Οι μετανάστες ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ, η άρση «ΑΣΥΛΟΥ» και οι ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗΣ

Η διαμεσολάβηση απαιτεί συμβιβασμούς από τα εμπλεκόμενα μέρη. Αυτό το έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένα, όπως και το ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ότι καμία μορφή αγώνα δεν εξασφαλίζει τα απελευθερωτικά χαρακτηριστικά του. Ότι κανένα «επαναστατικό υποκείμενο» δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο, ακόμα και αν δεχθεί κάποιος τον ορισμό του σαν τέτοιο.

Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας που σημαδεύτηκαν από την άρση του ασύλου, την δεύτερη ημέρα της απεργίας πείνας των 237 μεταναστών απεργών πείνας, που ήρθαν στην Αθήνα και βρίσκονταν στο κτίριο της Νομικής, είναι αλήθεια ότι φέρνουν στο προσκήνιο πολλά πράγματα, που δυστυχώς όσο μένουν κουκουλωμένα τόσο αρνητικότερη επίδραση έχουν στον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Η τακτική της «αποκλιμάκωσης» που επέλεξε το κράτος και οι μηχανισμοί του, ήταν φανερό από πολύ νωρίς ότι θα βασίζονταν στην «ήπια» ισχύ αφ’ ενός και αφ’ ετέρου στην πολιτική νομιμοποίησή της. Από την στιγμή που εξασφαλίστηκε τόσο γρήγορα και αποτελεσματικά το δεύτερο στοιχείο, είναι προφανές ότι η λέξη «αδιέξοδο», που ακούστηκε στα «κρίσιμα» σημεία της διευθέτησης, δεν αντιστοιχούσε σε καμία περίπτωση με την πραγματικότητα.

Οι πολιτικοί διαχειριστές της συγκεκριμένης κινητοποίησης με αιχμή την απεργία πείνας υποχρεώθηκαν, ως εκ τούτου, να μετρήσουν το μέγεθος μιας πραγματικής πανωλεθρίας. Και χρησιμοποιούμε αυτήν την λέξη, διότι πρώτα απ’ όλα θα πρέπει κανείς να αναλογιστεί πόσο αρνητικά επιδρά η πυγμή που βρήκε την ευκαιρία να επιδείξει το κράτος στην κατεύθυνση ελέγχου της ευρύτερης κοινωνικής έντασης, κάτι που φαίνεται όλο και περισσότερο μέρα με την μέρα,. Πρόκειται για την κοινωνική ένταση, που προϋπήρχε, βέβαια, της κινητοποίησης με κύριο χαρακτηριστικό της την οργή ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας για τους γνωστούς λόγους, που κοντεύουμε όλοι σχεδόν να ξεχάσουμε (ενάντια στο πολιτικό σύστημα, ενάντια στο μνημόνιο, την αύξηση των μέτρων, κ.ο.κ.).

Εδώ ξεκινούν οι ευθύνες των οργανωτών μηδέ των μεταναστών εξαιρουμένων, τουλάχιστον όσων ως εκπρόσωποι συμμετείχαν στις αποφάσεις μέσα από τα συγκεκριμένα σχήματα, που προετοίμασαν την όλη κινητοποίηση. Αν και κατά δήλωση μέλους του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα σε τηλεοπτική εκπομπή: «Εμείς που είμαστε νόμιμοι μπορούσαμε να σκεφτόμαστε… […] Οι μετανάστες δεν μπορούσαν να διαθέσουν παρά μόνο το κορμί τους», (ενώ οι διοργανωτές προφανώς είχαν τον πρώτο λόγο σε όλα τα υπόλοιπα).

