται με τον πλέον αποτελεσματικό και γρήγορο τρόπο η συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ιαπωνία. Ουσιαστικά αποτελεί ένα αυστηρά δομημένο μέσο για την προώθηση του σχεδίου ενοποίησης της κυριαρχίας που τέθηκε σε εφαρμογή τις επόμενες δεκαετίας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όπως και η σύσταση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, η οποία ιδρύθηκε δύο δεκαετίες πιο πριν (1954) με την πρόφαση της «ανησυχίας» από την εξάπλωση του αντιαμερικανισμού στην Ευρώπη και για να προωθήσει την «κατανόηση» ανάμεσα στον πολιτισμό των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Ας δούμε, λοιπόν, κάποιες διαστάσεις της παρούσας κατάστασης.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει έστω και ένας άνθρωπος που να πιστεύει πως όλα όσα έχουν προκύψει δεν αφορούν τις ενοποιητικές διαδικασίες, και πως οφείλονται σε κάποια κρίση που υποτίθεται πως υπάρχει.

Όσοι μιλούν με όρους «κρίσης», δυστυχώς αδυνατούν να ξεφύγουν από τις δαγκάνες που έχει στήσει η κυριαρχία προκειμένου να διαμορφώσει τους νέους όρους σκλαβιάς.

Μιας σκλαβιάς που στο λεγόμενο οικονομικό πεδίο θα οδηγήσει σε αυτό που ονομάζεται «κινεζοποίηση» των μισθών και των εισοδημάτων και στο κοινωνικό πεδίο ακόμα πιο ασφυκτικό κλοιό πάνω στις ζωές και τις κάθε είδους δραστηριότητες των ανθρώπων. Ο οικονομισμός κτυπά με πολλαπλούς τρόπους στον υλικό τομέα προκειμένου να επιτύχει την άλωση του πνεύματος των ανθρώπων. Εκεί μπορεί και βασιλεύει η ελευθερία. Σ’ ό,τι αφορά το ρόλο του λεγόμενου πολιτικού πεδίου, αυτό δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε πως είναι ένα ακόμη κατασκεύασμα που διευκολύνει την διεκπεραίωση των εκάστοτε εξουσιαστικών σχεδίων, παρασύροντας τη σκέψη και την δράση των ανθρώπων σε αδιέξοδα μονοπάτια.

Για να γίνει κάπως κατανοητός ο ρόλος της πολιτικής ως μέσο αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε το πώς προβάλλεται ο ένας πολιτικός και πως υποβιβάζεται ο άλλος για να γίνει, μετά, το αντίθετο και να συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος. Όταν τα παπαγαλάκια της εξουσίας θέλουν να λιβανίσουν τον εκλεκτό των αφεντικών τους θα φτάσουν στο σημείο να μιλήσουν για σωστή και λάθος διατύπωση λέξεων και προτάσεων, όπως στην περίπτωση Παπαδήμου-Παπανδρέου. Λες και το πρόβλημα των ανθρώπων είναι το σωστό συντακτικό και η άρθρωση λέξεων κι όχι το γεγονός πως και ο ένας και ο άλλος υπηρετούν την κυριαρχία, που σημαίνει την συνεχή συσσώρευση δεινών πάνω στα κοινωνικά σύνολα. Τα φραστικά παιχνίδια παίζουν σοβαρό ρόλο στην παραπλάνηση και στον εξοστρακισμό του νου. Στήνονται πονηρές διατυπώσεις παρασύροντας τους ανθρώπους σε εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές.

Έτσι, κινδυνεύουν να προκαλέσουν ασυγκράτητη θυμηδία όλα όσα έχουν διατυπωθεί σχετικά με χούντα που δεν τελείωσε το ‘73 και που επαναλαμβάνονται με το ανάλογου περιεχομένου δημοκρατικών διεκδικήσεων σύνθημα.

