Άστεγος που κοιμόταν σε κάδο σκουπιδιών κομματιάστηκε όταν κατέληξε σε κάδο απορριμματοφόρου…

Η κραυγή του ακούστηκε από τους εργάτες του δήμου, αλλά ήταν πλέον αργά. Άνθρωποι και ποντίκια, σε μια πόλη που η αγριότητα σημαδεύει πλέον κάθε λεπτό, κάθε γωνιά. Μόνο που δεν είναι η μοίρα υπεύθυνη για την δυστυχία και τον πόνο που σημαδεύουν χιλιάδες ανώνυμες «μικρές» ιστορίες, που δεν καταγράφονται καν ούτε στα ψιλά των εφημερίδων.

Μόνο που η φτώχεια και η εγκατάλειψη δεν είναι «θεού θέλημα», την ίδια στιγμή που οι «εκπρόσωποί» του επί της γης επενδύουν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εθνικής τράπεζας. Αλλά ούτε και η εγκαρτέρηση και η αποδοχή αυτών των όρων είναι υποχρέωση όλων.

Αντίθετα, όταν η υπομονή θα στερέψει όταν η οργή ξεχειλίσει, τότε μάλλον θα αντικρύσουν με κάθε πέτρα που θα πέφτει από ψηλά στα κεφάλια τους όχι την θεία δίκη αλλά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό να ορθώνονται.

Δημοσιεύθηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.