Διαβάζουμε, λοιπόν, στην Αυγή (30-1-2011): «Η απόφαση των μεταναστών που συμμετέχουν στο Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης να προχωρήσουν σε μαζική απεργία πείνας με αίτημα τη νομιμοποίησή τους είχε ληφθεί ήδη από το φθινόπωρο. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης συγκροτήθηκε δειλά-δειλά, με τη συμμετοχή αρχικά της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, της Κόντρα και άλλων. Τον Ιανουάριο, με τη συμμετοχή πια του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και της Νεολαίας ΣΥΝ, οι προετοιμασίες μπαίνουν στην τελική ευθεία. Η επιλογή της Νομικής Σχολής έγινε σε συνεννόηση με τους μετανάστες και εκπρόσωποι της Πρωτοβουλίας ανέλαβαν την επικοινωνία με τις πανεπιστημιακές αρχές, που δεν έδωσαν το επίσημο ok, αν και παραδέχτηκαν βέβαια ότι το κτήριο είναι κλειστό. Η συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου Νομικής πήρε απόφαση για τη φιλοξενία των μεταναστών στο άδειο κτήριο της Σχολής επί της Σόλωνος».

Εδώ υπάρχει μια «μικρή» ανακρίβεια. Σε τηλεοπτική εκπομπή ο πρόεδρος της Νομικής Σχολής Θ. Φορτσάκης ισχυρίστηκε, χωρίς να διαψευστεί από μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα που συμμετείχε σ’ αυτή την εκπομπή, ότι 15 ημέρες πριν από την είσοδο των απεργών στο κτίριο της Νομικής εκπρόσωποι του Δικτύου συναντήθηκαν μαζί του και τον ενημέρωσαν ότι οι απεργοί πείνας θα εγκατασταθούν στο πνευματικό κέντρο ζητώντας την περιστασιακή χρήση της Νομικής, χωρίς να μιλήσουν για κατάληψη του κτιρίου, ενώ ο ίδιος (ο Φορτσάκης) αρνήθηκε να συναινέσει σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Η προετοιμασία του εγχειρήματος ήταν πολύμηνη και ως εκ τούτου είναι φυσικό να είχαν εξεταστεί όλα τα πιθανά ενδεχόμενα που θα συνεπαγόταν η μια ή άλλη επιλογή κτιρίου, καθώς βέβαια και οι πιθανές συνέπειες της επιλογής ενός πανεπιστημιακού κτιρίου. Έτσι, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος, που παλεύει για τα δημοκρατικά δικαιώματα και «ελευθερίες», να ισχυρίζεται ότι βγήκε κάτι σαν θριαμβευτής από ένα πανεπιστημιακό κτίριο μετά την άρση του ασύλου. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν αυτή η εξέλιξη όχι μόνο δεν αμφισβήτησε επιτυχώς κυρίαρχες πολιτικές, αλλά άμβλυνε τις ήδη υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις απέναντι στις κρατικές επιλογές. Μάλλον, ορισμένα «δικαιώματα και ελευθερίες» γίνονται «περιττά» και «αναλώσιμα» παρά τις αντίθετες διακηρύξεις, όταν ιεραρχούνται δεόντως ορισμένες πολιτικές σκοπιμότητες…

Ας προχωρήσουμε, όμως, σε κάποια σημαντικά γεγονότα, όχι με την διάθεση καταγραφής κάποιου χρονικού, αλλά λόγω της χρησιμότητας τους κατά την γνώμη μας για την κατανόηση του είδους της διαμεσολάβησης, που έλαβε χώρα και επομένως και των εξελίξεων που έπονται.

Στην ίδια ακριβώς εκπομπή ο πρόεδρος της Νομικής ανέφερε ότι μια εβδομάδα πριν τον ερχομό των απεργών πείνας, οι πρυτανικές αρχές ειδοποιούν τις αρχές ασφαλείας για την επερχόμενη κατάληψη. Επομένως ο δίαυλος συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσα στις πανεπιστημιακές αρχές και τους οργανωτές, οι οποίοι πλέον καταλήγουν στον στην χρήση του χώρου της Νομικής, όχι ως βοηθητικού, αλλά ως τον κυρίως χώρο στον οποίο θα διέμεναν οι απεργοί. Το υπουργείο δημόσιας τάξης με την σειρά του ζητά γραπτώς την εντολή για επέμβαση από τις πρυτανικές αρχές εάν και όποτε το επιλέξουν.

Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και συμπαραστάτες αναμένουν την άφιξη των μεταναστών, που ταξίδεψαν με ομαδικό εισιτήριο, στο λιμάνι του Πειραιά και τους παραλαμβάνουν. με λεωφορεία, την Κυριακή με προορισμό το κτίριο της Νομικής χωρίς να εμποδιστούν από την αστυνομία. Το κράτος δεν έχει φτωχύνει από άθλια προσχήματα προκειμένου να εμποδίσει μια ανεπιθύμητη προς αυτό ενέργεια. Το πρόσχημα. λόγου χάρη. του ελέγχου των στοιχείων τους και με στόχο την παρεμπόδισή τους να φθάσουν στον προορισμό τους, θα ήταν κάτι το αναμενόμενο.

Επομένως, στην περίπτωση αυτή, εκείνος που επιλέγει τον χώρο της αντιπαράθεσης με όρους «ασύλου» είναι το κράτος, αφού πολύ εύκολα θα μπορούσε να τους ελέγξει σε σημείο της επιλογής του και να προσάγει όσους δεν είχαν χαρτιά αποτρέποντας την είσοδό τους στο χώρο της Νομικής. Και όμως δεν το έκανε. (Και για να προλάβουμε τους συνήθεις κακοκοπροαίρετους και διαστρεβλωτές απόψεων, δεν υποστηρίζουμε πως έπρεπε να το κάνει, αλλά ότι θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοιου είδους ενέργεια)

Ας επικαλεστούμε και πάλι την Αυγή για την συνέχεια: «Δευτέρα: Το πρωί ο πρόεδρος της Νομικής Θ. Φορτσάκης δηλώνει ότι γίνονται βανδαλισμοί στη Σχολή, ενώ για υγειονομικούς λόγους η Κοσμητεία προχωρεί σε λοκ άουτ για την τρέχουσα εβδομάδα. Γιατροί που κλήθηκαν από την Πρυτανεία εξετάζουν τους μετανάστες και διαψεύδουν ότι υπάρχει θέμα υγειονομικής φύσης. Συγκροτείται ένα ετερόκλιτο μέτωπο πολιτικών δυνάμεων από Ν.Δ. – ΛΑΟΣ – κυβέρνηση – Δημοκρατική Αριστερά, που μιλάνε για κατάλυση του ασύλου και ρίχνουν το φταίξιμο άμεσα ή έμμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ. ΣΥΝ και Οικολόγοι Πράσινοι εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους μετανάστες. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου φοιτητών Νομικής, με τις υπογραφές των παρατάξεων ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ και Αριστερής Ενότητας, επικυρώνει την απόφαση για την φιλοξενία των φοιτητών. Ο Α. Σαμαράς κάνει λόγο για ομηρεία (!) των φοιτητών της ΔΑΠ».

Ενώ, λοιπόν, η πολιτική νομιμοποίηση της επίδειξης ισχύος από την πλευρά του κράτους ήταν κάτι παραπάνω από «έτοιμη από καιρό», οι διοργανωτές ήταν έτη φωτός πίσω σε μια δήθεν καλοοργανώμενη εδώ και μήνες κινητοποίηση, αφού δεν είχαν έτοιμη ούτε καν μια εναλλακτική λύση που θα τους έδινε την δυνατότητα να αναδιπλωθούν και να θέσουν οι ίδιοι τον άμεσο χρόνο της αποχώρησης τους αποφεύγοντας την άρση του ασύλου και την ταπεινωτική αποχώρηση από ένα κυκλωμένο κτίριο από εκατοντάδες αστυνομικούς.

Αντίθετα θεωρώντας(;) ότι όλα βαίνουν καλώς αποφασίζεται η έναρξη της προκαθορισμένης απεργίας πείνας την επόμενη ημέρα, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα γίνει καμία νομιμοποίηση, είτε μαζική είτε μεμονωμένη, ο Παπανδρέου δηλώνει ότι «σε μια ημέρα το ζήτημα θα έχει τελειώσει», ενώ και τα υπόλοιπα στελέχη της κυβέρνησης καλούν να εφαρμοστεί ο νόμος, δηλαδή να εκκενώσει τον χώρο η αστυνομία.

