Νισάφι πια. Μας λέκιασες και τον καινούργιο χρόνο!

Δεν θα μπορούσαμε να αποχαιρετίσουμε τη χρονιά, δίχως να διαβάσουμε μία συνέντευξη του Γιωργάκη. Δεν θα μας έμπαινε καλά το καινούργιο έτος, βρε αδελφέ και επειδή ο Γιωργάκης, πάνω και πριν απ’ όλα, ό,τι κάνει είναι για το καλό μας, αποφάσισε να μην μας αφήσει παραπονεμένους κι εγκαταλειμμένους, αλλά να μας περάσει τον καινούργιο χρόνο με πόνο και σπαραγμό!

Στο κλίμα αυτό έκατσε κι έγραψε(;) τη συνέντευξη του στην εφημερίδα «έθνος της Κυριακής». Μια συνέντευξη γεμάτη νόημα, απολογιστική και φυσικά γεμάτη υποσχέσεις (κάθε είδους) για το μέλλον!

«Η χρονιά που πέρασε αποτέλεσε για όλους τους Έλληνες μια δοκιμασία χωρίς προηγούμενο για τα δεδομένα της σύγχρονης Ιστορίας μας. Ζήσαμε την ανασφάλεια και τον φόβο, που καλλιέργησαν κλίμα πανικού μαζί με πραγματικά γεγονότα, όπως τη μείωση των εισοδημάτων –ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα– την αναγκαία αύξηση της φορολογίας».

Λίγο παρακάτω μας λέει πως «Ήταν ανάγκη να αποτρέψουμε τα χειρότερα και αυτό ήταν που κάναμε το 2010. Και το κάναμε μαζί».

Από εκείνο το ελεεινό «τα φάγαμε μαζί» του Πάγκαλου που τουλάχιστον θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι παραδέχεται πως «έφαγε» κι’ αυτός, (κάτι που του φαίνεται, εξ άλλου), περνάμε στο ότι μαζί διευρύναμε τους όρους σκλαβιάς, τις συνθήκες εξαθλίωσης και εξόντωσης των ανθρώπων. Πονηρό το αμερικανάκι!

Νόου μίστερ Τζορτζ! Όλα κι’ όλα, αλλά να μην σας κλέψουμε και τη δόξα. Το θεάρεστο αυτό έργο είναι δικό σας και όλου του εξουσιαστικού συρφετού που συναγελάζεστε και υπηρετείτε.

Και, δηλαδή, πώς «το κάναμε μαζί»; Μήπως μπορείς να μας το περιγράψεις;

Μήπως όταν εσύ έσκαγες 700 ευρώ στο κομμωτήριο (για την πάρτη σου, την κόρη και την συμβία σου) για να κλαδέψεις τα παλιόχορτα που φυτρώνουν γύρω από τον ακατοίκητο χώρο του άνω μέρους του σώματός σου, ενώ την ίδια στιγμή με τα ίδια λεφτά προσπαθούσε να επιβιώσει μια τετραμελής οικογένεια για ένα ολόκληρο μήνα; Στην πάντα, λοιπόν, τα κουτοπόνηρα!

Είναι έκδηλη, πάντως η προσπάθεια (όχι μόνο από αυτή τη συνέντευξη, αλλά από τις κατά καιρούς τοποθετήσεις και τις ενέργειες εκ μέρους των εξουσιαστών) για τη διατήρηση του κοινωνικού ελέγχου. Ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό είναι η μετατόπιση του κοινωνικού ανταγωνισμού από το πεδίο της σύγκρουσης με το κράτος και η μεταστροφή του στο εσωτερικό των κοινωνικών ομάδων.

Μόνο τυχαία δεν θ’ αποκαλούσε κάποιος τη σειρά με την οποία το κράτος επιλέγει να εξαπολύσει την επίθεση του στις κοινωνικές ομάδες. Μισθωτοί-συνταξιούχοι, φορτηγατζήδες και δημόσιοι υπάλληλοι (χοντρικά). Η έμφαση και η βαρύτητα που δίνει το κράτος (επικοινωνιακά) στην επίθεση κατά των υπαλλήλων του έχει ακριβώς αυτό το στόχο. Όμως αν κάποιοι έπαιρνα (και παίρνουν και παίρνουν!) παχυλούς μισθούς, αυτός που τους έδινε κι εξακολουθεί να το κάνει είναι το κράτος. Και για να το κάνει αυτό, έχει πολύ σοβαρούς λόγους. Έτσι δεν είναι;

Κατασκεύασαν συνθήκες κρίσης (για ποιους άραγε) με σκοπό τη διεύρυνση των όρων δουλείας-εξαθλίωσης των ανθρώπων και την σταθεροποίηση της κυριαρχίας για το διάστημα που έρχεται. Στη βάση αυτή καλλιεργούν ανασφάλεια και διαχέουν πανικό.

Ο περιορισμός των αντιδράσεων, προκειμένου ν’ αποφευχθεί μια κοινωνική έκρηξη με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την εξουσία, αποτελεί βασική προτεραιότητα. Μέσο, λοιπόν, για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι και η τεχνητά κατασκευασμένη διαμάχη που επιχειρούν να διευρύνουν ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες για να αποφύγουν μια ενδεχόμενη ρήξη της κοινωνίας με το κράτος και την εξουσία κι εκμετάλλευση ευρύτερα.

Λίγο παρακάτω, ανάμεσα σ’ άλλα, ο Γιωργάκης μας λέει πως το κράτος μέσω των μηχανισμών και θεσμών του «Έβαζε εμπόδια για να υποχρεώνει τον πολίτη σε συναλλαγή –όπως το φακελάκι– αντί να τον στηρίζει, να τον πληροφορεί αξιόπιστα και να τον απελευθερώνει. Το ελληνικό κράτος τελικά, φοβούμενο κάθε αλλαγή, εγκλώβισε την ελληνική κοινωνία και οικονομία στην εξάρτησή τους από ένα πελατειακό πολιτικό και οικονομικό σύστημα».

Γεια σου ρε Γιωργάκη απελευθερωτή! Οικογενειακό είναι το χάρισμα; Πάππου προς εγγονό που λέμε; Τι να πεις; Κάτι τέτοιες ατάκες σ’ αφήνουν παγωτό! Κάθε κράτος –όχι μόνο το ελληνικό– «φοβάται» επικείμενες αλλαγές (κι όχι μόνο) στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο διαχείρισης.

Έτσι είναι. Αλλά, εσείς έχετε τις χειρότερες προθέσεις. Θέλετε να ξεπεράσετε το φόβο σας καταστρέφοντας τις ανθρώπινες υπάρξεις.

Εμείς, όμως, έχουμε τις καλύτερες προθέσεις. Θέλουμε να σας απαλλάξουμε από κάθε φόβο καταστρέφοντας το κράτος.

Δημοσιεύτηκε από Σ. Φ. και Η.Α.
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.