Είναι προφανές πως με τέτοιου είδους διατυπώσεις κρύβεται η πραγματικότητα από εκείνους που σκοπίμως το προωθούν αλλά και από όσους το επαναλαμβάνουν με απερισκεψία. Επί πλέον, εξαγνίζεται το σύστημα με τον εξορκισμό κάποιων πολιτικών διαχειριστών, οι οποίοι, εφαρμόζουν κατά γράμμα τα όσα απαιτούνται για την λειτουργία του, που είναι η διατήρηση των όρων επιβολής. Στις παρούσες συνθήκες «χάνεται» μπροστά από τα μάτια των ανθρώπων η πραγματικότητα που έχει σχέση με την διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Χρειάζεται να το επαναλαμβάνουμε επειδή είναι κουραστικό να συνεχίζεται το κυνήγι της ουράς από τον σκύλο. Το έχουμε διατυπώσει και άλλες φορές: δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιου είδους υποδούλωση που έγινε τα τελευταία χρόνια ή που προκλήθηκε πρόσφατα. Ούτε με μια χούντα, η οποία άμα φύγει, θα λάμψει ο ήλιος της ελευθερίας και της ευημερίας. Γι’ αυτό και τα διάφορα ευφυολογήματα με τα οποία τίθενται ψευδοδιλλήματα ανάμεσα σε αλυσίδες που φέρνουν (τώρα) δήθεν τον κίνδυνο της τυραννίας. Η τυραννία και η σκλαβιά υπήρχε και υπάρχει. Εκφραζόταν και εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Αν οι αλυσίδες προέκυψαν πρόσφατα σημαίνει πως οι συνθήκες που ζούσαμε προηγουμένως ήταν συνθήκες ελευθερίας και συνεπώς η δράση μας ενάντια σ’ ό,τι υπήρχε δεν είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα ή (το ουσιαστικότερο που προκύπτει) πως ήταν απλά μια πάλη για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις μέσα σ’ ένα ελεύθερο καθεστώς. Αυτά, όμως, τα πράγματα όχι μόνο δεν είναι σοβαρά αλλά και δεν θα μπορούσαν να διατυπώνονται από όσους θεωρούν τον εαυτό τους αναρχικό και το εννοούν.

Το ίδιο υποκριτική και κωμική είναι η εικόνα κάποιων που σκίζουν τα ρούχα τους επειδή, τάχα μου, στην τριμερή συμμετέχει ο ΛΑ.Ο.Σ. Δηλαδή αν συμμετείχαν οι αριστεροί και οι δημοκράτες θα ήταν ανεκτή αυτή η κατάσταση; «Κακά» τα ψέματα. Οι εθνικιστές όπως και οι Απριλιανοί είναι κομμάτι του συστήματος. Το ίδιο ισχύει για τους αριστερούς και τους κομμουνιστές. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει ή δεν το αποδέχονται, επειδή φοβούνται μην πέσει ο ουρανός να τους πλακώσει, θα συνεχίσουν να κυνηγούν την ουρά τους και θα παραπλανούν όσους αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο.

«Κρίση» και ενοποιητική διαδικασία

Η υποτιθέμενη κρίση είναι, επίσης, το μέσο για την αναδιανομή των περιοχών εξουσίας κι εκμετάλλευσης μαζί με τους σκλάβους, οι οποίοι όμως προκειμένου να ενισχυθούν οι διάφορες ομάδες οικονομικής και πολιτικής εξουσίας θα πρέπει να εξαθλιωθούν. Είναι οι φαντάροι ενός πολέμου που δεν τον επέλεξαν αλλά που θα τον υποστούν, εφ’ όσον δε αντιταχθούν σ’ αυτόν τον πόλεμο και κυρίως στις δυνάμεις που τον διεξάγουν, τα κέντρα κυριαρχίας.

