Υποκρισία, θράσος και εμπαιγμός

Στις 23 Αυγούστου δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Κυβέρνησης άρθρο του πρωθυπουργού Γ.Α. Παπανδρέου με τον τίτλο: Κράτος και πολιτικό σύστημα στην υπηρεσία του πολίτη: Το αυτονόητο γίνεται πραγματικότητα, στο οποίο αποτυπώνεται εν ολίγοις το μεγάλο όραμα ενός, όπως καλούμαστε να χωνέψουμε, …παγκόσμιου ηγέτη πέραν της εποχής του και της μικρής χώρας που του έλαχε να κυβερνά (;). Θα ήταν πραγματικά χάσιμο χρόνου να ασχοληθεί κανείς με το συγκεκριμένο «πόνημα» πριν από μερικά χρόνια, και ίσως το πολύ-πολύ να αφιέρωνε μερικές αράδες για να μνημονεύσει μερικές ακόμα συγγραφικές «στιγμές» υποκρισίας και θράσους εκ μέρους ενός «άνοστου» και «άοσμου» διαχειριστή των εξουσιαστικών υποθέσεων.

Στις συγκεκριμένες, όμως, συνθήκες τα πράγματα αλλάζουν και θα σχολιάσουμε ορισμένα εκτεταμένα αποσπάσματα για έναν και μοναδικό λόγο: Πιστεύουμε ότι λαθεύει ολοκληρωτικά κάποιος αν έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι –παρά τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών για την δεινή θέση που έχει περιέλθει πλήθος ανθρώπων και για την ακόμα πιο επώδυνη στην οποία πρόκειται να βρεθεί– θα πρέπει να υπάρξει μια ανοχή, μια έστω πρόσκαιρη εκεχειρία για το λεγόμενο καλό του τόπου «που και πάλι βρίσκεται υπό συνθήκες βαριάς εξάρτησης από διεθνή πολιτικά και οικονομικά κέντρα».

Μ’ άλλα λόγια θα δείξουμε γιατί δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη ότι έστω και ένα μέτρο, έστω και μια «θυσία» στοχεύουν στο ελάχιστο στην κοινωνική ανακούφιση και σε κάποια ψήγματα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντίθετα, θα δούμε ότι για μιαν ακόμη φορά οι εξουσιαστές σε τέτοιες στιγμές προχωρούν ανενδοίαστα στους σχεδιασμούς τους, στην εξασφάλιση εκείνων των προϋποθέσεων, ώστε τα δεσμά για την κοινωνία να γίνουν ισχυρότερα. Δεν έχουν, φυσικά, ούτε τύψεις, ούτε ενοχές.

Αναρωτιέται, λοιπόν, ο Παπανδρέου σε ένα σημείο: «Θα αποφασίζουν οι λαοί, είτε απευθείας οι ίδιοι, είτε μέσω των θεσμών που τους εκπροσωπούν γνήσια, ή τα κάθε λογής συμφέροντα, που τελικά, νέμονται προς όφελός τους την εξουσία; Η ανθρωπότητα σήμερα, η Ευρώπη σήμερα, εμείς σήμερα, έχουμε θεωρητικά τις δυνατότητες, τα εργαλεία, την τεχνολογία, την γνώση, τον οικονομικό πλούτο, να λύσουμε τα μικρά αλλά και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής. Μπορούμε να κάνουμε την φτώχεια, παρελθόν. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την απειλή της κλιματικής αλλαγής. Μπορούμε να εξαλείψουμε τον αναλφαβητισμό, ψηφιακό και συμβατικό. Μπορούμε να δημιουργήσουμε εργασία με ποιότητα για όλους. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις πανδημίες. Μπορούμε να βρούμε λύσεις για τα τεράστια μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα. Γιατί δεν το κάνουμε τότε;»

