Το Αιγαίο δεν ανήκει, πλέον, ούτε στα ψάρια του!

Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος σε αυτή την χώρα που να ακούει τον Γιωργάκη και τους πασοκανθρώπους του να «δεσμεύονται», για παράδειγμα, ότι δεν θα του ξαφρίσουν τίποτα άλλο από τα υπάρχοντα του και να μην τον πιάνει πανικός στη σκέψη ότι έχει αφήσει μόνα τους τα παιδιά στο σπίτι…

Έχει ήδη γραφτεί για τα θέματα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, ότι «[…] εννοείται ότι η διάψευση και μόνο, από τον Γιωργάκη σημαίνει ότι τα πράγματα θα προχωρήσουν πολύ πιο γρήγορα από όσο αναφέρουν οι διάφορες πληροφορίες.» (βλ. και Διαδρομή Ελευθερίας φ. 100). Ο γύρος των «διαψεύσεων» δεν σταμάτησε όμως με τις επίσημες διαβεβαιώσεις του Γιωργάκη από την βουλή. Ο αδιόρθωτος Δρούτσας, με την διπλή ιδιότητα του ως Υπουργός Εξωτερικών και ως σχεδόν ακαδημαϊκός, –αφού δεν κρατήθηκε και έγραψε στο βιογραφικό του ένα αθώο ψεματάκι ότι είναι καθηγητής πανεπιστημίου, ενώ δεν είναι, προς το παρόν τουλάχιστον–, ύψωσε το θεληματικό πηγούνι του και διαβεβαίωσε ότι «δεν τίθεται θέμα συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, με τα σημερινά δεδομένα».

Αχ αυτές οι διπλωματικές διατυπώσεις! Εννοείται ότι τα περίφημα «σημερινά δεδομένα», σε ένα τέταρτο της ώρας μπορεί να αλλάξουν και οι ψαράδες του ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων να βρεθούν προ εκπλήξεως όταν μπλεχτούν τα δίχτυα τους σε κάποια εξέδρα άντλησης πετρελαίου ή να κατηγορηθούν για «παράνομη είσοδο σε ξένη χώρα». Αυτό το διακρατικό NO BORDER ACTION στο Αιγαίο δεν πρέπει να ενοχληθεί ούτε καν από τα ψάρια του, που κατά καιρούς προβάλλουν ανυπόστατες κυριαρχικές αξιώσεις.

Από την απέναντι μεριά του Αιγαίου, ο Αχμέτ Νταβούτογλου είναι Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και όχι μόνο είναι αληθινός ακαδημαϊκός αλλά είναι ο πνευματικός πατέρας του νέο-οθωμανισμού. Ο πονηρός Νταβούτογλου έπιασε αμέσως την «πάσα» του Γιωργάκη-Δρούτσα και σε σχετική ερώτηση απάντησε: Οι μπίζνες στο Αιγαίο έχουν ήδη ξεκινήσει! Και επειδή το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν διαψεύδει, όσοι ταξιδεύουν προς τα εκεί ας προμηθευτούν, καλού-κακού και καμιά τουρκική βίζα… Ένα αστειάκι κάνουμε!

Το κόλπο είναι η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα έξι στα οκτώ ναυτικά μίλια (και παραίτηση από τα δώδεκα) που θα πανηγυριστεί σαν μεγάλη «εθνική επιτυχία» ώστε να προχωρήσει χωρίς αντιδράσεις το οριστικό μοίρασμα του Αιγαίου και η καταστροφή του από τις πολυεθνικές εταιρίες και τους διακρατικούς οργανισμούς. Ήδη η Κύπρος και το Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνίες για τα όρια ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) σε θαλάσσια περιοχή πλούσια σε φυσικούς πόρους. Και επειδή η νέα μεγάλη λεηλασία απαιτεί σε κοινωνικό επίπεδο, αν όχι φίλους, τουλάχιστον κάποιους συμμάχους, με αγωνία περιμένουμε πότε θα εξαγγελθεί κάποιο «κοινωνικό μέρισμα», που θα έρθει σαν το «μάννα εξ ουρανού» στην εξαθλιωμένη από την λεγόμενη «οικονομική κρίση» ελληνική κοινωνία. Να την η «ανάπτυξη»!

Το καμένο χαρτί που λέγεται «Γιωργάκης» θα φιγουράρει, για σύντομο χρονικό διάστημα, ως «λύση εθνικής σωτηρίας» μέχρις ότου διευθετηθεί το ξεπούλημα των στρατηγικών κρατικών συμφερόντων στις Μεγάλες Δυνάμεις και στους ισχυρούς περιφερειακούς παίχτες. Άλλωστε οι κυρίαρχες δυνάμεις ποντάριζαν πάντοτε στο μεγαλοϊδεατισμό και την μεγαλομανία «πτωχών τω πνεύματι». Υπό αυτό το πρίσμα, πιο πρόθυμος υπηρέτης της παγκόσμιας δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί. Ένα του ζητάνε, πέντε τους προσφέρει. Όποιος τον διαδεχτεί (με επαναστατικό τρόπο ή όχι) θα έχει τα χέρια του λυμένα, αφού οι βασικές συμφωνίες και τα κάθε λογής Μνημόνια θα έχουν ήδη υπογραφεί και από πάνω θα μπορεί να εξαπατά τους πρόθυμους και τους αφελείς ότι «διώξαμε τον Γιωργάκη».

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ως αναρχικοί ότι αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο χωρίς κράτη όπου οι άνθρωποι θα οργανώνονται ανά κοινότητες και ομάδες. Συνεπώς, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αβαντάρουμε τα σάπια αντιφασιστικά και αντιεθνικιστικά μαρξιστικά ιδεολογήματα που προπαγανδίζουν την «πάλη κατά των συνόρων» ή που πιέζουν για «ανοιχτά σύνορα για όλους τους εργάτες», ζητώντας ουσιαστικά περισσότερες ευκολίες από τα κράτη για… καλύτερο ξεριζωμό των ανθρώπων από την γη που γεννήθηκαν.

Ας μην καλλιεργούνται αυταπάτες! Η κατάργηση των συνόρων θα έλθει με την καταστροφή των κρατών και των εξουσιαστικών σχέσεων. Όποιος μιλά για κατάργηση των συνόρων με την ταυτόχρονη ύπαρξη κρατών προφανώς δεν ξέρει (ή μήπως ξέρει;) τα αποτελέσματα αυτής της τοποθέτησής του. Επειδή, οι διάφοροι αγώνες ενάντια στα «σύνορα» δεν είναι απλώς αποσπασματικοί ούτε απλώς παραβιάζουν «θύρες ανοιχτές», όπως στην περίπτωση του Αιγαίου ή του Έβρου, αλλά στρώνουν το κόκκινο χαλί για τις σχεδιαζόμενες συνθήκες απόλυτης υποδούλωσης των ανθρώπων μέσα από την γιγάντωση των κρατών και των διακρατικών σχηματισμών ή αυτοκρατοριών, αν προτιμάτε.

Η συνέχεια, πάντως, αναμένεται με πολύ ενδιαφέρον…

Δημοσιεύθηκε από Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.