Η δυνατότητα που έχουν αυτά τα κέντρα στην Ευρώπη, αλλά και παγκόσμια, είναι δεδομένη και η διαδικασία ενοποίησης θα προχωρήσει με ή χωρίς ευρωζώνη, με ή χωρίς ευρωπαϊκή ένωση. Απλά, άλλοι όροι θα υπάρξουν στην μία και άλλοι στην άλλη περίπτωση. Η ενοποίηση της κυριαρχίας δεν πρόκειται να σταματήσει. Μπορεί να καθυστερήσει ή να επιταχυνθεί. Είναι ενδεχόμενο κάποια τμήματα από τους σχηματισμούς να αποσπαστούν ή να αποκοπούν προσωρινά. Αυτά, όμως, θα επιφέρουν μερικές ανώδυνες τροποποιήσεις στον σχεδιασμό, όσο ο παράγοντας που ονομάζεται ουσιαστική απελευθερωτική δράση δεν αναδειχτεί με δυναμικό τρόπο.

Τα εναλλακτικά σενάρια που έχουν στη διάθεσή τους οι εξουσιαστές είναι πολλά και οι κινήσεις, παραπλανητικές ή πραγματικές, οφείλονται στην τεράστια κινητικότητα που υπάρχει γενικότερα στο εσωτερικό των δομών τους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως απομακρύνονται από τον βασικό σχεδιασμό. Το αποτέλεσμα που θα προκύψει είναι προδιαγεγραμμένο. Δεν έχει σημασία λοιπόν με ποιο τρόπο θα φτάσουν. Αν αυτός θα γίνει με «σκληρό» ή «μαλακό» ευρώ, με ευρώ ή δολάριο με κανένα από αυτά τα νομίσματα και την επιστροφή στα προηγούμενα ή με την κατασκευή άλλου ή άλλων νομισμάτων. Το τελικό αποτέλεσμα της περιόδου που θα διανυθεί θα καθορίσει και τη μορφή του νέου νομίσματος που θα ξεπεράσει τα ήδη υπάρχοντα, όταν οι δυνάμεις της κυριαρχίας θα οριοθετήσουν τις μεταξύ τους ισορροπίες.

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση όπως και η ευρωζώνη, είναι τα μέσα για την επίτευξη τόσο της ενοποιητικής διαδικασίας της κυριαρχίας σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και του νέου καταμερισμού που έχει αρχίσει να υλοποιείται. Ενός καταμερισμού ο οποίος δεν θα έχει προηγούμενο και δια μέσου του οποίου οι ανά τον κόσμο εξουσιαστές θεωρούν πως θα εδραιώσουν για πολλές δεκαετίες την ισχύ τους πάνω στον πλανήτη, αλλά και στα ανθρώπινα σύνολα. Είναι, πλέον, δεδομένο πως οι χώρες που απαρτίζουν την λεκάνη της Μεσογείου θα αποτελέσουν την ευρύτερη και χαλαρότερη πλευρά της νέας «πραγματικότητας».

Θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν πως τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την ανασύσταση των σύγχρονων όρων κυριαρχίας είναι πολυδιάστατα. Η εκκίνηση της διαδικασίας ενοποίησης της κυριαρχίας πριν από 22 χρόνια σήμαινε πως όλοι οι πολιτικοί μηχανισμοί θα υπηρετούσαν αυτό το στόχο. Όμως μέχρι να γίνει αυτό αντιληπτό από τον κόσμο, που έχει βιώσει μια προηγούμενη εικόνα των πολιτικών διαχειριστών, αυτή που ίσχυε στις προ-ενοποίησης συνθήκες, θα έχει χαθεί χρόνος και αρκετές ευκαιρίες και δυνατότητες ουσιαστικής δράσης.

