Μαίνονται στο Κάιρο οι συγκρούσεις ανάμεσα στους εξεγερμένους και τους υποστηρικτές του καθεστώτος

Συνεχίζονται, λοιπόν, για μιαν ακόμη ημέρα οι οργανωμένες επιθέσεις υποστηρικτών του καθεστώτος Μπουμπάρακ ενάντια στους εξεγερμένους, που επιμένουν να διαδηλώνουν απαιτώντας την απομάκρυνση του από την εξουσία.

Χιλιάδες υποστηρικτές του καθεστώτος, ανάμεσα τους οργανωμένες και οπλισμένες δυνάμεις των σωμάτων ασφαλείας που δρουν με πολιτικά, συνεχίζουν να επιτίθενται στους συγκεντρωμένους, που ανταπαντούν με πέτρες, μολότοφ, ενώ οι μάχες διεξάγονται, σε πολλές περιπτώσεις, σώμα με σώμα.

Ταυτόχρονα οι φιλοκυβερνητικοί που συμμετέχουν στην οργανωμένη αντιδιαδήλωση με στόχο να διώξουν από τους δρόμους τους εξεγερμένους ξυλοκοπούν και προπηλακίζουν δημοσιογράφους ενώ σημειώθηκαν και ολιγόωρες συλλήψεις φωτογράφων και δημοσιογράφων που καλύπτουν τα γεγονότα.

Έτσι και ενώ Αλγερία, Υεμένη, Τυνησία παραμένουν ένα καζάνι που βράζει το «χαρτί» της κήρυξης ενός «εμφυλίου πολέμου» στον οποίο πρωτοστατούν «αγανακτισμένοι» υποστηρικτές του καθεστώτος φαίνεται να είναι η ύστατη προσπάθεια «αγοράς» χρόνου για να ελεγχθούν οι συνθήκες συγκρότησης ενός μεταβατικού κυβερνητικού σχήματος, το οποίο θα ανακουφίσει τις ανησυχίες σημαντικών κυριαρχικών κέντρων, που εδώ και δεκαετίες έχουν επενδύσει στο καθεστώς Μπουμπάρακ. «Ουδέτερα» πρόσωπα, όπως ο Ελ Μπαραντέι (απών εδώ και 40 χρόνια από την πολιτική σκηνή και αποδεκτός από τις ΗΠΑ), όπως έχει αποδειχθεί σε τόσες και τόσες παρόμοιες περιπτώσεις εξεγέρσεων όπου γης και πολιτικών «λύσεων» με τις οποίες αντιμετωπίστηκαν, δεν προσωποποιούν παρά τις λεγόμενες ενδιάμεσες κρίσιμες περιόδους, που ακολουθούν τις πτώσεις δικτατόρων, –όποιας μορφής– και τίθενται ως «σύμβολα» και εγγυητές της «ομαλής» μετάβασης σε δημοκρατικές μορφές κρατικής διαχείρισης.

Για την ώρα σύμφωνα και με τις δηλώσεις του αντιπρόεδρου της αιγυπτιακής κυβέρνησης ο Μπουμπάρακ με την προφανή στήριξη δυτικών κρατών αρνείται να αποχωρήσει πριν τον Σεπτέμβρη, ενώ «υπόσχεται» ότι δεν θα τον διαδεχθεί κάποιο μέλος της οικογένειας του.

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις Ομπάμπα ο οποίος δήλωσε ότι «προσευχόμαστε» για ομαλές εξελίξεις, αλλά και του κύπριου προέδρου Χριστόφια που απερίφραστα δήλωσε την επιθυμία του για σταθερότητα στην περιοχή, εξύμνησε την μέχρι τώρα συνεργασία με το αιγυπτιακό καθεστώς εξέφρασε και τους «προβληματισμούς» τους για τις «εκρήξεις» στην περιοχή. Στην ίδια γραμμή και ο Παπανδρέου που μίλησε για την ανάγκη «μεταρρυθμίσεων μέσω της αλλαγής του Συντάγματος», ενώ και αυτός επέμεινε για την «ομαλή» μετάβαση στην δημοκρατία. Και εμείς που νομίζαμε ότι ήταν ο Μπουμπάρακ συμμετέχει στην Σοσιαληστική Διεθνή ως δημοκράτης…

