Ζωή και Ελευθερία παντοτινά, απέναντι στο θάνατο που σπέρνει κάθε εξουσία

«Τώρα είναι η ώρα που πυρώνει το καμίνι, και μόνο φως πρέπει να φαίνεται». Jose Marti

«Ο ουρανός είναι άδειος, η γη παραδομένη στη χωρίς αρχές δύναμη. Αυτοί που διάλεξαν να σκοτώνουν κι αυτοί που διάλεξαν να υποδουλώνουν, θα καταχτήσουν διαδοχικά το προσκήνιο στ’ όνομα μιας εξέγερσης που ξεστράτισε από την αλήθεια της». (Αλμπέρ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος)

Ενίοτε η υποκρισία θεωρείται πολιτική αρετή. Ενίοτε θλιβερές συμμορίες βαφτίζονται επαναστάτες, το μίσος γίνεται θρησκεία και η βία εναντίον όλων θεός. Ενίοτε το απόστημα σπάει και πυορροεί ακατάσχετα… Παρ’ όλα αυτά η ζωή σε τούτα εδώ τα μέρη δεν είναι ακόμα χάρτινη…

Είναι αλήθεια ότι η γενικευμένη κατακραυγή (κοινωνός της οποίας παραμένει πλήθος αναρχικών) για την δολοφονία τριών εργαζομένων σε τραπεζικό υποκατάστημα της Marfin (του γνωστού ομίλου στον οποίο προεδρεύει ο Βγενόπουλος) στην οδό Σταδίου, κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 5ης Μαΐου, δεν έχει δώσει μέχρις στιγμής και δικαίως, τον χρόνο και τον χώρο, ώστε να αποτιμηθούν ορισμένες σημαντικές διαστάσεις της ΑΠΩΛΕΙΑΣ.

Το γεγονός της ΑΠΩΛΕΙΑΣ, όπως βιώθηκε εκείνη την ημέρα είτε από συντρόφους, είτε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, που βρέθηκαν εκείνη την ημέρα στους δρόμους, έχει να κάνει ΚΑΙ με την ψυχική ενότητα, που πρώτα απ’ όλα κινούσε αυτό το ανθρώπινο ποτάμι σε μια διαδρομή με ένα συγκεκριμένο στόχο: την περικύκλωση του Κοινοβουλίου και την απόπειρα εισβολής σ’ αυτό.

Πράγματι, η απόπειρα εκδηλώθηκε με μεγάλη σφοδρότητα. Μα για ποιους πρόκειται θα ρωτήσει κάποιος πονηρός ή καχύποπτος; Μήπως για πολίτες που δραστηριοποιούνται για να διεκδικήσουν αλλαγές, βελτιώσεις ή έχουν ως στόχο να επηρεάσουν τα κέντρα αποφάσεων, ώστε να μην επέλθουν δυσβάστακτα μέτρα ή μεταρρυθμίσεις που θεωρούν ότι θίγουν τα συμφέροντά τους; Μήπως πρόκειται για υποκινούμενους, έστω παρά την βούληση τους, από «αόρατα» κέντρα αποφάσεων, που μηχανεύονται «πορτοκαλί» επαναστάσεις έχοντας κατά νου διάδοχα σενάρια για το ξεπέρασμα της πολιτικής «κρίσης» εις όφελος των κυρίαρχων; Και τι γεγονότα θα ακολουθούσαν μια επιτυχημένη εισβολή στο Κοινοβούλιο; Οι αναρχικοί ποια θέση θα είχαν και με ποια προοπτική θα συμμετείχαν σε μια τέτοια κατάσταση; Σε μια τέτοια περίπτωση μια αιματοχυσία θα ήταν ενδεχόμενη, ώστε οι δυνάμεις καταστολής να ανακτήσουν τον χαμένο έλεγχο; Θα πλημμύριζαν οι δρόμοι από κόσμο που θα στήριζε απλά μια ανατροπή του καθεστώτος ή υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη απελευθερωτικές προοπτικές;

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα.