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο που στα μάτια του περισσότερου κόσμου, που αγωνίζεται, οι πολιτικοί μοιάζουν να είναι ξένοι με αυτό που είχε καθιερωθεί στα μυαλά των ανθρώπων. Μοιάζουν με μαριονέττες στα χέρια κάποιων πολύ καλά εκπαιδευμένων παιχτών. Κι αυτό είναι μια αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι πως ο κόσμος θα χρειαστεί κάποιο χρόνο και σίγουρα θα απαιτηθούν λειτουργικές διεργασίες για να συνειδητοποιήσει τις νεοσύστατες συνθήκες και τους τρόπους απελευθερωτικής δράσης που αυτές καθορίζουν. Όπως είναι δεδομένο πως οι πολιτικές μαριονέτες θα γίνονται ολοένα και πιο ισχυρές. Μικρό δείγμα μας προσφέρει το σήμερα. Οι αδύναμοι, κατάπτυστοι και προπηλακισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να διαχειρίζονται τις εξουσιαστικές υποθέσεις πλαισιωμένοι και από τα υπόλοιπα κόμματα (ακόμα και από αυτά που δεν συμμετέχουν στην τριμερή). Γίνονται ακόμα πιο ισχυροί στο έργο τους και ασχημονούν ασύδοτοι, στηριγμένοι στις πλάτες της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί κανείς να φανταστεί πως θα ενεργούν μετά από μερικά χρόνια, εάν ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός;

Και αυτό που λέμε δεν είναι μια ανυπόστατη υπόθεση. Επειδή η ενοποίηση της κυριαρχίας απαιτεί και θα κατασκευάσει δομές πανίσχυρες και αποκεντρωμένες. Αυτά θα είναι τα νέου τύπου προτεκτοράτα του άμεσου μέλλοντος. Ο ανασχηματισμός των κρατών δεν θα αποδυναμώσει τον κρατισμό αντίθετα θα τον ισχυροποιήσει σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορεί να γίνει κατανοητή η δύναμη που θα έχουν οι πολιτικοί-μαριονέττες της κυριαρχίας. Θα είναι προστατευόμοι αλλά και θεματοφύλακες των συμφερόντων μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης. Μπορεί να μας αρέσει αυτό το μέλλον που ετοιμάζουν οι κρατούντες;

Μπορούν οι άνθρωποι να ξεχάσουν τις παρόλες των αριστερών λιβανιστών της ενωμένης Ευρώπης που υπόσχονταν ευημερία αλλά και «περισσότερη δημοκρατία»;

Τώρα θυμήθηκαν και πάλι την παλιά του τέχνη κι άρχισαν τα ίδια τροπάρια για άμεση δημοκρατία και άλλα κουραφέξαλα. Εδώ ο κόσμος καίγεται…

Ο ρόλος του ΚΚΕ και της αριστεράς

Είναι φανερό, πλέον, πως μετά την συγκρότηση της τριμερούς τον ρόλο της αντιπολίτευσης καταλαμβάνουν το ΚΚΕ (κυρίως) και οι λοιπές αριστερές δυνάμεις.

Έχει να φοβηθεί η οικονομική και πολιτική εξουσία από την άνοδο της αριστεράς και του ΚΚΕ; Και βέβαια όχι. Φοβάσαι ένα επικίνδυνο αντίπαλο όχι ένα πιστό σύμμαχο, ο οποίος σε κάθε δύσκολη στιγμή προσφέρει απλόχερα και με το αζημίωτο τις υπηρεσίες του στο σύστημα. Οι πρόσφατες εξετάσεις που έδωσε το ΚΚΕ στις 20 Οκτωβρίου είναι χαρακτηριστικό δείγμα επαναβεβαίωσης της πάγιας θέσης του. Το ΚΚΕ είτε από μόνο του είτε σε συνεργασία με την υπόλοιπη αριστερά είναι διαχρονικά το «καλό χαρτί» για τους κρατούντες εντός και εκτός ελλαδικού χώρου. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικές οι ξεδιάντροπες στάσεις, τοποθετήσεις, προτάσεις, δηλώσεις και προθέσεις υποκειμένων όπως ο Κουβέλης, που προωθούνται μιντιακά για να δουλέψει το σύστημα.

