Δικάζονται στις 17 Ιανουαρίου 2011 οι συλληφθέντες, στην Αθήνα, κατά την πορεία του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ της 6ης Μαΐου 2006

Τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου δικάζονται στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Αθήνας 16 άτομα που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της πορείας του είχε διοργανωθεί από το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Πριν το ξεκίνημα της πορείας αλλά και κατά τη διάρκειά της εκδηλώθηκαν βίαιες ενέργειες οι οποίες έδωσαν το έναυσμα για μια σειρά από επιθέσεις και συγκρούσεις από και κατά των ΜΑΤ καθώς και προς συγκεκριμένους κεφαλαιοκρατικούς και εξουσιαστικούς στόχους.

Πριν από αυτή την πορεία είχε προηγηθεί, με απόσταση αρκετών ωρών, η πορεία –μετά από συγκέντρωση στο Μοναστηράκι– που είχε διοργανωθεί από το ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ χωρίς να υπάρξουν επεισόδια και στην οποία συμμετείχαν 1500 διαδηλωτές.

Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που συνέβησαν στην πορεία του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ έγιναν 40 προσαγωγές από τις οποίες 17 μετατράπηκαν σε συλλήψεις «κατ’ επιλογήν».

Από τους 17 προφυλακίστηκαν 4, οι οποίοι αποφυλακίστηκαν μετά από μήνες και οι δύο απ’ αυτούς μετά από 9 μήνες ακριβώς, ύστερα από απεργίες πείνας και κινητοποιήσεις αλληλεγγύης.

Η δίκη του ενός από τους 17 (ο οποίος ήταν ανήλικος κατά τη σύλληψή του) έχει γίνει εδώ και καιρό και καταδικάστηκε για πλημμελήματα.

Απομένουν 16 άτομα που θα δικαστούν στις 17 Ιανουαρίου. Αντιμετωπίζουν κατηγορίες για κακουργήματα και πλημμελήματα. Ο αριθμός των μαρτύρων κατηγορίας ανέρχεται σε 36, που αποτελούνται κυρίως από μπάτσους και φύλακες τραπεζών.

Η δίκη θα γίνει στο κτίριο 13 στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.

Ακολουθεί κείμενο σχετικά με τα γεγονότα:

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 6ης ΜΑΗ, ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ, Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ …ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΑ

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια σε συνόδους, όπως αυτές του ΠΟΕ, του ΔΝΤ, της Ε.Ε. των G8 κ.α. Πολλοί απ’ αυτούς για να προβάλλουν αιτήματα μεταρρύθμισης του «μόνου» κακού που λέγεται νεοφιλελευθερισμός, άλλοι για να εξωραϊστεί η αναλγησία των πλούσιων χωρών απέναντι στις φτωχές και καταχρεωμένες, άλλοι για να προτείνουν εναλλακτικούς θεσμούς οικονομικού, πολιτικού ή άλλου χαρακτήρα και άλλοι για να βρουν καινούργιο ιδεολογικό και κινηματικό αποκούμπι μετά την λεγόμενη κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ κυριαρχίας.

Στο Άμστερνταμ, στην Κολωνία, στο Σηάτλ, στην Πράγα, στη Νίκαια, τη Γένοβα, τη Σεβίλλη, το Κεμπέκ, στη Θεσσαλονίκη, σε τόσα και τόσα μέρη.

Οι διαδηλώσεις αυτές πολύ γρήγορα έθεσαν μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πλέον ύστερα από τόσα χρόνια.

Οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν αποτελούν περασμένα μεγαλεία αναγνωρισμένων από την εξουσία και απόμαχων τώρα πια αγωνιστών.

Δεν μπήκαν, ούτε μπορεί να τις βάλει κανείς, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν αποτελούν ξεχασμένες και σκονισμένες ιστορίες, που κανείς μπορεί να βρει μόνο στα ράφια των νόμιμων και αναγνωρισμένων αριστερών μουσείων.