Μαθήματα υποκρισίας; Μνημείο θράσους και εμπαιγμού; Ποιοι θα αποφασίζουν μας ρωτά την ίδια στιγμή που δίνει στην πράξη την απάντηση περί του τι εννοεί όταν μιλά για γνήσια λαϊκή και θεσμική εκπροσώπηση. Την στιγμή που είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι οι δεκάδες «σύμβουλοι» που στελεχώνουν το πρωθυπουργικό γραφείο δεν αποτελούν παρά κυβερνητικά στελέχη και μάλιστα πρώτης γραμμής διαφόρων κρατών, κάτι που γίνεται ολοένα και πιο φανερό ύστερα και από την πρόσληψη αυτή τη φορά του κ. Τομάσο Παντόα Σκιόπα ο οποίος έχει διατελέσει υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Ιταλίας την περίοδο 2006-08 και πρόεδρος της Υπουργικής Επιτροπής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το 2007 και το 2008. Παρ’ ότι και οι δύο σχετικά πρόσφατες ιδιότητες του νέου «συμβούλου» είναι αρκετά ενδεικτικές θα κουράσουμε και θα αναφέρουμε και το υπόλοιπο βιογραφικό του, που απλά αποδεικνύει ότι το ιδιαίτερα «βαρύ» αυτό όνομα δεν ήρθε ως υφιστάμενος του …Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

Ο κ. Σκιόπα, λοιπόν, σήμερα είναι πρόεδρος της Notre Europe (Η Ευρώπη μας) και του Promontory Financial Group της Ευρώπης, καθώς και μέλος της Ομάδας των Τριάντα. Το 1998-2005 ήταν μέλος της πρώτης Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Προηγουμένως, διετέλεσε πρόεδρος της Commissione Nazionale per le Societale e la Borsa (CONSOB, 1997-98), Αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Banca d’Italia (1984-1997) και γενικός διευθυντής Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1979-83). Επίσης, έχει διατελέσει γραμματέας της Μεικτής Επιτροπής Delors (1988-89), πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1988-1991), πρόεδρος της Επιτροπής της Βασιλείας για την τραπεζική εποπτεία (1993-97) και πρόεδρος της Επιτροπής Πληρωμής και Συστημάτων Διακανονισμού (2000-05). Ο Σκιόπα, που μόλις δύο χρόνια πριν ήταν υπουργός οικονομικών του ιταλικού κράτους, που έχει θητεύσει στην ΕΚΤ στο ΔΝΤ και σε κάθε «σοβαρό» οικονομικό οργανισμό της ΕΕ, έρχεται να κάνει παρέα σε «συμβούλους» όπως ο Λιφ Παγκρότσκι, ο βουλευτής και πρώην υπουργός Βιομηχανίας & Εμπορίου της Σουηδίας, ή ο Ρότζερ Ουίλκινς, γγ της Γενικής Εισαγγελίας της κυβέρνησης της Αυστραλίας και ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού της χώρας ή ακόμα ο Τζεφ Μάλγκαν τέως επικεφαλής Στρατηγικού Σχεδιασμού του γραφείου του Βρετανού πρωθυπουργού.

Φυσικά εμάς δεν μάς απασχολεί ούτε «κατά διάνοιαν» η γνήσια λαϊκή και θεσμική εκπροσώπηση. Αν τα αναφέρουμε όλα αυτά είναι γιατί η κοροϊδία είναι τόσο φανερή και τόσο ανυπόφορη. Γιατί βέβαια σημασία δεν έχει τόσο το ποσόν των 641.751 ευρώ με το οποίο θα καλύπτονται οι μισθοί των «συμβούλων» σύμφωνα με το σχετικό ΦΕΚ, όπως αντιπολιτευτικά διάφοροι τονίζουν για να δηλώσουν την «αντίθεσή» τους, αλλά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή εφαρμόζεται ένα «πρωτοποριακό» μοντέλο διακυβέρνησης, που θυμίζει βέβαια τις απαρχές της συγκρότησης του ελληνικού κράτους και διάφορες ιστορικές «στιγμές» της «ξένης» εξάρτησης και πατρωνίας, αλλά έχει και σημαντικές διαφορές και εφαρμογές στην συγκεκριμένη «τοπική» και «διεθνή» συγκυρία.