«Τετάρτη: Με συνέντευξη Τύπου οι πρυτανικές αρχές απευθύνουν έκκληση στον υπουργό Εσωτερικών Γ. Ραγκούση, τον περιφερειάρχη Αττικής Γ. Σγουρό και τον δήμαρχο Αθήνας Γ. Καμίνη να προσέλθουν στο πανεπιστήμιο για να βρεθεί ειρηνική λύση. Για αστειότητες μιλά το υπουργείο Εσωτερικών, η Α. Διαμαντοπούλου και κυβερνητικά στελέχη πιέζουν για «εφαρμογή του νόμου», άρση του ασύλου και επέμβαση της αστυνομίας. Ο πρωθυπουργός επιτίθεται με σφοδρότητα στην αριστερά, ενώ ο Γ. Καμίνης αρνείται ότι έχει οποιαδήποτε ευθύνη, απορρίπτοντας επιπλέον την πρόταση του Αλ. Τσίπρα να συμβάλει με την παροχή εναλλακτικού χώρου διεξαγωγής της απεργίας πείνας. Γίνεται άρση του λοκ άουτ της Σχολής. Ν.Δ. – ΛΑΟΣ – Μπακογιάννη προτείνουν την κατάργηση του ασύλου. Ο Μανώλης Γλέζος δηλώνει ότι το άσυλο δεν είναι μόνο χώρος ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αλλά άσυλο-προσφυγή κάθε αδικημένου. Η Πρυτανεία μαζί με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και την Εκκλησία βρίσκουν, αργά το βράδυ, κτήριο για μετεγκατάσταση».

Με άλλα λόγια όσο οι εμπλεκόμενοι θεσμικοί μεσολαβητές πολλαπλασιάζονται τόσο είναι φανερά απούσα οποιαδήποτε κοινωνική ανάμιξη και άλλο τόσο η κοινωνική απήχηση φαίνεται να γίνεται ολοένα αρνητικότερη και απομακρυσμένη.

»Πέμπτη: Πυκνά γεγονότα, ξεχωρίζει η εντολή των πρυτανικών αρχών για άρση του ασύλου στον εισαγγελέα, μετά την άρνηση των μεταναστών να μεταφερθούν με τους όρους του ιδιοκτήτη στο κτήριο Πατησίων και Ηπείρου. Το απόγευμα σχηματίζεται ασφυκτικός αστυνομικός κλοιός, αποκλείεται η ευρύτερη περιοχή της Νομικής και ακολουθεί μαραθώνιος διαπραγματεύσεων μεταξύ εισαγγελέων – πανεπιστημιακών αρχών – κυβέρνησης – ιδιοκτήτη – μεταναστών, με τη συμβολή των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσα και Π. Λαφαζάνη, και του Αλ. Αλαβάνου. Οι απεργοί πείνας συναινούν σε μετεγκατάσταση και επέρχεται συμφωνία να μεταφερθούν στο κτήριο χωρίς τους αρχικούς περιορισμούς για παρουσία αστυνομίας εντός του κτηρίου και άρνηση εισόδου σε αλληλέγγυους. Οι μετανάστες μαζί με συμπαραστάτες φεύγουν με πορεία από τη Νομική στις 3 π.μ., έπειτα από πολύωρη καθυστέρηση».

Λίγες ημέρες αργότερα η υπουργός παιδείας Α. Διαμαντοπούλου δηλώνει σε συνέντευξή της στην εφημερίδα τα ΝΕΑ: «Είναι επιλογή µας ο διάλογος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να µην “ασυλοποιηθεί”, να µη “συριζοποιηθεί”, να µείνει έξω από την πόλωση και να βασιστεί πάνω σε προτάσεις που απαντούν στις αγωνίες της κοινωνίας µας, που πλήττεται πανταχόθεν». «Ήθελαν η Νοµική να θυµίζει… Κάιρο», ενώ σπεύδει να τονίσει ότι οι αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ουσιαστικά θα αφαιρέσουν από τους πρυτάνεις τη δυνατότητα διαχείρισης του ασύλου, καθώς το Συμβούλιο του Ιδρύµατος (που θα λειτουργεί εκτός πανεπιστημίου) θα παίρνει την απόφαση για το εάν θα πρέπει ή όχι να κληθεί η Αστυνομία, ενώ παράλληλα στις σχολές θα υπάρχει ιδιωτική αστυνομία ή security ,που θα ελέγχει αυστηρά την είσοδο όλων στα πανεπιστημιακά κτίρια.