Γιατί η «λήξη του ψυχρού πολέμου» δεν έφερε και την λήξη του κοινωνικού πολέμου, οι όπου γης Βάρκιζες των αριστερών αντάρτικων δεν σήμαναν και δεν θα σημάνουν την συνθηκολόγηση και την παράδοση των στασιαστών κατά της κοινωνικής ειρήνης.

Των στασιαστών που στήνουν ακόμη οδοφράγματα, κρατούν ακόμη το δικαίωμα να διαλέγουν εκείνοι τα όπλα τους, την πέτρα, τη μολότοφ, το πιστόλι και το δυναμίτη και να τα στρέφουν ενάντια στους δήμιους της ανθρωπότητας. Ενάντια στα αιμοδιψή όργανα κάθε εξουσίας, ενάντια στα αστυνομικά τους τμήματα και τις φυλακές, τα δικαστήρια και τις εφορίες, τα υπουργεία και τις τράπεζες, τους στρατούς και τα ψυχιατρεία…

Στους τοίχους, τουλάχιστον στην Αθήνα, συναντά κανείς όλο και συχνότερα το σύνθημα: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ. Αυτό σίγουρα δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Είτε υποκριτικά, είτε γιατί πράγματι το πιστεύει. Εκεί που τα πράγματα φαίνονται να «μπερδεύονται» είναι στο πότε είναι η στιγμή για να την κάνουμε, ποιες θα είναι οι συνθήκες, ποια τα «επαναστατικά υποκείμενα», τι θα κάνουμε μετά και ούτω καθ’ εξής.

Γνωστά από παλιά τα ερωτήματα, γνωστή και η απάντηση και η πρόταση που έκανε το Black Block σ’ όλες αυτές τις κινητοποιήσεις: ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΡΑ.

Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, αυτή είναι πραγματικότητα. Μπορεί να διαφωνεί κάποιος με τις απόψεις και τις πρακτικές των αναρχικών, αλλά δεν μπορεί να κρύψει αυτή την ουσία.

Τα γεγονότα της πορεία της 6ης Μάη

Απ’ αυτές ακριβώς τις κινητοποιήσεις που προαναφέρθηκαν δεκάδες κατασκευαστές συνδικάτων, κομμάτων και κομματιδίων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και λοιπών συγγενών, εμπνεύσθηκαν ένα παγκόσμιο και ένα πανευρωπαϊκό «κοινωνικό» φόρουμ, οι φετινές «εργασίες» του οποίου πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα στις αρχές Μαΐου.

Η πορεία που καλούσε το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ ξεκινούσε από το Πεδίο του Άρεως, σημείο στο οποίο άρχισαν να συγκεντρώνονται και να σχηματίζουν μπλοκ δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές.

Η ατμόσφαιρα άρχιζε να ζεσταίνεται σχετικά νωρίς.

Στην συμβολή της Λ. Αλεξάνδρας και της οδού Δρόση ξεκινούν, σε λάθος χρόνο και τόπο, επιθέσεις με βόμβες μολότοφ στην Αγροτική Τράπεζα, για να έχει λίγο πιο κάτω την ίδια τύχη η City Bank, ενώ με μολότοφ αντιμετωπίζονται και οι διμοιρίες των ΜΑΤ που κάνουν την εμφάνισή τους. Έτσι, οι κατασταλτικές δυνάμεις κυρίως με την χρήση δακρυγόνων, δεν δυσκολεύονται να αποκόψουν αρκετούς διαδηλωτές από το κύριο σώμα της πορείας που δεν είχε ουσιαστικά καν ξεκινήσει.

Λίγο αργότερα και καθώς η πορεία ξεκινά, καινούργιες επιθέσεις εκδηλώνονται με βόμβες μολότοφ στο ύψος της Ιπποκράτους σε διμοιρίες των ΜΑΤ, που βρίσκονται έξω από παράρτημα του ΥΠΕΧΩΔΕ και του ΚΕΠΥΟ, για να ακολουθήσει ο εμπρησμός ενός περιπολικού στην οδό Λουκάρεως έξω από τον Άρειο Πάγο, με τις αστυνομικές δυνάμεις να δέχονται βροχή από πέτρες, ξύλα και μολότοφ. Σ’ αυτό το σημείο κάποιος από τους αστυνομικούς πυροβολεί πολλές φορές στον αέρα. Οι επιθέσεις με μολότοφ επαναλαμβάνονται έξω από την ΓΑΔΑ και σε αστυνομικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο Μετρό Αμπελοκήπων.