Δεν υπάρχει εδώ και καιρό ούτε ένας τεχνικός της εξουσίας που να μην επαναλαμβάνει ότι «το πολιτικό σύστημα είναι τελειωμένο». Με τις δεδομένες συνθήκες φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο για τους εξουσιαστές να παρουσιάσουν τον πολιτικό «κόσμο» χωρισμένο σε δύο τμήματα, το «υγιές» και το «νοσηρό», ώστε κινώντας –έστω και κατ’ επίφαση– θεσμικές διαδικασίες «αυτοκάθαρσης» να «αποβάλλουν» τα πολιτικά «μιάσματα» και να εκτονώσουν την κοινωνική οργή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα επιχειρηθεί κάτι τέτοιο από τους εξουσιαστές, αφού είναι φανερό ότι ένα σημαντικό τμήμα της πολιτικής, δημοσιογραφικής και οικονομικής ελίτ κινείται σ’ αυτήν την κατεύθυνση, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα υπάρξει χρόνος για κάτι τέτοιο. Οι θιασώτες της «κάθαρσης» του πολιτικού σκηνικού προτείνουν την μείωση των βουλευτών από 300 σε 200, αλλαγή του νόμου περί «ευθύνης» υπουργών, την τιμωρία ή και την φυλάκιση έστω ορισμένων εμπλεκόμενων σε «σκάνδαλα», την δήμευση των περιουσιών τους, αλλά και την «αποστρατεία» του «παλαιού» πολιτικού προσωπικού των κομμάτων, δηλαδή όσων πρώην υπουργών ή βουλευτών θεωρούνται «καμένα χαρτιά».

Ένα εξ ίσου σημαντικό τμήμα, κυρίως της δημοσιογραφικής ελίτ, θεωρεί ότι κατ’ αρχάς η εναλλαγή Πασοκ και ΝΔ στην διαχείριση των κρατικών υποθέσεων δεν μπορεί πλέον να εκτονώσει την κοινωνική δυσαρέσκεια, ενώ επίσης τα κόμματα της αριστεράς δεν είναι σε θέση ούτε να καθοδηγήσουν, ούτε να εκφράσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις που αναμένονται ανεξέλεγκτες.

Σε σχετικό άρθρο στην Καθημερινή στις 9 Μαΐου, ο Σταύρος Λυγερός υποστηρίζει: «Η ανυπαρξία θεσμικής εναλλακτικής λύσης στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, όμως, δεν μπορεί να αναχαιτίσει για πολύ την κοινωνική δυναμική. Όσο πιο πολύ, μάλιστα, την καθυστερήσει, τόσο πιο εκρηκτική θα είναι η εκδήλωσή της […] Η εξέγερση με ιδεολογική αναφορά και καλούς τρόπους, που αρκετοί ακόμα ονειρεύονται, είναι φαντασίωση. Από το 1968 και το 1973 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας […] Σε μια τέτοια περίπτωση, η αναπόφευκτη κατάλυση της δημόσιας τάξης, θα αναδείξει παράπλευρα φαινόμενα, όπως η έξαρση των λεηλασιών και της εγκληματικότητας. Η Αθήνα (και όχι μόνο) έχει μετεξελιχθεί σε πολυσύνθετο μητροπολιτικό κέντρο, εντός του οποίου υπάρχουν σχεδόν απροσπέλαστα επίπεδα που φυτοζωεί ένα τεράστιο πλήθος νομιμοποιηθέντων και παράνομων μεταναστών. Όταν η ασφάλεια των πολιτών απειληθεί και ο κοινωνικός πυρετός πέσει, η κοινωνία θα αναζητήσει «σιδερένιο χέρι», να την κυβερνήσει, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις δημοκρατικές ευαισθησίες της».

Όσο για το «σιδερένιο χέρι», τόσο ο παραπάνω δημοσιογράφος όσο και αρκετοί άλλοι «εκλεκτοί» του συνάδελφοι δεν διστάζουν είτε να κατονομάσουν σε ποιον μπορεί «δικαιωματικά» να ανήκει –πρόκειται βέβαια για τον Α. Βγενόπουλο– είτε να προβάλλουν δεόντως τον «μεσσία» σε εκπομπές-διαγγέλματα (βλ. σχετικές εκπομπές Χατζηνικολάου, Παπαχελά). Δεν χρειάζεται, βέβαια, να πούμε σε πιο βαθμό αποτελεί κόκκινο πανί για τους αριστερούς η προώθηση της «λύσης» Βγενόπουλου. Αρκεί να δει κανείς ορισμένες ανακοινώσεις για τις δολοφονίες της 5ης Μάη και θα καταλάβει…

Θα θυμίσουμε ακόμη σ’ αυτό το σημείο και την «πρόταση» Τέλογλου για συγκρότηση κυβέρνησης με έκτακτες εξουσίες και δυνατότητα περιστολής άρθρων του Συντάγματος, που άλλωστε ήδη είδαμε να υλοποιείται εν τω άμα και το θάμα στην περίπτωση της τροπολογίας που πέρασε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου.

