Η «ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ» ΤΗΣ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΛΑΘΗ»…

Με αφορμή την κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης και της απόφασης-πλαίσιο της Ε.Ε. για την πρόληψη της «τρομοκρατίας» το υπουργείο Δικαιοσύνης σχεδιάζει να εισάγει τον Γενάρη τρεις νέες διατάξεις στον τρομο-κρατικό νόμο. Πρόκειται για διατάξεις που θα ενισχύσουν και θα συμπληρώσουν τις γνωστές ρυθμίσεις που πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι με τις οποίες βαπτίζονται «τρομοκράτες» οι συμμετέχουν σε κοινωνικές συγκρούσεις κατά την διάρκεια συγκεντρώσεων ή πορειών.

Συγκεκριμένα θα διώκονται με τις νέες διατάξεις:
α) «Η δημόσια πρόκληση στην διάπραξη τρομοκρατικού εγκλήματος».
Εάν λάβει κάποιος υπόψη του την πιλοτική διατύπωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης θα «οραματισθεί» εύκολα τις απεριόριστες δυνατότητες διασταλτικής ερμηνείας, αφού αρκεί γενικά και αόριστα να «κρίνεται» κατ’ αρχήν από τις διωκτικές και μετέπειτα από τις δικαστικές αρχές ότι υφίσταται «κίνδυνος» να διαπραχθούν «τρομοκρατικές» ενέργειες είτε από τις δημόσια εκφρασμένες απόψεις, είτε από τις γραπτά εκφρασμένες απόψεις ατόμων, ομάδων και συλλογικοτήτων χωρίς να χρειάζεται να προσδιορίσουν οι κρατικές αρχές αν τελικά ο «κίνδυνος» έλαβε σάρκα και οστά και με ποιο τρόπο.

Προσδιορίζεται, λοιπόν, ως «τρομοκράτης» και διώκεται σαν τέτοιος όχι εκείνος που συλλαμβάνεται ως «ύποπτος» ή δέχεται την συμμετοχή του σε μια ένοπλη ομάδα, αλλά εκείνος που κρίνεται ότι παρακινεί, συμβουλεύει στηρίζει ψυχικά με τα λόγια ή με τα γραπτά του τον οποιοδήποτε να κινηθεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

β) «Η στρατολόγηση για “τρομοκρατία”». Τιμωρείται όποιος παραπλανά ή προκαλεί άλλο πρόσωπο να διαπράξει ή να μετάσχει στην τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος ή να προσχωρήσει σε οργάνωση ή ομάδα με σκοπό την τέλεση τρομοαδικημάτων».

Εδώ, επίσης, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι σε συνάρτηση και με την προηγούμενη διάταξη διαφαίνεται επίσης η δυνατότητα των διωκτικών και δικαστικών αρχών να συμπεριλάβουν οποιονδήποτε «κρίνεται» ότι με τα λόγια «παραπλανά» γενικά και αόριστα και προτρέπει στην τέλεση «τρομοκρατικών» πράξεων.

γ) «Εκπαίδευση για τρομοκρατία. Διώκεται όποιος δίνει οδηγίες για την χρήση εκρηκτικών όπλων και άλλων ουσιών ή ειδικών τεχνικών με σκοπό τη διάπραξη τρομοκρατικών εγκλημάτων».

Η ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου πραγματοποιείται όπως έχει αποδειχθεί ήδη από το 2000 και την ευρύτερη περίοδο που προηγήθηκε της «εξάρθρωσης» της 17 Ν και του ΕΛΑ παράλληλα με κινήσεις που εξασφαλίζουν την όσο το δυνατόν ευρύτερη πολιτική συναίνεση στους κατασταλτικούς σχεδιασμούς.

Ενδεικτική είναι η σιωπή της ευρύτερης αριστεράς όταν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί είχαν προσεγγίσει με την μέθοδο της «φιλικής κουβεντούλας» πάνω από 900 άτομα εκ των οποίων ελάχιστοι είχαν γνωστοποιήσει το γεγονός και μόνο λίγο πριν την επίσημη έναρξη των «αντι»τρομοκρατικών επιχειρήσεων ενώσεις αντιδικτατορικών πάλαι ποτέ αγωνιστών διαμαρτυρήθηκαν όσο πιο χλιαρά μπορούσαν ζητώντας να μην συνδεθεί ο αγώνας ενάντια στην χούντα με τις δρομολογούμενες συλλήψεις.

Από τότε μέχρι σήμερα πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι. Η ενεργότερη ανάμιξη του βρετανικού παράγοντα ύστερα από την εκτέλεση Σόντερς έχει αφήσει ανεξίτηλα το «στιλ» του κυρίως στη λογική της αντιμετώπισης των «τρομοκρατών», αφού οι διωκτικοί μηχανισμοί έχουν διδαχθεί, πλέον, στην υπομονή και στη συλλογή στοιχείων, έργο που διευκολύνθηκε εξαιρετικά από την πεποίθηση (;) ορισμένων κύκλων που, εκ των πραγμάτων, διατείνονται εδώ και χρόνια με «περηφάνια» ότι «δεν πειράζει που ξέρουν, φθάνει να μην μπορούν να μας πιάσουν»!!! Μια τέτοια λογική, αναπόφευκτα  (αργά ή γρήγορα) δίνει στο κράτος τη δυνατότητα να χειρίζεται με ευκολία, όχι μόνο καταστάσεις –που στο κάτω-κάτω είχαν επιλέξει εξ αρχής τον αυτοπεριορισμό τους και συνεπώς την πολιτική διαπραγμάτευση, αφού περιήλθαν γρήγορα σε μια κατάσταση διαχείρισης μιας «ένδοξης» αλλά συντομότατης υποχώρησης (πληθώρα συλλήψεων και απώλεια οπλισμού)–, αλλά συνδέοντας τις «επιτυχίες» του με την εκδήλωση κινητοποιήσεων κατόρθωσε να επεμβαίνει εκ των προτέρων (αλλά και εκ των υστέρων) σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις που διαφαίνεται ότι θα προκύψουν. Μ’ αυτό τον τρόπο ανακουφίζεται, σε μεγάλο βαθμό στις δύσκολες, γι’ αυτό, στιγμές (βλ. 5η Μάη, δολοφονία του Λάμπρου Φούντα, συλλήψεις για τρομοκρατία ή …ξαφνική ανακάλυψη οπλισμού λίγο πριν τον ερχομό του ΔΝΤ, πριν τις εκλογές, πριν την πρόσφατη πορεία της 6ης Δεκέμβρη και έπεται συνέχεια…).

Οι νέες διατάξεις έρχονται σε μια στιγμή που το κράτος θέλει να μπει στην τελική ευθεία και να ορίσει το «τέλος», όχι βέβαια της διεξαγωγής του «νέου αντάρτικου», αλλά της ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης και συμμετοχής στις κοινωνικές συγκρούσεις, που το έχουν λαβώσει. Το αν θα το κατορθώσει ή όχι δεν έχει να κάνει φυσικά με την ψήφιση ή μη των συγκεκριμένων διατάξεων.
Και οι εξουσιαστές το γνωρίζουν πολύ καλά…

Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.