Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται…

Ο Ντιμίτρι Μεντβέντεφ –πρόεδρος στη Ρωσία– παραβρέθηκε στο συνέδριο, «Μεγάλες μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμός της Ρωσίας», που πραγματοποιείται στην Αγία Πετρούπολη. Στόχος του συγκεκριμένου συνεδρίου είναι να στοιχειοθετηθεί ο παραλληλισμός των τσαρικών μεταρρυθμίσεων με τη σύγχρονη πολιτική που ασκούν οι εξουσιαστές δια μέσου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γι’ αυτό ο Ρώσος πρόεδρος κράτησε αποστάσεις από την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης.

Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη πως τη συγκεκριμένη περίοδο, (επί σοβιετίας δηλαδή), οι κρατούντες σήμερα, αναρριχήθηκαν σε θέσεις κομβικής σημασίας και χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς καταστολής από τις υπάρχουσες δομές κρατικού ολοκληρωτισμού του κομμουνιστικού καθεστώτος, εδραιώθηκαν στην εξουσία και στον μετέπειτα πολιτικό-οικονομικό σχηματισμό του κράτους.

Ο Μεντβέντεφ πριν πάει στο συνέδριο, είχε μεταβεί στον τάφο του τσάρου Αλεξάνδρου του 2ου, που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην καρδιά της πόλης, όπου και κατέθεσε λουλούδια για να τιμήσει την μνήμη του. Το εν λόγω συνέδριο άνοιξε ο ίδιος με ομιλία του προς τους παρευρισκόμενους λέγοντας: «Σήμερα προσπαθούμε να αναπτύξουμε τους ανεπαρκείς δημοκρατικούς θεσμούς μας, να αλλάξουμε την οικονομία και το πολιτικό σύστημα, συνεχίζουμε την πολιτική που τέθηκε σε εφαρμογή πριν από 150 χρόνια».

Συνεχίζοντας την ομιλία του δήλωσε πως σήμερα, συνεχίζει την πολιτική του τσάρου Αλέξανδρου του 2ου , ο οποίος θεωρείται κατ’ αυτούς από τους πιο σημαντικούς μεταρρυθμιστές της τσαρικής εποχής, αφού κατήργησε τη δουλοπαροικία, όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στο σημείο αυτό κάποιοι θα έλεγαν –με βάση αυτές τις δηλώσεις– πως όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται μοιάζει με κακόγουστη φάρσα. Πάντως, η επίκληση, της κατασκευασμένης απ’ τους κυρίαρχους ιστορίας, ενισχύει την ιστορική ανάγκη τού διαρκούς αγώνα των ανθρώπων απέναντι σε κράτος κι εξουσία.

Όσο για τον μέγα μεταρρυθμιστή Αλέξανδρο αρκεί να πούμε πως πριν από τη λεγόμενη κατάργηση της δουλοπαροικίας το 1861 η οικονομία της τσαρικής Ρωσίας βασιζότανε στην καταδυνάστευση των αγροτών. Η γη που καλλιεργούσαν ανήκε είτε στο κράτος δηλαδή στον τσάρο, είτε στους ευγενείς μεγαλοκτήμονες τους «πομέστσικους» –τσιφλικάδες.

Στους αγρότες, οι «αφέντες» είχαν δικαίωμα, πώλησης τους, τιμωρίας, βασανισμών και με λίγα λόγια είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου. Η λιμοκτονία και η εξαθλίωση που οδηγούνταν οι δούλοι της γης απ’ το τσαρικό καθεστώς ήταν αυτή που πυροδοτούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα εξεγέρσεις.