Τι έκανε ο τελευταίος; Μετά την ψήφιση του ν. 3845/2010, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μνημόνια ή συμφωνίες ή συμβάσεις που υπογράφει ο ίδιος με την Κομισιόν, το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ εισάγονται στην βουλή για κύρωση, πέρασε και μια τροπολογία, ώστε οι συμφωνίες αυτές να εισάγονται στην βουλή όχι για κύρωση αλλά «για συζήτηση και ενημέρωση». Προφανώς ο Τέλογλου γνώριζε και γι’ αυτήν την περίπτωση, αλλά και για την ενδιαφέρουσα συνέχεια που επιφυλάσσει η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Συνοψίζοντας, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είτε επικρατήσει η μία τάση, είτε ή άλλη, είτε προκριθεί κάποια εναλλακτική προϊόν συνθετικών διαδικασιών (κινήσεις Αλαβάνου ή Μπακογιάννη για νέους κομματικούς σχηματισμούς ή «μέτωπα» με ορίζοντα δοκιμασίας τις δημοτικές εκλογές τον Οκτώβρη), οι εμπνευστές των παραπάνω «λύσεων» χρειάζονται χρόνο.

Η δολοφονία των τριών εργαζομένων στην διαδήλωση της 5ης Μαΐου πρόσφερε αυτήν ακριβώς την πίστωση χρόνου. Μικρή ή μεγάλη θα το δείξει η εξέλιξη των γεγονότων. Η συμπόρευση, πάντως, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή με τους πλέον διακαείς εξουσιαστικούς πόθους είναι κάτι παραπάνω από αναμφισβήτητη. Είναι, επίσης, ενδεικτικό το γεγονός ότι στις 6 Μαΐου πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 50 προσαγωγές, ενώ είναι γνωστοί οι κατασταλτικοί σχεδιασμοί που εφαρμόστηκαν στην επόμενη απεργιακή κινητοποίηση στις 20 Μαΐου, με «προληπτικές» προσαγωγές διαδηλωτών ακόμα και από τον χώρο της συγκέντρωσης, με αποκλεισμούς χώρων συλλογικοτήτων κλπ.

Μπορεί κάποιος να βιαστεί και να υποστηρίξει ότι παρόμοιες κατασταλτικές κινήσεις δεν είναι πρωτόφαντες και θα έχει δίκιο. Μόνο που είναι δύσκολο πλέον να μην εκτιμάται ο αντίκτυπος μιας αλληλουχίας γεγονότων που ξεκινούν χρονικά από την 10 Μάρτη και την δολοφονία του Λάμπρου Φούντα στην Δάφνη, την δολοφονία του 15χρονου Αφγανού και τον σοβαρό τραυματισμό της 10χρονης αδελφής του από έκρηξη βόμβας στα Πατήσια στις 28 Μάρτη, την επιχείρηση «εξάρθρωσης» του Ε.Α., τη σύλληψη, τον βαρύ τραυματισμό και τελικά τον ακρωτηριασμό του Σ. Σεϊσίδη, αλλά και τη σύλληψη του Α. Σειρηνίδη και τέλος την δολοφονία των τριών εργαζομένων στην τράπεζα κατά την διάρκεια της διαδήλωσης της 5ης Μάη.

Είχαμε εκτιμήσει μετά το Δεκέμβρη του 2008 και την εκδήλωση της κοινωνικής εξέγερσης που συντάραξε τον ελλαδικό χώρο, και προκάλεσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, ότι εδώ οι εξεγέρσεις ξεσπούν συνήθως πριν από τις λεγόμενες «κρίσεις» πολιτικές και οικονομικές.