Σ’ αυτό το σημείο –και με την διάθεση να επανέρθουμε– θα θυμίσουμε απλά ότι η απεργία πείνας, με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις που εμπεριέχει, όπως το ότι χαρακτηρίζεται από την παθητικότητα, έχει, παρ’ όλα αυτά, έχει ιστορικά δώσει το έναυσμα για σοβαρές αντιπαραθέσεις με τις κρατικές επιλογές. Επίσης, θα θυμίσουμε ότι δυστυχώς έχουν καταγραφεί περιπτώσεις απεργιών πείνας που μόνο τους κοινωνικούς αγώνες δεν είχαν προωθήσει.

Θέλουμε, ακόμη, να επαναφέρουμε στη μνήμη αλλά και στην καρδιά (όσων αυτή δεν έχει σφραγιστεί από την πολιτική μονομανία) τις ουσιαστικές σχέσεις που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι είτε κατά μόνας, είτε κατά ομάδες. Σχέσεις, αλλά και πραγματικές συνθήκες, όπου η ελεύθερη κίνηση ανθρώπων και αγαθών δεν είναι προϊόν καταναγκασμών κι εκμετάλλευσης. Σχέσεις και καταστάσεις που όμως δεν μπορούν να μεταφερθούν και να υπάρξουν στους όρους που έχουν κατασκευάσει οι κυρίαρχοι. Γι’ αυτό, όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο και προσπαθούν να εφαρμόσουν πτυχές της αναρχικής ουσίας μέσα σε περιβάλλοντα εξουσίας, στην πράξη υπονομεύουν και αρνούνται αυτή την αναρχική ουσία. Επειδή συμβαίνει να τις θέτουν στην υπηρεσία των κάθε φορά κυριαρχικών επιδιώξεων. Είναι μια πρακτική, η οποία με τον τρόπο που εκτίθεται, έρχεται να συμπληρώσει την κρατική θεωρία και πολιτική ψευδολογία πως οι αναρχικές απόψεις δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής.

Το χειρότερο, όμως, σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως ακόμα και όταν η πρακτική συμβολή γίνεται με καλή διάθεση και χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες (πράγμα σπάνιο) αβαντάρει λογικές και μεθοδεύσεις εξουσιαστικών μερίδων που έρχονται να συμπληρώσουν τα κενά που αφήνουν ή δεν μπορούν να καλύψουν οι κρατικοί σχεδιασμοί.

Η κίνηση της «κατάληψης» της Νομικής και όσα έχουν συνδεθεί με αυτήν, ανεξάρτητα από τις όποιες προθέσεις, προκαλεί βλάβες στην συνολικότερη υπόθεση της «νομιμοποίησης». Οι αυτοχρισμένοι εκπρόσωποι δεν μπορούν (και σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε τόσες άλλες) να εκφράσουν ούτε να εκπροσωπήσουν, τη δυστυχία, τα βάσανα, τα όνειρα και τις επιθυμίες ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρίσκονται σε αυτές τις μετέωρες συνθήκες. Κι εδώ είναι που χρειάζεται να τονίσουμε πως η συμπαράστασή μας προς όσους αγωνίζονται με αξιοπρέπεια είναι δεδομένη.

Από την άλλη γνωρίζουμε πως είναι μακροχρόνια η παράδοση στις διαπραγματεύσεις των αριστερών διαμεσολαβητών, που όλη αυτή η πανωλεθρία (με ή χωρίς εισαγωγικά) είναι προφανές πως δεν θα είναι άμοιρη αποτελεσμάτων. Τα ανταλλάγματα είναι σίγουρο πως θα έλθουν και μάλιστα με ορατούς ή μη τρόπους και πολύ πιθανό να μη σχετίζονται με το «μεταναστευτικό»…

Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.