Καθώς αυτόν τον μήνα συμπληρώνονται 67 χρόνια από τα Δεκεμβριανά, καλό θα είναι να θυμηθούμε πως η ουσιαστική πλέον είσοδος της αριστεράς και του ΚΚΕ στα κρατικά δρώμενα αρχίζει με την απελευθέρωση του ελλαδικού χώρου από την Ιταλική, Γερμανική και Βουλγαρική κατοχή. Το ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΠΕΕΑ πήρε στην πρώτη μετα-κατοχική κυβέρνηση επτά(!!!) υπουργεία ανάμεσα στα οποία και αυτό της εργασίας, που το ανέλαβε ο κομμουνιστής Πορφυρογένης. Η πείνα και η εξαθλίωση του πληθυσμού συνεχίστηκε, Οι «προστάτες» της εργατικής τάξης καθόρισαν το μεροκάματο στο εξευτελιστικό ποσόν των 125 νέων δραχμών, δηλαδή σε 7 σελίνια της αγγλικής χάρτινης λίρας. Καυχώνταν ότι έβαζαν τα θεμέλια του μέλλοντος και αυτό πράγματι είναι η πικρή αλήθεια για τους κατατρεγμένους του ελλαδικού χώρου, αφού τα μέτρα λιτότητας που καθιέρωναν δυνάμωναν τους βιομήχανους, τους επιχειρηματίες και τους εμπόρους. Η κατάσταση είχε οδηγήσει σε απόγνωση τον κόσμο και ανάγκαζε τους εργάτες να κατεβαίνουν σε απεργίες.

Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σ’ αυτό το χρονικό διάστημα και στην τεράστια βοήθεια που πρόσφερε το ΚΚΕ και η αριστερά γενικότερα στον κρατισμό.

Η προσπάθεια στήριξης των κρατικών επιδιώξεων και σχεδίων σε βάρος των ανθρώπων είναι δεδομένη. Η συγκροτημένη εξουσιαστική κλίκα αναζητούσε σχεδόν από την εμφάνισή της μια θέση στο μπλοκ κυριαρχίας και εκμετάλλευσης και γι’ αυτό έπρεπε να δώσει τα εχέγγυα μέχρι να φτάσει στο σημερινό σημείο του υποστηρικτή που εξακολουθεί και χρησιμοποιεί μια παλιά και φθαρμένη προσωπίδα, με την οποία κατάφερε πριν από εκατό και πλέον χρόνια να ξεκλέψει την εμπιστοσύνη των σκλαβωμένων και να ποδοπατήσει τα όνειρά τους για μια λεύτερη και δημιουργική ζωή, πνίγοντάς τα στο αίμα και την καταφρόνια.

Η ίδρυση της ΕΔΑ ήρθε δύο χρόνια μετά την «συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών στο Γράμμο και το Βίτσι», τον Αύγουστο του 1951 και αποτελούσε το μετωπικό σχήμα του ΚΚΕ. Λέγεται, και πολύ σωστά, πως ο φανατισμός καλλιεργείται για να διατηρούνται τα προσχήματα σ’ αυτούς που πρέπει να παραμένουν υποχείρια των εξουσιαστικών σχεδιασμών. Επειδή παρά τους φανατισμούς, εκατέρωθεν, το κράτος (αλλά και οι ιθύνοντες του ΚΚΕ) ήξερε πως με την ίδρυση της ΕΔΑ θα χαλιναγωγούνταν το τεράστιο κύμα οργής, μίσους και πάθους που υπήρχε σ’ ένα σημαντικό κομμάτι του κοινωνικού χώρου. Και πράγματι. Οι εκλογές του επόμενου μήνα της απέφεραν 10 έδρες στη Βουλή.

Η σταθερή πορεία ενίσχυσης του κρατισμού και της εξουσίας φάνηκε όλα τα επόμενα χρόνια μέχρι και την προετοιμασία του εδάφους για την απρόσκοπτη επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες αν με την «εκ των πραγμάτων» πριμοδότηση της αριστεράς και του ΚΚΕ, στις επόμενες εκλογές δούμε υψηλά εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό δεν είναι καλός οιωνός. Είναι καταλυτική η εμπειρία των εκλογών του 1958, όπου η ΕΔΑ ήλθε δεύτερο κόμμα με ποσοστά 24,43%, 79 έδρες και αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, για να παραχωρήσει στην συνέχεια όλη αυτή την κοινωνική δυναμική στη στήριξη της Ένωσης Κέντρου ενός από τους δύο πολιτικούς πόλους στήριξης του κρατισμού.

