Στιγμές Κοινοβουλευτικής δόξας

Πέρασε μάλλον απαρατήρητο μέσα στον κακό χαμό από τις μούντζες και τα γιουχαΐσματα (είναι ανθρωπίνως αδύνατον να έχει κανείς παντού το νου του!) αλλά την 31η Μαΐου 2011 –παρακαλώ σημειώστε την ημερομηνία-, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ελαμπρύνθη με την παρουσία του προέδρου της Βουλής των Κοινοτήτων της Μ. Βρετανίας.

Ο κύριος Bercow, καλεσμένος του προέδρου της Βουλής Φ. Πετσάλνικου, δέχτηκε τις κολακείες του προεδρείου και βραβεύτηκε (χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος) με το χρυσό μετάλλιο της Βουλής που απεικονίζει τον Περικλή. Για να μην φανεί αγνώμων, ο κ. Bercow είπε την καθιερωμένη ανάλατη κουταμάρα ότι είναι «αισιόδοξος για την ελληνική οικονομία» και εξύμνησε «τη σημασία, για τη σύγχρονη εποχή, της αρχαίας Ελλάδας και των πανανθρώπινων θεσμών που δημιούργησε» όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου της Βουλής.

Στη συνέχεια με την αναίδεια που χαρακτηρίζει κάθε βρετανό αξιωματούχο, έστω και δευτέρας διαλογής, «θέλησε να δώσει μαθήματα δημοκρατίας ως προερχόμενος από τη χώρα που πρώτη θέσπισε την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία», όπως θα διάβασαν οι επιμελείς αναγνώστες του ηρωικού Ριζοσπάστη.

Τι το ήθελε αυτό το τελευταίο; Ο Σπύρος ο Χαλβατζής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, τον «ρούμπωσε» κανονικά. Κατά τον Σπύρο τον Χαλβατζή, «η δημοκρατία είναι ελαστική και οι πιο βάρβαρες αγγλικές αποικιοκρατικές επεμβάσεις σε μια σειρά χώρες σε όλο τον κόσμο, ονομάζονταν δημοκρατία», ενώ ακάθεκτος κατήγγειλε την στάση των Βρετανών στα δεκεμβριανά, το 1944.

Ο κ. Bercow, που προφανώς δεν είχε προειδοποιηθεί από κανέναν για την ενέδρα που του έστησαν οι κομμουνιστές, μόλις που μπόρεσε να ψελλίσει ένα «bloody hell!». Η ταπείνωση του βρετανού αποικιοκράτη ήταν πλήρης όταν έφτασε να παραδεχτεί μπροστά σε όλους ότι: «υπάρχουν αμαρτίες του παρελθόντος που βασανίζουν τις χώρες».

Μετά από αυτή την συντριπτική ήττα του βρετανικού ιμπεριαλισμού, ποιός τον έπιανε τον Σπύρο τον Χαλβατζή που τα «έψαλλε» και στους Ιταλούς για την λαθρομετανάστευση και τις άθλιες συνθήκες κράτησης στη Λαμπεντούζα. Τέτοιο χαστούκι είχε να δεχτεί το ιταλικό φιλότιμο από το ελληνοαλβανικό έπος –χαίρε, ω χαίρε, στρατηγέ Κατσιμήτρο!-

Ας σημειωθεί ότι τα σεμνά κατορθώματα του Σπύρου του Χαλβατζή παραμένουν άγνωστα, όπως και οι καθημερινές πράξεις ηρωισμού των απλών ανθρώπων. Ο ίδιος ο Σπύρος ο Χαλβατζής δε σκέφτηκε καν να σκαρφαλώσει στα κάγκελα και να πανηγυρίσει την περιφανή νίκη του έναντι δύο κρατών –και τί κρατών-! Καλά-καλά δεν είναι γνωστό το πώς διέφυγε από το Κοινοβούλιο εκείνη την νύχτα όταν ήταν περικυκλωμένο από εκατοντάδες ανθρώπους. Να δραπέτευσε με το κλεφτοφάναρο από τον Βασιλικό Κήπο, να κρατούσε την ανάσα του μέσα στο πορτ-μπαγκαζ κάποιας λιμουζίνας ή περίμενε να καταλαγιάσει ο «κουρνιαχτός»;

Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.