Έναν χρόνο μετά, ο ίδιος κοινωνικός χώρος απασχολεί εκ νέου το σύνολο των διεθνών ΜΜΕ, καθώς επιχειρείται να μπει στον γύψο με πρόσχημα επικείμενη «πτώχευση» του χρεωμένου ελληνικού κράτους. Έχουμε, επίσης, επισημάνει πρόσφατα ότι οι ανακατατάξεις που είχαν ως ορόσημο το 1989 δεν έχουν πάψει να υφίστανται, ενώ η επιβολή στον ευρύτερο χώρο της Βαλκανικής, που σημαδεύτηκε από αυτές (νατοϊκοί βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας κ.λπ.), εξακολουθεί για τους κυρίαρχους να βρίσκεται σε άμεση συνάφεια με τις πολεμικές ή άλλες επιχειρήσεις που επανακαθορίζουν τις σφαίρες επιρροής από την Μέση Ανατολή μέχρι το Αφγανιστάν και τον Καύκασο.

Σ’ αυτό το σκηνικό ακριβώς εντάσσεται η «νέα» θέση του τουρκικού κράτους στην ευρύτερη περιοχή (ενδεικτικό το συνεχιζόμενο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» των «ήπιων» ισλαμιστών με το στρατό), αλλά και η εμπέδωση ή αναίρεση συμφωνιών για ενεργειακά θέματα (συμφωνίες με το ρωσικό κράτος για το πέρασμα αγωγών φυσικού αερίου μέσω τουρκικού εδάφους κλπ). Όσο για το ρωσικό κράτος, προσδιορίζει εκ νέου την επιρροή του στην Μέση Ανατολή και μέσω συμφωνιών στον τομέα «της ειρηνικής πυρηνικής ενέργειας», την ίδια στιγμή που η κινέζικη αυτοκρατορία βάζει πόδι στο λιμάνι του Πειραιά…

Συνοπτικά θα αναφέρουμε ακόμη ότι τα αστρονομικά ποσά, που συσσωρεύτηκαν από τους κερδισμένους της αμερικανικής «κρίσης», ήδη ταξιδεύουν για να εισβάλλουν σε επιλεγμένους «στόχους», όπου δηλαδή η «χρεοκοπία» είτε αναγγέλλεται, είτε όχι, είναι το σήμα για τον «βομβαρδισμό» και την «κατεδάφιση» ολόκληρων κοινωνιών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, ερρίφθη ο κύβος για την τύχη του ελληνικού κράτους. Με πρόσχημα ότι το ελληνικό κράτος «χρωστάει και μάλιστα πολλά», είναι φανερό ότι επιχειρείται η διάλυση ενός κοινωνικού χώρου, όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ενώ η όλη επιχείρηση επιτηρείται ήδη από έναν πραγματικό στρατό που αστυνομεύει τους δρόμους με πρόσχημα την εγκληματικότητα ή και ευθέως, λόγω «κινδύνου κοινωνικών ταραχών».

Χρονικά, η περίπτωση του ελλαδικού χώρου προηγείται ανάλογων σχεδιασμών για άλλα κράτη του ευρωπαϊκού νότου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία), ώστε να μετρηθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά και να παραδειγματιστούν οι κοινωνίες των χωρών που έπονται. Μικρή σημασία, λοιπόν, θα έχει εάν το ελληνικό κράτος «ξεπέσει» από την Ευρωζώνη ή συνεχίσει να βρίσκεται εντός αυτής, υπό συνεχή συρρίκνωση της «εθνικής του κυριαρχίας».

Είναι ορατό, πλέον, στον καθένα ότι η βιαιότητα όσων επιβάλλονται αυτή τη στιγμή –και φυσικά δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον οικονομικό τομέα– δείχνει και το σκοπούμενο. Πρόκειται για την επιβολή όρων σε έναν κοινωνικό χώρο, που θέτουν εισβολείς, οι οποίοι μόλις έχουν κατακτήσει καινούργιο έδαφος και το λεηλατούν με αγριότητα. Είναι, επίσης, ενδεικτικό ότι η απώλεια «κεκτημένων» είναι τέτοια που σε ορισμένες περιπτώσεις παραπέμπει σε αιτήματα κινητοποιήσεων, όπως της πρώτης πρωτομαγιάς στην Αθήνα το 1893 (λ.χ. η αποζημίωση λόγω απόλυσης ήταν εργατικό αίτημα σε μια χρονική περίοδο, που η απεργία ήταν ακόμη παράνομη…).