Σε λίγο η πορεία φτάνει έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, ενώ έχουν αρχίσει να πληθαίνουν οι διαδηλωτές που δεν δείχνουν διατεθειμένοι να συμμετάσχουν σε μια ανέξοδη βολτούλα στο κέντρο της Αθήνας.

Και οι επιθέσεις πολλαπλασιάζονται.

Έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, το Μέγαρο Μουσικής, και το πάρκο Ελευθερίας, με τις κατασταλτικές δυνάμεις να κάνουν ευρεία χρήση χημικών, καθώς εκατοντάδες άνθρωποι τούς επιτίθενται, κυρίως με πέτρες και ξύλα, αλλά και με μολότοφ.

Οι συγκρούσεις και οι επιθέσεις συνεχίζονται καθ’ όλο το μήκος της Βασ. Σοφίας. Σφοδρή επίθεση δέχονται διμοιρίες που προστατεύουν το «φτωχικό» ξενοδοχείο Χίλτον, που φωτίζεται από τις μολότοφ, για να ακολουθήσουν συμπλοκές στο Πολεμικό Μουσείο.

Σπάζονται ακόμη τα τζάμια των Γραφείων Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών, των υπουργείων Εσωτερικών και Εξωτερικών, της Ελληνικής Τράπεζας και τα αστυνομικά φυλάκια των γραφείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των πρεσβειών της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Αιγύπτου.

Έξω από το Κοινοβούλιο εκδηλώνεται επίθεση σε κλούβα των ΜΑΤ, την οποία παρ’ ολίγο να καταλάβουν οι επιτιθέμενοι που επιχειρούν να την πυρπολήσουν.

Στην συνέχεια οι επιθέσεις επεκτείνονται στην ευρύτερη περιοχή του Συντάγματος. Σπάζεται η Εθνική Τράπεζα στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου και τα Μακ Ντόναλτς του Συντάγματος, για να ακολουθήσει η κάθοδος της Ερμού. Σπάζονται δεκάδες πολυτελή καταστήματα –Artisti Italiani, Anna Riska, Lacost, Bennetton, Sephora, Gant, Sprinter, Zara κ.ά.– αλλά και τράπεζες, όπως η Ελληνική, η Λαϊκή στην Μητροπόλεως και η Γενική Τράπεζα της Ελλάδος στην πλατεία Μοναστηρακίου. Οι συμπλοκές, αλλά και οι συλλήψεις, δεν σταματούν μέχρι και την περιοχή του Θησείου.

Η περιβόητη λοιπόν «δημόσια τάξη και ασφάλεια» διαταράχθηκε σοβαρά και αναμφισβήτητα από την Λεωφόρο Αλεξάνδρας μέχρι και το Θησείο και σ’ αυτό συνέβαλαν εκατοντάδες άνθρωποι, που πολλές φορές γύρισαν την πλάτη και σ’ αυτήν την περιφρουρημένη «ασφάλεια» των επίσημων διαδηλωτών. Οι στόχοι των επιθέσεων των αναρχικών-αντιεξουσιαστών και των ανυπότακτων διαδηλωτών γενικότερα ήταν όχι μόνο κοινωνικά δίκαιοι, αλλά και ξεκάθαροι.

Άλλο τόσο ξεκάθαρος, όμως, ήταν και ο εκπρόσωπος και επιφανές στέλεχος του ΣΥΝ Στρατούλης με την δήλωση του. Εφ’ όσον κατά τον Στρατούλη αναρχικοί είναι αυτοί που λόγω σεβασμού(;;) δεν συμμετείχαν στην πορεία, τότε είναι προφανές ότι ακόμα και η ειρηνική συμμετοχή ενός ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟΥ αναρχικού στη πορεία που κάλεσε το Ευρωπαϊκό Φόρουμ είναι αρκετή για να συλληφθεί, αφού κατά το Στρατούλιο διάγγελμα η συμμετοχή αναρχικών ήταν απαγορευμένη!!! Μ’ άλλα λόγια, μ’ έναν πρωτόγνωρα προκλητικό και απροκάλυπτο τρόπο, το Συνασπιστήρι επικύρωσε την μετατροπή προσαγωγών σε συλλήψεις, απλά και μόνο λόγω φακέλου ή μη δήλωσης αριστεροφροσύνης!!!

Είναι, λοιπόν, κάτι παραπάνω από φανερή η αριστερή παρότρυνση και συναίνεση για την καταστολή των απείθαρχων αναρχικών και νεολαίων, που τόλμησαν έστω να παραβρίσκονται στην «γιορτή των κινημάτων». Βέβαια, δεν έλειψαν και οι κάθε λογής κουτοπόνηροι που έσπευσαν να υπερασπιστούν και να αναγνωρίσουν το δικαίωμα, λέει, του Φόρουμ να κάνει αλυσίδες για να μην διαλυθούν τα μπλοκ του. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις εύκολα έγιναν γαργάρα οι δηλώσεις Στρατούλη για να μην διαταραχθεί η ενότητα του «κινήματος», το ίδιο εύκολα έμειναν ασχολίαστες οι επαναλαμβανόμενες, με επιμονή, επιθέσεις Φορουμιτών ενάντια σε διαδηλωτές που ήταν έξω από τα μπλοκ τους και αγωνίζονταν με τα μέσα και τους τρόπους που είχαν επιλέξει. Η εργασιομανία, λοιπόν, Φορουμιτών, όσον αφορά την καταστολή, ήταν τέτοια που μέχρι μπάτσοι είχαν «αγανακτήσει» και τους καλούσαν να τους αφήσουν να κάνουν την «δουλειά» τους και να επιστρέψουν στα μπλοκ τους!!!

Τα πράγματα όμως έπρεπε να ξαναμπούν στην «θέση» τους…

Αναγνωρίζεις για να σε αναγνωρίσουν. Καλύπτεις πολιτικά για να σε καλύψουν πολιτικά. Για τώρα και για το μέλλον. Γιατί οι καλοί φίλοι στις δύσκολες στιγμές φαίνονται…

Καταλαβαίνουμε ότι τα συνασπιστήρια και οι συγγενείς τους είχαν επενδύσει πολλές μετοχές στο γιουσουρούμ που λέγεται Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ και περίμεναν να κάνουν ταμείο στο άνοιγμα του προσεχούς ελληνικού εκλογικού χρηματιστηρίου.

Καταλαβαίνουμε και δεν ξεχνούμε ότι όταν η πίττα ξαναμοιράζεται οι μάσκες πέφτουν και η δυσοσμία γίνεται ανυπόφορη.

Καταλαβαίνουμε ακόμη ότι όσο οι κοινωνικοί αγώνες στον ελλαδικό χώρο και η συμβολή των αναρχικών σ’ αυτούς δεν εξαρθρώνονται, το ζήτημα του ελέγχου τους θα γίνεται επιτακτικότερο, τόσο για το κράτος όσο και για αριστερές ορτινάντσες του.

Καταλαβαίνουμε, τέλος, ότι πρόβλημα συνεχίζουν να αποτελούν εκείνες οι απόψεις και πρακτικές και εκείνοι οι αγωνιστές που δεν δέχονται λουρί στο σβέρκο τους, είτε αυτό είναι χαλαρό, είτε σφιγμένο, είτε το χέρι που το κρατάει είναι αριστερό, είτε εκπροσωπεί το «επαναστατικό κίνημα» ευρύτερα…

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 51, Ιούνιος 2006
Both comments and trackbacks are currently closed.