Συνοψίζοντας. Το καθεστώς Μπουμπάρακ επιδιώκει σύμφωνα και με τις επιθυμίες των φίλων και συμμάχων του, που δεν είναι διατεθειμένοι βέβαια να αποποιηθούν τόσο εύκολα τα σημαντικά κυριαρχικά τους συμφέροντα στην περιοχή, να δώσει μια τελευταία και απ’ ότι φαίνεται σκληρή μάχη. Στόχος να ελεγχθεί ο χρόνος παράδοσης ή μάλλον μετάβασης σε έναν ενδιάμεσο σχήμα στο οποίο θα εκπροσωπείται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το προηγούμενο καθεστώς, ενώ ταυτόχρονα θα ελεγχθεί και ο ρόλος των ούτως ή άλλως μετριοπαθών Αδελφών Μουσουλμάνων και ιδιαίτερα ορισμένων ριζοσπαστικών θυλάκων που έχουν απομείνει στο εσωτερικό τους.

Υπό αυτήν την έννοια το καθεστώς Μπουμπάρακ για την ώρα δεν είναι διόλου τελειωμένο, αν υπολογίσει μάλιστα κάποιος τα εκατομμύρια των υποστηρικτών του. Ενδεχόμενη συνέχιση του αιματοκυλίσματος –μην ξεχνάμε ότι οι νεκροί ήδη είναι πάνω από 300– τις επόμενες ημέρες που δεν θα αποδοθεί ευθέως στις επίσημες και φυσικά μη παροπλισμένες αστυνομικές δυνάμεις, θα δώσει την ευκαιρία σε στρατιωτική επέμβαση ή ενεργή ανάμειξη αξιωματούχων του στρατού στο «ξεκαθάρισμα» της κατάστασης, ενώ ταυτόχρονα θα στείλει το μήνυμα στην ευρύτερη περιοχή παραδειγματίζοντας τους ήδη ξεσηκωμένους και παραδειγματίζοντας τους επίδοξους μιμητές τους.

Θα θυμίσουμε άλλωστε ότι στο παρελθόν επίσης μια από τις σημαντικότερες πολιτικές ανατροπές στον αραβικό κόσμο σε μια επίσης καυτή περίοδο, σημειώθηκε στην Αίγυπτο το 1954 όταν ο βασιλιάς Φαρούκ εκδιώχθηκε από το κίνημα μιας ομάδας αξιωματικών με επικεφαλής τον στρατηγό Μωχάμετ Νεγκίμπ, πίσω από τον οποίο βρισκόταν ο πραγματικός ιθύνων νους των επαναστατών, ο ριζοσπάστης εθνικιστής συνταγματάρχης Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, που τελικά αναλαμβάνει την θέση του πρωθυπουργού δίνοντας την θέση του προέδρου στον Νεγκίμπ.

Θα θυμίσουμε ότι ο ριζοσπάστης εθνικιστής Νάσερ ανέπτυξε μια ρητορική που ήθελε να γοητεύσει προβάλλοντας την εθνική αξιοπρέπεια, και την διεκδίκηση ενός ηγεμονικού ρόλου τους αιγυπτιακού κράτος σε μια καυτή περιοχή στην οποία διαμορφώνονταν οι κυριαρχικές σχέσεις στην λεγόμενη «ψυχροπολεμική» περίοδο, ενώ δεν δίστασε να προχωρήσει στην εθνικοποίηση μεγάλων εκτάσεων γης που κατείχαν μεγάλοι γαιοκτήμονες.

Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους και οι σύμμαχοι τους επιθυμούσαν διακαώς να σχηματίσουν στην περιοχή ένα αντισοβιετικό ανάχωμα ανάλογο του ΝΑΤΟ. Στην κατεύθυνση αυτή λοιπόν μαζί με τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Τουρκίας επεξεργάζονταν σχέδια για την συγκρότηση ενός Αμυντικού Οργανισμού Μέσης Ανατολής (MEDO), στον οποίο όχι μόνο δεν απέκλειαν την Αίγυπτο, αλλά της ανέθεταν την επιχειρησιακή κάλυψη της Διώρυγας του Σουέζ. Οι αντιβρετανικές διαδηλώσεις του 1952 επιτάχυναν την εκκένωση ζώνης της Διώρυγας του Σουέζ από τις βρετανικές δυνάμεις ενώ το τελικό σχέδιο αποχώρησης του 1954 που συμφωνήθηκε όριζε ένα χρονοδιάγραμμα είκοσι μηνών για την πραγματοποίησή της, δίνοντας όμως το δικαίωμα στους Βρετανούς να επιστρέψουν αν οποιοδήποτε μέλος του Αραβικού Συνδέσμου ή η Τουρκία δεχόταν στρατιωτική επίθεση από κάποιο κράτος πλην του Ισραηλινού…