Γι’ αυτό ακριβώς δεν υπάρχουν κοινωνικές αυταπάτες για την συνέχεια. Γι’ αυτό ακριβώς, συνδικάτα και αριστερά κόμματα δεν μπορούν να ελέγξουν τον κόσμο που κατεβαίνει στον δρόμο, και κινείται προς το κοινοβούλιο με τις διαθέσεις που ήδη αναφέρθηκαν. Γι’ αυτό οι εξουσιαστές ανακουφίστηκαν απίστευτα, όταν από τις εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που βρέθηκαν στους δρόμους την 5η Μάη, μόνο μερικές χιλιάδες διαδήλωσαν ειρηνικά μπροστά στο κοινοβούλιο την επομένη όπου ψηφιζόταν το περιβόητο νομοσχέδιο και τελικά απωθήθηκαν με ευκολία από τις κατασταλτικές δυνάμεις.

Όσο για την επόμενη απεργία, τα πράγματα, όπως ήδη αναφέρθηκε, ήταν ακόμα χειρότερα, αφού η επιτήρηση όχι μόνο των διαδηλωτών αλλά του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας θύμιζε αμερικάνικη ταινία…

Θα το ξαναπούμε. Το κράτος και η εξουσία πιστώθηκε με πολύτιμο χρόνο. Χρόνος, που όπως φαίνεται θα αξιοποιηθεί σε δύο κατευθύνσεις. Αφ’ ενός στην κατεύθυνση εκτόνωσης της κοινωνικής οργής μέσω θεσμικών λύσεων και αφ’ ετέρου στην κατεύθυνση ελέγχου των «νέων» συγκρουσιακών κοινωνικών ομάδων που έκαναν δυναμικά την εμφάνισή τους έξω από το κοινοβούλιο. Πρόκειται για ανθρώπους κάθε ηλικίας, ένα οργισμένο και πολυάριθμο πλήθος που περιφρόνησε τις δυνάμεις καταστολής και επιχείρησε να εισβάλλει στο κοινοβούλιο, υιοθετώντας συνθήματα όπως να «καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή», «κάτω οι κλέφτες», «είμαστε χιλιάδες, είμαστε πολλοί, σήμερα θα μπούμε όλοι στην βουλή». Ένα πλήθος αγανακτισμένων ανθρώπων (πολλοί απ’ αυτούς ήταν φανερό ότι κατέβαιναν για πρώτη φορά σε διαδήλωση!), που δεν είναι διατεθειμένοι να συνταχθούν με κάποιους αξιοθρήνητους αριστερούς που προτείνουν ως «λύση» περισσότερη δημοκρατία, την εφεύρεση ενός «νέου διαφωτισμού», «νέους δημοκρατικούς θεσμούς», την διεκδίκηση «νέων απελευθερωμένων δήμων» και άλλες αμεσοδημοκρατικές παρλαπίπες.

Ένα σημαντικό κομμάτι απ’ αυτούς τους ανθρώπους βρέθηκαν ακόμη και στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ή θα γίνουν ψηφοφόροι του ΚΚΕ. Η προτροπή τους να καεί η βουλή δεν αποτελούσε βέβαια γραμμή του κόμματος, γι’ αυτό και οι καθοδηγητάδες έσπευσαν με τις ντουντούκες να καλύψουν τις φωνές τους. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επιτέθηκε ο ΛΑΟΣ στο ΚΚΕ, υποστηρίζοντας τάχα ότι βρίσκεται εκτός συνταγματικής νομιμότητας, αφ’ ενός για να το πριμοδοτήσει δίνοντας του εύσημα για μια ανύπαρκτη αγωνιστικότητα, να το επιβραβεύσει για την μέχρι τώρα «σώφρονα» στάση του και αφ’ ετέρου να το νουθετήσει, ώστε την επομένη φορά να απομακρύνει τα μπλοκ από το κοινοβούλιο. Όπερ και εγένετο. Στις 20 Μάη το ΠΑΜΕ, και ενώ από το πρωί αφέθηκαν μέλη του να καταλάβουν το υπουργείο Εργασίας, τελικά κατευθύνθηκε στο Θησείο!!!