Η συκοφαντία και η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία που εξαπολύθηκε από το συνασπισμό ΕΔΑ(ΚΚΕ)-ΕΚ, αλλά και τις λοιπές δημοκρατικές και εθνικές δυνάμεις εναντίον του ελληνικού προπομπού του Γαλλικού Μάη του 1968, των Ιουλιανών του 1965, είναι χαρακτηριστική.

Αν ακολουθήσουμε τα χρόνια της δικτατορίας τότε είναι που θα διαπιστώσουμε την πλήρη πλέον εναρμόνιση του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς με το σύστημα κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης, αποτελώντας τον προμαχώνα για την επιστροφή στη «δημοκρατική ομαλότητα». Όπερ και εγένετο. Το ΚΚΕ αμείφθηκε με την νομιμοποίηση και των δυο τμημάτων του.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα ακολούθησαν τον καθιερωμένο δρόμο. Το ΚΚΕ και η αριστερά, εν γένειν «είναι πια ένας αστός σεβαστός» σύμφωνα και με τους στίχους του αλησμόνητου Γιάννη Νεγρεπόντη. Η κορύφωση της ένταξης αλλά και της χρησιμότητας τους για το κράτος σε μια πράγματι δύσκολη στιγμή για αυτό ήρθε με το «βρώμικο ‘89», με την συγκυβέρνηση ΚΚΕ-Συνασπισμού και Νέας Δημοκρατίας, για να ακολουθήσει η τότε τριμερής διακυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ και το ΚΚΕ-ΣΥΝ με πρωθυπουργό τον Ζολώτα.

Απέναντι σ’ όλα αυτά

Αν κρίνουμε και από την εικόνα που παρουσίασε η τελευταία απεργιακή κινητοποίηση της 1ης Δεκεμβρίου, θα διαπιστώσουμε πως τα σκαμπανεβάσματα, οι εντάσεις και η υποτονικότητα οφείλονται σε πολλούς παράγοντες από τους οποίους θα ξεχωρίσουμε δύο.

Ο ένας αφορά την δυνατότητα ελέγχουν του κόσμου μέσα από τις οργανωμένες κομματικοσυνδικαλιστικές κλίκες. Ο άλλος αφορά τον έλεγχο ως ένα βαθμό μέσα από την διασπορά ελπίδων διόρθωσης των «κακών μέτρων». Δηλαδή την αποδοχή μέσω της εξομάλυνσης. Έτσι αν το «χαράτσι», για παράδειγμα δεν συνδεθεί με την διακοπή της παροχής ρεύματος, αλλά ενοποιηθεί με άλλους φόρους, όλα θα είναι καλά! Η παλιά κλασσική λογική και τεχνική του «μη χείρον βέλτιστον». Οπότε, ο ντόρος για κάποιες «ακραίες» ρυθμίσεις οι οποίες θα εξομαλυνθούν «με αγάπη», κατά τον Βορίδη, ευελπιστούν πως θα αφήσει χώρο για να οριστικοποιηθούν τα μέτρα που ήδη έχουν παρθεί, για να ακολουθήσουν «με το μαλακό» τα επόμενα.

Αυτές όμως οι κινήσεις δεν μπορούν να τσιμεντάρουν τα ρήγματα που υπάρχουν, ούτε να ανακόψουν τις φυγόκεντρες κινήσεις. Γι’ αυτό και επιστρατεύονται οι διάφορες εναλλαγές του δημοκρατισμού.

