Ο Καντάφι, ο Τσάβεζ και η πραγματική ενότητα φασισμού και ρεφορμισμού

794px-Muammar_al-Gaddafi-6-30112006

Στη φωτογραφία φαίνονται οι Καντάφι και Λούλα

Η ανοιχτή ή καλυμμένη αλληλεγγύη των Τσάβεζ, Ορτέγκα και Κάστρο προς τον αδερφό τους στην εθνική λαϊκιστική δημαγωγία, τον Καντάφι, είναι πιο αποκαλυπτική απ’ ότι μπορεί να παραδεχτεί η αριστερά.

Ο Καντάφι με τον εκλεκτικό λυρικό του ριζοσπαστισμό, που θυμίζει τον πρώιμο ευρωπαϊκό φασισμό, έχει μακρά ιστορία στην αποδοχή υποστήριξης τόσο από τη Σταλινική αριστερά όσο και από την «εθνική επαναστατική» δεξιά. Όπως οι υπέρμαχοι του αντι-αμερικανισμού και συνήγοροι του «αγώνα» ενάντια στην «πλουτοκρατία» (!) της οικονομίας, κοιτάνε προς το Καράκας για συμβουλές.

Τόσο για το φασισμό όσο και για την κοινωνική δημοκρατία, το πρόβλημα δεν είναι η καπιταλιστική μέθοδος της παραγωγής αυτή καθαυτή, αλλά η προσωπική διαφθορά των τραπεζιτών, της «ολιγαρχίας» και των «Εβραίων».

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι η δομή του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά μια μοχθηρή (συνήθως αμερικανική) συνωμοσία για την ομογενοποίηση του κόσμου με τα συμφέροντα των «μεγάλων επιχειρήσεων».

Και οι δύο επιδιώκουν την ισοπέδωση του ανταγωνισμού των καταπιεσμένων, που καταδιώκει τον κόσμο του εμπορεύματος, στον αντιδραστικό ολοκληρωτισμό της εθνικής κοινότητας.

Και στο ένα όσο και στο άλλο η άλλη πλευρά των προγραμμάτων πρόνοιας και των κρατικά ελεγχόμενων μαζικών οργανώσεων είναι η σφαγή στους δρόμους.

Η ίδια αριστερά που χαιρέτιζε τον FDR (Ρούζβελτ), τον Περόν και το Νάσερ σαν «προοδευτικούς» έχει κάθε λόγο να εκφράζει χλιαρή υποστήριξη για το καθεστώς στη Λιβύη, καθώς πνίγεται στο αίμα των θυμάτων του.

Γιατί ο ανυπέρβλητος σύντροφος του λαϊκού αριστερού προγράμματος για την κοινωνική ενσωμάτωση της εμπορικής εργατικής δύναμης είναι η καταστολή και εξόντωση των αντιστεκόμενων.

Καθώς ο Ρούζβελτ τυποποίησε την της εξάρτηση των εργατικών οργανώσεων από το κράτος, τα αυτόματα όπλα καθάρισαν τους δρόμους του Πουέρτο Ρίκο και οι αντίπαλοι της υστερικής στροφής προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο φιμώθηκαν και φυλακίστηκαν.

Έτσι είναι με κάθε «Νέο Ντηλ» (New Deal) και κάθε εθνικό σοσιαλιστικό σχέδιο, έτσι και κάθε υλική κατάκτηση που χορηγείται στους εργαζόμενους από αυτά τα καθεστώτα ταξικής συνεργασίας είναι αναπόφευκτα κάτι το μεταβατικό το οποίο αργά ή γρήγορα θα σαρωθεί από τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Αυτό που έχουν να προσφέρουν οι αντίπαλοι της «νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης» και υπέρμαχοι της κρατικής εθνικής ανάπτυξης έχει φανεί ξεκάθαρα στη Βεγγάζη και την Τρίπολη.

Δηλαδή, την εξόντωση.

Αυτοί που υποστηρίζουν την «εθνική κυριαρχία» και θέτουν το κράτος πρόνοιας το κράτος πρόνοιας σαν προγραμματικό στόχο, όσοι καταδικάζουν την αμερανική φαντασίωση ενός διπολικού κόσμου ενώ σιωπούν για τον ευρωπαϊκό ή Σινο-ρωσικό ιμπεριαλισμό, είναι εξίσου πράκτορες του κεφαλαίου.

Μόνο η οργάνωση των καταπιεσμένων μπορεί να τους στείλει όλους στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, όπου ανήκουν.

(απόδοση από κείμενο που αλιεύσαμε στο διαδίκτυο)

Δημοσιεύθηκε από τον Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Both comments and trackbacks are currently closed.