Θα το ξανατονίσουμε. Η αριστερά δεν είναι σε θέση ούτε να εκφράσει, ούτε να ελέγξει τις οργισμένες αντιδράσεις όχι μόνο των λεγόμενων νέων συγκρουσιακών κοινωνικών ομάδων, που δίνουν ολοένα και δυναμικότερο παρόν στις διαδηλώσεις, αλλά πλέον ούτε και σημαντικής μερίδας των παραδοσιακών οπαδών της. Ταυτόχρονα, ένα τεράστιο κοινωνικό δυναμικό έχει την τάση να αποδεσμευτεί από κάθε είδους πολιτικά δεσμά και κάθε είδους μηχανισμούς «εκλογίκευσης» και αφομοίωσης της δυσαρέσκειας και της αποστροφής του για τους πολιτικούς και την πολιτική, αλλά και από τα οικονομικά δεσμά που προσδιόριζαν την μέχρι πρότινος εξάρτηση του από το κράτος.

Το δυσοίωνο μέλλον μιας άνευ προηγουμένου καθοδικής κοινωνικής κινητικότητας, που αφορά είτε τους χιλιάδες νέους, οι οποίοι είχαν «επενδύσει» στην εκπαιδευτική διαδικασία, είτε ακόμα περισσότερους που είναι αδύνατον να απορροφηθούν στον ιδιωτικό τομέα, θα φέρει όχι μόνο τους ίδιους σε μια ακόμη άμεση αντιπαράθεση με την εξουσία, αλλά και το κοντινό τους περιβάλλον (κυρίως το οικογενειακό, αλλά όχι μόνο).

Ταυτόχρονα, το κύμα των απολύσεων είτε στον δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα αρχίζει να μετατρέπεται σε τσουνάμι, με τις μικρές επιχειρήσεις ή καταστήματα να κλείνουν με καταιγιστικούς ρυθμούς. Απεξάρτηση, όμως, θα υπάρχει έστω αναγκαστικά και από τα επίσης μέχρι προ τινός κυρίαρχα πρότυπα της καταναλωτικής «ευμάρειας», παρ’ ότι ήδη επιχειρείται να κατασκευαστεί ένα νέο life style, εκείνο των «μετρημένων και έξυπνων εξόδων».

Με όσα αναφέρουμε δεν θέλουμε να πούμε ότι ο δρόμος που οδηγεί σε μια ακόμη κοινωνική εξέγερση είναι ορθάνοικτος ή, ακόμα περισσότερο, πως η κατάλυση θεσμών και μηχανισμών της εξουσίας είναι απλά προ των πυλών. Οι εξουσιαστές έχουν γνώση της εκρηκτικής κοινωνικής κατάστασης και θα προσπαθήσουν με διάφορους τρόπους είτε να την εκτρέψουν, είτε να εκτονώσουν σε σημαντικό βαθμό την δυναμική της.

Άλλωστε, «καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια». Μια τέτοια κρίσιμη «στιγμή», ο «παροπλισμός» των αναρχικών απόψεων και πρακτικών, ή, έστω, η αποδυνάμωση των τεράστιων δυνατοτήτων συμβολής σε συνθετικές κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι απλά ένα τεράστιο δώρο στην εξουσία, που θέλησαν κάποιες συμμορίες να προσφέρουν. Είναι κάτι παραπάνω… Ματαιοπονούν, όμως. Οι αναρχικοί διατηρούν στο ακέραιο την δυνατότητα να αγγίξουν όλο αυτόν τον κόσμο που περιφρονεί τα κόμματα και τους πολιτικούς, δεν πρόκειται κανείς να τους αποτρέψει από το να αποτυπώσουν με κάθε τρόπο την συνέχεια και την προοπτική ενός αδιαπραγμάτευτου αγώνα για ζωή και ελευθερία.

Επειδή, το κράτος και η κάθε μορφής εξουσία δεν είναι το πεπρωμένο των ανθρώπινων κοινωνιών.

Επειδή, οι αναρχικοί δεν είναι γενικά και αόριστα επαναστάτες, ούτε η αναρχία είναι μέρος της αριστερής παράδοσης.

Επειδή, οι αναρχικοί δεν αψηφούν το κράτος και τους μηχανισμούς του, για να σκύψουν τελικά το κεφάλι στην οποιαδήποτε εξουσία που θέλουν να επιβάλλουν οι κάθε λογής περιώνυμοι επαναστάτες.

Τότε, τώρα και για πάντα…

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Φ. 95, Ιούνιος 2010
Both comments and trackbacks are currently closed.