Οι συνεχείς αναφορές του Παπανδρέου στην «ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης», ούτε τυχαίες είναι, ούτε αποτελούν γενικά και αόριστα το «όραμα» ενός «παρεξηγημένου» ηγέτη που περιφέρεται ανά τον πλανήτη κάνοντας δημόσιες σχέσεις όπως διατείνονται περιπαικτικά πολλοί. Η εφαρμογή μοντέλου ή συνδυασμού μοντέλων τέτοιου είδους διακυβέρνησης έχει την βαρύτητά της αυτή την «στιγμή» για σημαντικότατα κομμάτια της κυριαρχικής ελίτ, πολιτικής ή οικονομικής και εντάσσεται στις δοσμένες συνθήκες επιβολής όπως αυτές προσδιορίζονται από την κλιματική αλλαγή, την «πρόοδο» του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, και την «εξέλιξη» των ευρύτερων ενοποιητικών διαδικασιών της κυριαρχίας που προσδιορίζει την λεγόμενη μετα-ψυχροπολεμική περίοδο.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο πρόσφατο άρθρο του Παπανδρέου που συνεχίζει σε άλλο σημείο: «Όταν μια πολυεθνική έχει τζίρο μεγαλύτερο από το ΑΕΠ ενός κράτους -καταλαβαίνει κανείς την εξουσία που μπορεί να ασκήσει. Όταν στις αγορές των παραγώγων (CDS) διακινούνται παράγωγα που φθάνουν το συνολικό ύψος των 592 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, κατανοεί κανείς την τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία που κατέχουν. Η ευκολία των λόμπυ να σταματούν κάθε ουσιαστικό έλεγχο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η ευκολία μεγάλων πολυεθνικών να διαφθείρουν θεσμούς, πολιτικούς, δικαστές, αστυνομίες, κυβερνήσεις, οδήγησε στην αδυναμία ή ακόμα και στην αιχμαλωσία των εθνικών μας δημοκρατικών θεσμών μπροστά στα μεγάλα και ισχυρά συμφέροντα. Πώς να μην αισθάνεται ο πολίτης μας περιθωριοποιημένος, όταν η ίδια η πολιτεία φαίνεται και φέρεται ως αιχμάλωτη; Όταν μάλιστα το σύστημα τα τελευταία χρόνια τον έκανε εξαρτημένο από το πιστωτικό σύστημα –με καταναλωτικά δάνεια– για βασικές του ανάγκες, υγείας, παιδείας και στέγης και όταν η συλλογική οργάνωση των πολιτών μας, η συλλογική έκφραση των πολιτών μας είχε συστηματικά περιοριστεί στο zapping των καναλιών, στην προσπάθεια εξασφάλισης ενός «μέσου» ή στην εξασφάλιση της ατομικής αγοραστικής δύναμης».

Και πάλι το ίδιο βαρετό και τετριμμένο παραμύθι της διαφθοράς των «σεπτών και τίμιων», πλην όμως ανυπεράσπιστων, πολιτικών, δικαστών, αστυνομικών απέναντι στην απεριόριστη δύναμη των πολυεθνικών που έχουν συσσωρεύσει τεράστιο πλούτο.

Και πάλι το ψέμα σ’ όλο του το μεγαλείο με τις απαραίτητες δόσεις ασυναρτησίας. Μα αν κατέχουν οι πολυεθνικές τεράστια πολιτική και οικονομική εξουσία αυτό δεν οφείλεται στο ότι μπορούν και «διαφθείρουν» οποιοδήποτε «σεμνό και ταπεινό» πολιτικό, παρά στο ότι αποτελούν μια αναπόσπαστη συνιστώσα της παγκόσμιας κυριαρχίας, οι ελίτ της οποίας μπορούν και μοιράζονται την εξουσία, τα πλούτη, τις αποφάσεις για πόλεμο και «ειρήνη», για θάνατο και «ζωή» των υπηκόων, για τους ρυθμούς καταστροφής του περιβάλλοντος κοκ. Για ποια αιχμάλωτη πολιτεία μιλά ο Παπανδρέου; Εκτός αν απευθύνεται σε αδαείς, πνευματικά καθυστερημένους (εννοούμε το εναπομείναν κομματικό κοινό) ή αφελείς ανθρώπους (που ούτως ή άλλως τείνουν να εξαφανισθούν ως «είδος»).

Ποιος πρωθυπουργός, ποιας κυβέρνησης, σε ποιον τόπο δεν αποτελεί τον καλύτερο συνομιλητή των βιομηχάνων, των εκπροσώπων των πολυεθνικών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου είτε ανοικτά, είτε καλυμμένα; Από πού και ως που κάτι τέτοιο αποτελεί «παρέκκλιση» ή «διαφθορά»; Εννοείται ότι συναλλάσσονται με το αζημίωτο, ότι αλληλοεξυπηρετούνται. Από πού και ως που τέλος κάνει ότι αγνοεί ότι τόσοι και τόσοι σημαντικοί εκπρόσωποι της πολιτικής ελίτ εδώ και δεκαετίες υπεραμύνθηκαν στα λόγια και στις πράξεις την «ασυδοσία» της αγοράς ως το πιο πρόσφορο αναπτυξιακό οικονομικό μοντέλο;

Ας κάνουμε, όμως, λίγη υπομονή ακόμη για να δούμε στην συνέχεια τον Παπανδρέου απτόητο να ξεστομίζει, ναι, και πάλι τις γνωστές υποσχέσεις: «Με την κυβέρνησή μας, τελειώνει οριστικά το πανηγύρι της διαφθοράς, που για χρόνια κατέτρωγε την υπόσταση της χώρας μας, την ίδια μας την ψυχή. Είμαστε εδώ για να αποκαταστήσουμε και να προστατέψουμε την τιμή και την υπόληψη του πολιτικού κόσμου στα μάτια των πολιτών. Είμαστε εδώ για να πείσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι υπηρετούμε τα δικά τους συμφέροντα και μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Είμαστε εδώ για να θωρακίσουμε όσο ποτέ άλλοτε την αυτονομία της πολιτικής».

Εδώ πραγματικά αρνούμαστε να κάνουμε το παραμικρό σχόλιο. Είμαστε άλλωστε σίγουροι ότι αυτή είναι η αποστολή του Παπανδρέου, γι’ αυτήν διαλέχτηκε και αυτήν υπηρετεί… Αλλά ας σοβαρευτούμε με την «εθνική αφήγηση», την απαραίτητη κατά Βενιζέλο για «να συσπειρωθούν οι πολίτες και να νιώσουν ασφάλεια». Ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από τον «τέταρτο δρόμο για τον σοσιαλισμό» που αποτελεί για τον Παπανδρέου και την Πασοκική κλίκα στην οποία προΐσταται η εφαρμογή του μνημονίου δεν χωρά καμιά αμφιβολία.

Άλλο τόσο δεν χωρά καμιά αμφιβολία πού αποσκοπούν τα γνωστά πολιτικά τερτίπια περί «δομικών ανασχηματισμών» και παράλληλων «σκληρών» διαπραγματεύσεων με την τρόικα ώστε να αναβληθούν δεκάδες σκληρά μέτρα, που φυσικά θα υλοποιηθούν τελικά σύμφωνα με τις επιταγές του μνημονίου κατά γράμμα και κατά κύρη…

Κάτι ξέρει και ο Λοβέρδος που κομπάζει ότι με το ασφαλιστικό έκανε το καθήκον του απέναντι στην χώρα και τους πολίτες και αργά ή γρήγορα θα δικαιωθεί, ενώ δεν παρέλειψε να υπερασπιστεί την εφαρμογή του μνημονίου λέγοντας ότι για να ξεπεράσουμε το μνημόνιο πρέπει να το εφαρμόσουμε. Μάλλον αυτό εννοούν και οι Financial Times που σε άρθρο τους στις 13 Αυγούστου σχεδόν ευγνωμονούν την ελληνική κυβέρνηση για την εφαρμογή του μνημονίου.

Κατά τα άλλα η συγκρότηση σώματος ήπιας καταστολής για την αντιμετώπιση της «εγκληματικότητας» στο κέντρο της Αθήνας στο οποίο θα στρατολογηθούν και μετανάστες πέρα από τις εξωτικές περιγραφές που το συνοδεύουν όσον αφορά τους δήθεν στόχους για την δημιουργία πολυπολιτισμικών παζαριών (Νέα: «Αέρα Λονδίνου να δώσει στο κέντρο της Αθήνας η διυπουργική επιτροπή που έχει αναλάβει να μελετήσει την κατάσταση γκέτο που έχει δημιουργηθεί στην καρδιά της πρωτεύουσας») έρχεται να συνοδεύσει τις εσπευσμένες όπως φαίνεται αναπλάσεις στο κέντρο της Αθήνας με την πεζοδρόμηση της Β. Όλγας, αλλά και πλατειών όπως ο Αγ. Παντελεήμονας. Ελέω δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, αλλά και της εφαρμογής του Καλλικράτη τα πράγματα φαίνεται ότι θα προχωρήσουν με τους προσανατολισμούς που ήδη έχουν καταγραφεί και μέσα από την Διαδρομή Ελευθερίας επανειλημμένα. Όσο για την αριστερή αντίσταση στο Μνημόνιο θα θέλαμε κάτι να γράψουμε, αλλά είναι πραγματικά σαν να κλέβεις εκκλησία.

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 97, Σεπτέμβριος 2010
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.