Θα σημειώσουμε, επίσης, ότι οι παραδοσιακοί χώροι δράσης των Σοβιετικών στην Μέση Ανατολή ήταν η Τουρκία και το Ιράν που δεν αποτελούσαν αραβικές χώρες. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αναπτύσσεται μια κούρσα εξοπλισμών τόσο από την πλευρά της Αιγύπτου, όσο και του Ισραήλ. Από την πλευρά του ο Νάσερ προχωρούσε σε διαπραγματεύσεις για την αγορά οπλικών συστημάτων τόσο με την γαλλικό κράτος όσο και με τους Σοβιετικούς ή τους Τσεχοσλοβάκους, ενώ δεν είχε πρόβλημα να διαπραγματεύεται την χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ ενός σημαντικού έργου από οικονομικής σκοπιάς, του φράγματος του Ασουάν.

Τελικά το έργο ματαιώνεται ύστερα από την υπαναχώρηση των ΗΠΑ ως αντίποινα για τους εξοπλισμούς του αιγυπτιακού κράτους από το ανατολικό μπλοκ. Την σχετική ανακοίνωση έκανε στις 19 Ιουλίου 1956 ο αμερικανός υπουργός εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλες στον αιγύπτιο πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον. Ο Νάσερ απάντησε με την παρακράτηση εσόδων από την εκμετάλλευση της Διώρυγας του Σουέζ.

Η αφορμή που έψαχναν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δίνεται. Βρετανοί, Γάλλοι και Αμερικάνοι αξιωματούχοι πρωτοστατούν σε μια διεθνή διάσκεψη των ισχυρότερων κρατών και συναντούνται στο Λονδίνο για να σχεδιάσουν τους τρόπους για να τεθεί η Διώρυγα του Σουέζ υπό «διεθνή έλεγχο». Ακολουθεί αρχές Οκτωβρίου η συνάντηση των κρατών-μελών του ΟΗΕ όπου δεν βρίσκεται διέξοδος στις διαπραγματεύσεις, με το αιγυπτιακό κράτος να εμμένει στην θέση του για επαρκή εκ μέρους του έλεγχο της Διώρυγας. Τον λόγο είχε πλέον η μυστική διπλωματία ανάμεσα στο γαλλικό, το βρετανικό, το ισραηλινό κράτος και τις ΗΠΑ. Το Ισραήλ επιτίθεται τελικά στις 29 Οκτωβρίου στην Αίγυπτο με την στήριξη γάλλων και βρετανών.

Στις 5 Νοεμβρίου οι σοβιετικοί παρ’ ότι απασχολημένοι δεόντως με την ουγγρική εξέγερση βρίσκουν …χρόνο να ασχοληθούν και μάλιστα προτείνουν στις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε κοινή δράση για τον τερματισμό των γαλλο-βρετανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή επισείοντας μάλιστα την απειλή της χρήση πυραυλικών συστημάτων.

Οι λεονταρισμοί βέβαια δεν είχαν κάποιο πραγματικό αντίκρισμα, όμως ωφέλησαν προπαγανδιστικά την θέση τους στον αραβικό κόσμο στέλνοντας το κατάλληλο μήνυμα σε πολλούς και διαφορετικούς αποδέκτες.

Εν κατακλείδι, ο Νάσερ εδραιώνει ενισχύει την θέση του στον αραβικό κόσμο παρά την επίθεση που δέχεται, κρατά υπό τον έλεγχο του την Διώρυγα, προχωρεί σε συμφωνίες με τους Σοβιετικούς για το φράγμα του Ασουάν, το ισραηλινό κράτος επίσης αποκομίζει οφέλη καθώς στην επίθεση του συμπεριέλαβε το χτύπημα των φενταγίν που δρούσαν στα σύνορα με την Αίγυπτο ενώ με την κατάκτηση ενός μικρού παραθαλάσσιου χωριού χιλίων κατοίκων εξασφάλισε μελλοντικά ένα σημαντικό λιμάνι σε μια πόλη δεκάδων χιλιάδων κατοίκων.

Εννέα χρόνια με τον πόλεμο των έξι ημερών οι συσχετισμοί θα αλλάξουν και πάλι, ενώ με τον θάνατο του Νάσερ επήλθε η διαδοχή του από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησής του Ανουάρ Σαντάτ, σε «μια ομαλή και σύμφωνα με τις συνταγματικές επιταγές διαδικασία»…

Δημοσιεύθηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών

 

Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: