Η τρομοκρατία του Ρωσικού κράτους στην Ινγκουσετία

Σε μια αναφορά του από τον κατεχόμενο Καύκασο για το αμερικανικό περιοδικό The Foreign Policy, ο Βρετανός δημοσιογράφος Tom Parfitt μιλάει για τον τρόμο που έχει επιβληθεί από το ρώσο σατράπη Yevkurov και τη συμμορία της FSB στην επαρχία Ghalghaycho (γνωστή ως Ινγκουσετία):

«Στην Ινγκουσετία οι άνθρωπ0ι χαμηλώνουν τη φωνή τους όταν μιλάνε για την Ομοσπονδιακή Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας, την FSB (πρώην KGB). Μερικές φορές την αποκαλούν απλώς «η οργάνωση με τα τρία γράμματα».

Για τουλάχιστον 8 χρόνια, αυτή η μικρή δημοκρατία έχει ζήσει μέσα στον τρόμο σαν ένα από τα πιο ασταθή σημεία του ταραγμένου Βόρειου Καύκασου. Αλλά η βία είναι προερχόμενη σε μεγάλο βαθμό από τη συνεχιζόμενη καμπάνια καταστολής των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, που κυριαρχούνται από την ισχυρή FSB.

Γύρω στο 2002, πάντως, το αντάρτικο στην Τσετσενία άρχισε να εξαπλώνεται και στην Ινγκουσετία. Σε απάντηση, οι ρωσικές δυνάμεις ασφαλείας άρχισαν να επεκτείνουν τις αιμοσταγείς «zachistki» (εκκαθαρίσεις) στο έδαφος της Ινγκουσετίας. Οι εκκαθαρίσεις συνεχίστηκαν με στοχευμένες δολοφονίες και απαγωγές ύποπτων ανταρτών από ομάδες μασκοφόρων κομάντο.

Οι ρωσικοί νόμοι απαιτούν οι εισαγγελείς να ενημερώνονται για κάθε κράτηση ύποπτων μέσα σε 12 ώρες και ο ύποπτος να μπορεί να επικοινωνεί με δικηγόρο πριν την ανάκριση – αλλά οι siloviki, οι υπεύθυνοι ασφαλείας, παραβίαζαν αυτούς τους νόμους σε τακτική βάση.

To 2004 εξαφανίστηκαν 24 άνδρες. Σε μια δημοκρατία με τη μεγαλύτερη ανεργία στη Ρωσία (τώρα είναι στο 53%), με μια πρωτεύουσα, το Ναζράν, που είναι σαν αναπτυσσόμενο χωριό, ο ανοιχτός πόλεμος γίνεται ένα κολαστήριο: το bespredel, όπως το αποκαλούν οι πιο πολλοί Ινγκουσέτιοι, μια ρωσική λέξη που σημαίνει «πέρα από κάθε όριο» ή «ακραία βία».

Τέτοιες εξόφθαλμες κακοποιήσεις γρήγορα γέμισαν τις τάξεις των ανταρτών με κόσμο σ’ αυτή τη μικρή πατριαρχική κοινωνία όπου η φτωχή περιποίηση ενός συγγενής δε συγχωρείται εύκολα. Έως το 2007, οι αντάρτες εξαπέλυαν σχεδόν καθημερινές επιθέσεις.

Μετά το θάνατο ενός φιλόδοξου ηγέτη της αντιπολίτευσης από πυροβολισμό μπάτσου από ελάχιστη απόσταση στο αεροδρόμιο της Ινγκουσετίας αργότερα εκείνη τη χρονιά, το Κρεμλίνο διόρισε ένα νέο «πρόεδρο» στην περιοχή, τον Yunus-bek Yevkurov.

«Υπήρξε ένα διάλειμμα στις φονικές απαγωγές και τις παρα-δικαστικές εκτελέσεις για περίπου ένα χρόνο από τότε», λέει ο Timur Akiyev, διευθυντής του γραφείου στο Ναζράν της ρωσικής οργάνωσης ανθρώπινων δικαιωμάτων Memorial. «Από τότε οι siloviki δε μπόρεσαν να κρατηθούν άλλο και συνέχισαν με τις παλιές τους μεθόδους».

«Η ειρήνη του Yevkurov» έληξε απότομα. Στις 22/11/2010, η Dibikhan Pugoyeva, από το χωριό Pliyevo στην κεντρική Ινγκουσετία, προσπάθησε να καλέσει το 17χρονο γιο της Magomed Gorchkhanov, που επισκεπτόταν φίλους του στο Ναζράν, και άκουσε ότι το αμάξι δέχθηκε πυροβολισμούς και πυρπολήθηκε από πράκτορες της FSB.  O οδηγός ήταν νεκρός, και 2 επιβάτες νεκροί. Στον πανικό της, η Pugoyeva και οι συγγενείς της άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο στο γραφείο του εισαγγελέα και στην αστυνομία. Κανείς δεν είχε πληροφορίες.

Τότε μια μέρα το Δεκέμβρη, η Pugoyeva βρήκε ένα φάκελο στην αυλή της. Κάποιος τον έριξε κάτω από την πόρτα. Μέσα στο φάκελο ήταν η κάρτα μνήμης από ένα κινητό τηλέφωνο. Στην κάρτα υπήρχε ένα τρεμάμενο βίντεο που έδειχνε ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο στην άκρη ενός δρόμου και πολλές φιγούρες με πολιτικά ρούχα να μεταφέρουν 2 νεαρούς με τα χέρια τους δεμένα σε ένα άλλο αυτοκίνητο, όπου ο ένας τουλάχιστον σπρώχνεται στο πορτ-μπαγκάζ. Το βίντεο είναι θολό, αλλά η Pugoyeva λέει ότι αναγνωρίζει και το γιο της και το φίλο του, τον άλλο επιβάτη, τονAslan-Giri Korigov.

Η αστυνομία κάλεσε την Pugoyeva και της είπαν ότι ο Magomed είχε σκοτωθεί σε ένοπλη συμπλοκή με την FSB κοντά στο Pliyevo. Ένας συγγενής πήγε στο νεκροτομείο και ενώ αναγνώρισε τα ρούχα του, δεν αναγνώρισε το πτώμα. Ένα άλλο πτώμα ανακαλύφθηκε εκεί κοντά, πιθανόν του Aslan-Giri, αλλά η οικογένειά του αρνήθηκε να δεχτεί ότι είναι αυτός.

Οι εισαγγελείς λένε ότι δεν μπορούν να διατάξουν έρευνα για την φερόμενη απαγωγή και δολοφονία του Magomed μέχρι να αναγνωριστούν επίσημα. Η Pugoyeva έδωσε αίμα για τεστ DNA το Δεκέμβριο και της είπαν να περιμένει 2 εβδομάδες. Ακόμα περιμένει.

Ο δικηγόρος Batir Akhilgov αντιπροσωπεύει ένα νεαρό που κρατήθηκε παράνομα για έξι μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων δέχθηκε μπουνιές και ηλεκτροσόκ στα δάχτυλα. «Ο ύποπτος κρατείται για όσο χρειάζεται ώστε να ομολογήσει από το ξύλο και μετά του απαγγέλλονται κατηγορίες».

Και πρόσθεσε: «Πρακτικά δεν έχει νόημα για μένα να κάνω αίτηση σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί πάντα απορρίπτονται ή αγνοούνται».

«Το 80% των νέων ανθρώπων που προσχωρούν στους αντάρτες το κάνουν για να ικανοποιήσουν μια επιθυμία», είπε ο Magomed Mutsolgov, ένας ακτιβιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων στο Karabulak. «Την εκδίκηση».

Προς το παρόν, το Κρεμλίνο φαίνεται να μην ενοχλείται από τη συνεχιζόμενη βαρβαρότητα. Στις 22/2, ο πρόεδρος Dmitry Medvedev ηγήθηκε μιας συνάντησης της Ρωσικής Εθνικής Επιτροπής Αντι-τρομοκρατίας στη Βόρεια Οσετία. Μίλησε παθιασμένα για την ανάγκη να επιτεθούν στους έκφυλους μαχητές, στις φωλιές και τις κρυψώνες τους, όπου κι αν βρίσκονται. «Αυτοί οι εξεγερμένοι», που «θέλουν αίμα θα πνιγούν στο αίμα τους», δήλωσε, σύμφωνα με τοπικά πρακτορεία ειδήσεων. Δεν είπε τίποτα για τα βασανιστήρια που κάνουν οι υπηρεσίες ασφαλείας.

Ο Mutsolgov, του οποίου ο ίδιος ο αδερφός, ο Bashir, δάσκαλος, απήχθη και εξαφανίστηκε χωρίς κανένα ίχνος πριν οκτώ χρόνια, ανυπομονεί για αλλαγή: «Αυτό που δε χρειαζόμαστε είναι ο τρόμος και η αδικία».

Δημοσιεύθηκε από τον Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Both comments and trackbacks are currently closed.