ΣΤΑΘΕΡΕΣ «ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ» ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΜΜΕ ΓΙΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ «ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ «ΑΛΛΟΦΡΟΝΑ» ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ…

Άλλο ένα δημοσίευμα των «Financial Times» προστίθεται για να δυναμώσει η «προφητεία» μιας επερχόμενης «ελεγχόμενης πτώχευσης» του ελληνικού κράτους, που θα συνοδευτεί είτε το δεύτερο είτε το τρίτο τρίμηνο από «σφοδρή κοινωνική αντίδραση».

Ο αρθρογράφος Τζον Ντίζαρντ παρ’ ότι εκτιμά ότι η επόμενη δόση των 9 δισ. ευρώ των κεφαλαίων Ε.Ε.- ΔΝΤ θα αποδοθεί, αφού οι νέες, αναθεωρημένες υποσχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ικανοποιούν την Τρόικα παρ’ όλα αυτά «αποκαλύπτει» ότι μεταξύ των τραπεζικών και νομικών που προετοιμάζονται για την επικείμενη ελεγχόμενη στάση πληρωμών της Ελλάδας, υπάρχει απλά ασυμφωνία όσον αφορά την χρονική στιγμή που θα γίνει αυτό, αφού κάποιοι πιστεύουν ότι θα εκδηλωθεί μια δραματική, «σοκαριστική» ανακοίνωση και θα την ακολουθήσει μια «αλλόφρων» κοινωνική αντίδραση, στο β΄ τρίμηνο του 2011, ενώ κάποιοι άλλοι μεταθέτουν το «γεγονός» απλά λίγους μήνες αργότερα στο γ΄ τρίμηνο του 2011.

Ας προσέξουμε όμως την επόμενη παρατήρηση του αρθρογράφου των «Financial Times». Ο Ντίζαρντ επισημαίνει ότι το ελληνικό χρέος κατά 90% υπόκειται σε ελληνική νομοθεσία και ως εκ τούτου οι όροι μιας αναδιάρθρωσης θα μπορούσαν εύκολα και γρήγορα να περάσουν από το ελληνικό Κυνοβούλειο υποχρεώνοντας τους πιστωτές δηλαδή κυρίως γαλλικές και γερμανικές τράπεζες να αποδεχθούν τους όρους αυτούς.

Τι κάνει το ελληνικό κράτος υπό την επίβλεψη του ανθρώπου (Παπανδρέου) των δανειστών; Πληρώνει τα ελληνικά ομόλογα που λήγουν αυτήν την περίοδο με νέο δανεισμό από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, καθώς και με τις εκπτωτικές αγορές ομολόγων των ελληνικών τραπεζών με την ΕΚΤ. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα ανταλλάσσει εκκρεμές χρέος που είναι νομικά και λογιστικά εύκολο να αναδιοργανωθεί με ευνοϊκούς όρους, με χρέος που είναι δύσκολο ή αδύνατον να αναδιοργανωθεί. «Είναι σαν να δανείζεσαι από «καρχαρία» της Μαφίας για να ξεπληρώσεις προκαταβολικά για λεφτά που χρωστάς στην γιαγιά σου», υποστηρίζει σχετικώς.

Μ’ άλλα λόγια τα δάνεια από την Ευρωζώνη, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ δεν μπορούν στην ουσία να αναδιαρθρωθούν (όπως έγινε στην περίπτωση της Ζιμπάμπουε) σ’ αντίθεση με αυτό που έγινε το 2001 στην Αργεντινή. Στην ίδια «γραμμή» συντάσσεται και ο καθηγητής Οικονομίας και Δημοσιονομικών του Πανεπιστημίου του Μονάχου και πρόεδρος του Οικονομικού Ινστιτούτου Ιfo Χανς Βέρνερ Ζιν, εκτιμώντας ότι «είναι απαραίτητο να υπάρξει μορατόριουμ στο χρέος που θα οδηγήσει τους πιστωτές στο να αποποιηθούν κάποιες από τις απαιτήσεις τους. Μακράν οι πρώτοι πιστωτές του ελληνικού χρέους απεδείχθησαν οι γαλλικές τράπεζες, ενώ οι γερμανικές έρχονται δεύτερες», ενώ προσθέτει ότι σε περίπτωση που τα λοιπά ευρωπαϊκά κράτη αναλάβουν τα χρέη της η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε Ανατολική Γερμανία.