Για να μπορέσει, επομένως, όλη η προηγούμενη αντιθετική και εν μέρει ανταγωνιστική στους κυριαρχικούς σχεδιασμούς κινητικότητα στον κοινωνικό χώρο να πάρει ένα μόνιμο χαρακτήρα και να διευρυνθεί, χρειάζεται η ανάπτυξη ουσιαστικών αγώνων από τους ανθρώπους. Αγώνων ενάντια στον κρατισμό σαν ιδεολογία, σε σχέση με τον χαρακτήρα που τείνει να έχει μέσα από την ανασύσταση του κράτους-προτεκτοράτου, αλλά και σαν υπερδομή. Επειδή, ο κρατισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Αναπλάθεται απ’ όλες τις εξουσιαστικές μερίδες. Αυτή η «ανάπλαση» επαναπροσδιορίζει τους ρόλους και τις θέσεις κάθε συστατικού της κυριαρχίας, σε πολιτικό, οικονομικό αλλά και γεωγραφικό τομέα.

Η ουσιαστική απελευθερωτική δράση, με άλλα λόγια η χάραξη σε βάθος της αναρχικής απελευθερωτικής δράσης και προοπτικής, χρειάζεται να αναδειχτεί με δυναμικά καταλυτικό τρόπο. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να καταστραφούν οι σκουριασμένες τροχιές που έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα. Χρειάζεται όραμα και όσο τον δυνατόν πιο βαθιά γνώση αυτού που υπάρχει και βρίσκεται σε κίνηση από τις εξουσιαστικές δυνάμεις και τις συνιστώσες τους.

Η τεχνική του «σοκ και δέος» των κρατιστών χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με όρους που να ενισχύουν, να αναδεικνύουν και προωθούν το αναρχικό όραμα, σαν μια «ουτοπία» που μπορεί να φυτρώσει, να ανθίσει, να καρπίσει και να πλημμυρίσει τη Γη.

Χρειάζεται να ακολουθηθεί μια μη εξαρτημένη από συνθήκες και καταστάσεις πορεία. Για να μπορούμε να ισχυριστούμε πως συνεχίζουμε να χαράζουμε μια αναρχική πορεία. Οι αναρχικοί σ’ αυτές τις συνθήκες οφείλουν να ξαναθυμηθούν πως σημαντικός συντελεστής της απελευθερωτικής σκέψης και δράσης τους είναι ο μη ετεροκαθορισμός.

Στον τομέα της δράσης μέσα στον κοινωνικό χώρο εκείνο που έχει σημασία στις παρούσες συνθήκες δεν είναι απλά μια συγκρουσιακή εξέλιξη σε επίπεδο δρόμου. Χρειάζεται ένα διαρκές σαμποτάρισμα των επιλογών των εξουσιαστών προτάσσοντας συνολικά απελευθερωτικά χαρακτηριστικά. Χρειάζεται το ξεπέρασμα κάθε αριστερής και κομμουνιστικής αυταπάτης, αντίληψης, πολιτικής και ιδεοληψίας, από αυτές που έχουν γίνει εμβόλιμα «οικείες».

Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε πως η αναρχία δεν έχει σχέση ούτε με τον κομμουνισμό, ούτε με το σοσιαλισμό, ούτε και με την κάθε λογής και διαλογής δημοκρατία. Επειδή υπήρχε πολύ πριν από όλα αυτά, επειδή είναι βαθιά ριζωμένη και ταυτισμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη.

Θεωρούμε πως οι στιγμές είναι ώριμες να προχωρήσουμε ξεκαθαρίζοντας τους ορίζοντες και την πορεία προς την αναρχία. Πολύς κόσμος έχει ανοιχτά τα αυτιά και τα μάτια του για να ακούσει και να συμπράξει με ό,τι θα τον ενθαρρύνει να δημιουργήσει τους όρους για ένα διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που του έχουν επιβάλλει, για μια νέα εποχή. Αυτήν την οποία εμείς ονομάζουμε αναρχία και που οφείλουμε ως αναρχικοί να συμβάλλουμε με όλες τις δυνάμεις μας ώστε να αναδημιουργηθεί.

Ας προχωρήσουμε, μη διστάζοντας, να τοποθετηθούν αν χρειαστεί, πολλά πράγματα στη σωστή τους θέση και να πεταχτούν άχρηστα και επιβλαβή κειμήλια.

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.111, Δεκέμβριος 2011
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.