Η «εξέγερση» των δεκεμβριστών και μια σειρά άλλες στην Ευρώπη οδήγησαν των προκάτοχο του Αλέξανδρου του 2ου τον Νικόλαο τον 1ο να κατασκευάσει ιχυρούς κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς. Ενίσχυσε την γραφειοκρατία και την αστυνομία με την περιβόητη Οχράνα (μυστικοί μπάτσοι για να προλαμβάνουν και να καταστέλλουν εξεγέρσεις. Οι πάντες παρακολουθούνταν. Συνεχείς βασανισμοί ανθρώπων, εκτελέσεις και εξορίες. Φυσικό επακόλουθο της κατάστασης αυτής ήταν ένας συνεχής αναβρασμός κι ένα διάχυτο μίσος προς τον τσαρισμό.

Ο Αλέξανδρος ο 2ος, που ανέλαβε την εξουσία το 1855, βρισκόταν κάτω από τη διαρκή απειλή μιας γενικευμένης εξέγερσης. Υπό τον φόβο αυτό συνέτισε τους ευγενείς του που ήταν αντίθετοι με το αίτημα της μεταρρύθμισης και ήταν τότε που τους είπε:«καλύτερα να δίνουμε την ελευθερία από πάνω, παρά να περιμένουμε να ’ρθουν από κάτω να την πάρουν».

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες ξεκίνησαν μια σειρά από ψευτο-μεταρρυθμίσεις με γνωστότερη τη λεγόμενη κατάργηση της δουλοπαροικίας, που επικαλείται και ο Μεντβέντεφ. Ακόμα και από μεταρρυθμιστικής σκοπιάς δεν υπήρξε καμία κατάργηση και αυτό επιβεβαιώμει, γι’ άλλη μια φορά, το ότι η δουλεία –σε οποιαδήποτε μορφή– και η απελευθέρωση από αυτή δεν χαρίζεται μέσω νομοθεσιών αλλά την επανα-οικειοποιείται ο άνθρωπος με την καταστροφή της εξουσίας, αφού η ύπαρξη εξουσίας σημαίνει αντίστοιχα υποταγή και δουλεία.

Όσο για τα γαιομερίδια που τους παραχωρήθηκαν τότε, ήταν τόσο μικρά που ενώ δεν τους έφταναν για να φάνε έπρεπε να ξεχρεώνουν ταυτοχρόνως τους ευγενείς «πρώην» ιδιοκτήτες τους και να πληρώνουν υπέρογκους δασμούς στο κράτος. Είναι χαρακτηριστικό πως 75.000.000 αγρότες πήραν λιγότερο του 1/3 του εδάφους ενώ το υπόλοιπο παρέμεινε σε κράτος και γαιοκτήμονες, οι οποίοι έπρεπε και να εξοφλούνται για την γη που είχαν παραχωρήσει.

Επανάσταση το 1905

Αυτές οι νομοθεσίες-μεταρρυθμίσεις οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση τους αγρότες. Στην ουσία ο τσάρος Αλέξανδρος ο 2ος «αγόρασε» λίγες δεκαετίες χρόνου για την διατήρηση της αυτοκρατορίας του, με τα γνωστά γι’ αυτόν αποτελέσματα που δεν ήταν άλλα απ’ το να μεγαλώσει το μίσος των ανθρώπων και λίγα χρόνια αργότερα να τον στείλουν για τον αιώνιο ύπνο στη γη, την οποία στέρησε απ’ τους εργάτες της, μιας και τον ανατίναξαν στην αμαξά του.

Η καθυστέρηση, πάντως, δεν ωφέλησε και πολύ. Οι κοινωνικές εξεγέρσεις που ακολούθησαν οδήγησαν και στην επανάσταση του 1917. Το μπολσεβίκικο καθεστώς, όμως, αποδείχτηκε πως στην ουσία ήταν η συνέχεια του τσαρικού, όπως κι αυτό που ακολούθησε, (των Πούτιν-Μεντβέντεφ), είναι η προέκταση και συνέχεια του σοβιετικού. Αλλά, ακόμα κι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, ο κύκλος της εξουσίας είναι ανάγκη να σταματήσει…

Δημοσιεύτηκε από Σ. Φ.
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.