Ενδιαφέρον, όμως, έχει και ένα ακόμα σενάριο που πιστεύει ο κύριος καθηγητής ότι τουλάχιστον θεωρητικά υπάρχει: «Η δεύτερη εναλλακτική λύση θα ήταν να προχωρήσει η Ελλάδα σε εσωτερική υποτίμηση, μέσω ενός ακραίου προγράμματος λιτότητας, μειώνοντας μισθούς και κατεβάζοντας τιμές. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο η υποτίμηση να φθάσει τουλάχιστον το 20%, ενώ ίσως θα ήταν απαραίτητο να ξεπεράσει και το 30%! Αυτό προφανώς θα ασκούσε τεράστιες πιέσεις στην ελληνική κοινωνία. Ωστόσο, ακόμη και η ολοκληρωτική εξολόθρευση του δημοσίου ελλείμματος δεν θα αρκούσε, διότι θα μείωνε το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μόνο κατά το ήμισυ».

Ψήνεται λοιπόν η δουλειά; Έτσι φαίνεται. «Οι αμέσως επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι», δήλωσε την επομένη των εκλογών ο πρόεδρος του ΣΕΒ, έχοντας προφανώς στο μυαλό του τα σχέδια «χρεοκοπίας» που μπορούν να εφαρμοστούν σε ανάλογες περιπτώσεις και που ήδη από 28 Οκτωβρίου εντάσσονται πλέον στο θεσμικό οπλοστάσιο των δανειστών ύστερα από την συμφωνία Μέρκελ-Σαρκοζί.

Σχετικές είναι και οι δηλώσεις του Σαμαρά ακριβώς την ίδια ημέρα μετά την συνάντηση που είχε με Χέρμαν Βαν Ρομπάι επικεφαλή της αρμόδιας «ομάδας εργασίας»: «Βρήκα, επιπλέον, την ευκαιρία να δηλώσω στον κ. Ρομπάι ότι θα είμαι κατηγορηματικά αντίθετος στην ιδέα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, που πολλοί εμφανίζουν ως ουσιώδες στοιχείο στον υπό σύσταση μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό. Και υπεστήριξα με θέρμη ότι μια ελεγχόμενη πτώχευση, είναι πτώχευση για την χώρα που την υφίσταται και ελεγχόμενη για όλες τις υπόλοιπες. Μπορεί να λειτουργήσει, όχι ως μηχανισμός διάσωσης των αδύναμων χωρών, αλλά ως μηχανισμός που της διαχωρίζει, τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες, τις ισχυρότερες. Και, αντί να καθιστά έτσι ισχυρότερη την Ευρωζώνη, αποδυναμώνει την ενότητα της Ευρωζώνης. Και θα ήταν μεγάλο λάθος».

Για να δούμε όμως τώρα τι λέει γι’ όλα αυτά και ο υπουργός οικονομικών του γερμανικού κράτους Β. Σόιμπλε: «Σε μια πρώτη φάση θα μπορούσε να επιμηκυνθεί η διάρκεια εκείνων των ομολόγων, των οποίων σ’ αυτήν την κρίσιμη φάση λήγει η προθεσμία αποπληρωμής. Αν αυτό δεν βοηθήσει, σε μια δεύτερη φάση, οι ιδιώτες πιστωτές θα πρέπει να δεχθούν περικοπή των απαιτήσεών τους. Σε αντάλλαγμα θα λάβουν εγγυήσεις για τις υπόλοιπες» (Der Spiegel, 6-11-2010).

Από κοντά και ο Economist που αποσαφηνίζει ότι «ένα ιδανικό σχέδιο κρατικής πτώχευσης θα διαθέτει τρία κύρια χαρακτηριστικά. Πρώτον, θα χρειαστεί κάποιον να κρίνει ότι το ύψος του χρέους είναι μη βιώσιμο. Δεύτερον, θα χρειαστεί έναν υπερεθνικό θεσμό, όπως είναι το ΔΝΤ ή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να επιβλέψει τις απαιτήσεις των δανειστών και να συντονίσει τη συμφωνία για τον διακανονισμό. Αυτός ο θεσμός θα χρειαστεί νομικά εργαλεία για να υποχρεώσει όλους τους πιστωτές σε μια συμφωνία που θα στηριχθεί σε μια ειδική πλειοψηφία τους (ας πούμε της τάξης του 75%) και να προστατεύσει τον οφειλέτη από νομικές προσβολές ενόσω ο διακανονισμός είναι υπό διαπραγμάτευση. Ένα τρίτο στοιχείο θα ήταν ένας μηχανισμός που θα επιτρέπει νέες πιστώσεις ώστε να κρατηθεί η υπό πτώχευση χώρα στον αφρό. Τα κεφάλαια αυτά θα είναι υπό ειδικό καθεστώς ώστε να προστατευθούν από την αναδιάρθρωση».

Καταλαβαίνει, λοιπόν, καθένας ότι ο δρόμος έχει στρωθεί για τα καλά. Τα νομικά εργαλεία κατασκευάστηκαν ήδη ή κατασκευάζονται καθ’ οδόν. Τα οικονομικά εργαλεία υπάρχουν (Ταμείο Σταθερότητας της Ε.Ε. κ.ά.) και οι διαφορές ανάμεσα στους «καρχαρίες» δεν έχουν να κάνουν παρά με τον ποιος θα είναι ο πιο πετυχημένος συνδυασμός: νέα ομόλογα, επιμήκυνση της μέσης διάρκειας αποπληρωμής, ειδικές ρήτρες, εγγυήσεις και αποζημιώσεις για τους δανειστές, παροχή πρόσθετης ρευστότητας κ.λπ.

Δεν λείπουν, βέβαια και εκείνοι οι πατριώτες, που αναρωτιούνται ακόμη γιατί η «ξενόδουλη» κυβέρνηση δεν προχώρησε άμεσα σε παύση πληρωμών και γιατί δεν επικαλέστηκε πορίσματα όπως αυτό της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ, που γνωμοδότησε ήδη από το 1980 ότι «ένα κράτος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήριά του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες του επιφέροντας το χάος και την αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τα χρήματα να πληρώσει ξένους ή ντόπιους δανειστές του».

Η απάντηση είναι απλή. Οι κυρίαρχοι φροντίζουν, όπως πάντα, να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους τα οποία δεν είναι μόνο οικονομικά. Η υποταγή ενός κοινωνικού χώρου περνάει μέσα από το οικονομικό ζήτημα αλλά όχι μόνο απ’ αυτό. Άλλοτε επιχειρείται η κοινωνική υποταγή να εξασφαλισθεί μέσω της καταναλωτικής ευμάρειας, κάθε είδους παροχών, δικαιωμάτων και πολιτικών «ελευθεριών» και άλλοτε τα δεσμά σφίγγουν αφόρητα. Για κάθε περίπτωση υπάρχουν οι κατάλληλοι «άνθρωποι».

Αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο η αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων είναι σε εξέλιξη, το ίδιο και η διαδικασία οικονομικής αφαίμαξης, που προϋποθέτει «τάξη και ασφάλεια». Οι διαφορές που παρουσιάζουν στην τακτική δεν αναιρούν ούτε στο ελάχιστο μια διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας.

Τέλος, οι εξουσιαστές δεν χτίζουν αυτή την στιγμή για την επόμενη ημέρα, αλλά για τις επόμενες δεκαετίες. Ας γκρεμίσουμε όσο είναι καιρός τα θεμέλια που βάζουν προτού μετατραπούν σε απόρθητα φρούρια…

Δημοσιεύθηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: