Αντιεκλογικές αφίσες (4)

Δημοτικές εκλογές 2006. Κυκλοφορεί αντιεκλογική αφίσα από την Συσπείρωση Αναρχικών, τον Αναρχικό Πυρήνα Χαλκίδας και τον Αναρχικό  Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Στην εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.54, Οκτώβριος 2006 δημοσιεύεται το κείμενο που ακολουθεί:

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: Ψηφίζω σημαίνει: Παραδίνομαι στην εκμετάλλευση, ενισχύω την εξουσία

Οι εκλογές είναι μια σημαντική στιγμή για την εξουσία. Δεν έχει καμιά σημασία αν αυτές λέγονται δημοτικές, βουλευτικές, ευρωεκλογές ή κάπως αλλιώς. Το ζήτημα είναι πως πρόκειται για μια διαδικασία αλλοτρίωσης των ανθρώπων. Όλων όσων βρίσκονται αιχμάλωτοι του συστήματος καταπίεσης κι εκμετάλλευσης.

Οι εκλογές είναι το μέσο με το οποίο επιτυγχάνεται η αντιπροσώπευση. Ο καθένας και η καθεμία αναθέτουν σε κάποιους να ενεργούν στο όνομά τους, αντί γι’ αυτούς. Συνεπώς αφαιρούν από τον εαυτό τους το δικαίωμα να δράσουν σύμφωνα με ό,τι εξυπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες που έχουν ως άνθρωποι και όχι με τα όσα τους καθορίζουν οι σχέσεις εξάρτησης και υποταγής σαν «ανάγκες».

Οι δημοτικές, οι κοινοβουλευτικές αλλά και κάθε είδους εκλογές δεν είναι ανεξάρτητες από το συνολικότερο πλέγμα ελέγχου, καταπίεσης κι εκμετάλλευσης των ανθρώπων, που υπάγονται στο τοπικό υποκατάστημα του κράτους και του κεφαλαίου, την τοπική αυτοδιοίκηση.

Τι σημαίνει, άλλωστε, η έννοια τοπική αυτοδιοίκηση;

Πρόκειται για μια κραυγαλέα αντίφαση αλλά και για μια σημερινή εκδήλωση μιας διαδικασίας μετάλλαξης και μετασχηματισμών των όρων επιβολής στους ανθρώπους από τις εποχές των Ρωμαϊκών και βυζαντινών αυτοκρατοριών με τους διορισμούς των έπαρχων. Ένα καθεστώς που το βρήκε και το διατήρησε η Οθωμανική αυτοκρατορία και που το κατασκευασμένο ελλαδικό κράτος, μετά την κοινωνική επανάσταση που ξέσπασε το 1821, του έδωσε τη χροιά της λαϊκής συμμετοχής με την ψήφο. Τοπική αυτοδιοίκηση που δεν είναι παρά ο μετασχηματισμός του διορισμένου έπαρχου της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας ή του κοτζαμπάση της τουρκοκρατίας.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν πως, ακόμα και η λεγόμενη αυτοοργάνωση, όταν γίνεται μέσα σε συνθήκες που έχει επιβάλλει το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι δυνατό να αποτελεί μια παράλληλη διαδικασία που θα σέβεται τους νόμους και τους θεσμούς.

Εκείνο που έχει σημασία στη δράση των ανθρώπων είτε αυτή γίνεται για «τοπικά» είτε για γενικότερα ζητήματα είναι να έρχεται σε άμεση και αδιάλλακτη αντιπαράθεση με την εξουσία και τους θεσμούς της, όσο κι αν αυτοί θεωρούνται «μικροί», δήθεν περιορισμένης εμβέλειας. Η εξουσία έχει μεγάλη συνοχή και αλληλεξάρτηση και συνεπώς η οποιαδήποτε πτυχή της όσο μικρή κι αν θεωρείται δεν παύει να είναι κομμάτι της και να διεκπεραιώνει τμήματα ενός συνολικότερου σχεδίου που δεν θα μπορούσε να είναι προς όφελος των ανθρώπων.

Ποιος από αυτούς τους τωρινούς, προηγούμενους, τέως και μελλοντικούς δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους, στάθηκε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ αντίθετος στην ολυμπιάδα, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα ενάντια στους ανθρώπους, την πανίδα και την χλωρίδα; Κανείς. Γιατί αν ήταν έτσι δεν θα είχε κατέβει σ’ αυτές, αλλά και σε καμία από τις εκλογές, γνωρίζοντας πως οι εξουσιαστές θα του γύριζαν την πλάτη, θα έβρισκε όλες τις πόρτες κλειστές. Ενώ, όποιος εκθειάζει ή ανέχεται τα εγκλήματα των εξουσιαστών πάντα θα του αφήσουν μια τρύπα για να βολευτεί στον «κόσμο» των καθαρμάτων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και οι πιο «καμπόϋδες» του λεγόμενου καλλιτεχνικού και κουλτουριάρικου χαμαιτυπείου εξουσίας έσπευσαν να προσκυνήσουν την ολυμπιάδα προκειμένου να μην χάσουν τα προνόμια και να μην αποκλειστούν από τα όσα τους προσφέρει το σύστημα. Μέσα στο σύστημα κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης σχεδόν όλοι και όλα έχουν μια τιμή…

Στις τωρινές καταστάσεις που κατασκευάζουν οι εξουσιαστές οι εκλογές αυτές έρχονται να συνδράμουν την προσπάθειά τους να αποσπάσουν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή και συναίνεση. Η επιβεβαίωση για την κοινότητα των προθέσεων και των σχεδιασμών τους γίνεται ολοφάνερη σε κάθε τι που εκστομίζουν ή κάνουν.

Τώρα πλέον ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΟΥΡΗ.

Μέσα κι απ’ αυτές τις εκλογές χτίζουν την εξομάλυνση των διαφορών στο όνομα του καλού του Δήμου, ή της περιοχής. Έτσι αριστεροί-ές και κομμουνιστές-τριες ντύνονται στα ακόμα πιο θλιβερά χρώματα του ΛΑΟΣ και της ΝΔ δήθεν στο όνομα του ενδιαφέροντος για τον τόπο, ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπούν στα πολιτικά, ατομικά και κομματικά οφέλη που θα προκύψουν μετά τα αποτελέσματα. Ενώ μια άλλη πάστα από αριβίστες προτιμά τα ροζ για να αναδειχθεί στο στερέωμα και να βάλει στο χέρι ότι έχει απομείνει από τους υπόλοιπους.

Κι όλοι μαζί καλούν τους ανθρώπους να γίνουν «ενεργοί πολίτες». Πολίτης είναι το αξίωμα που δίνουν οι άρχοντες στους υπόδουλους για να ξεχάσουν την κατάστασή τους. Το ναρκωτικό που σε κάνει να ξεχνάς πως σε καταπιέζουν και σε εκμεταλλεύονται, ο τίτλος που σε βοηθά να νοιώθεις ξεχωριστός. Αυτά είναι τα προαιώνια κόλπα των απανταχού εξουσιαστών. Όταν ο κατακτητής διόρισε τον δούλο επιτηρητή των υπολοίπων, αυτός ένοιωσε σπουδαίος γιατί νόμισε πως ξεχώρισε από τους άλλους. Δεν έπαψε όμως να είναι κι αυτός δούλος. Ενεργός πολίτης είναι αυτός που δουλεύει και προστατεύει τα συμφέροντα κράτους κι αφεντικών. Αφομοιώνεται, γίνεται ένα με τους δυνάστες.

Αυτή είναι η πρόταση που προβάλλεται απ’ όλες τις μεριές: «Γίνετε πειθήνιοι στις επιταγές της κυριαρχίας. Γίνετε χαφιέδες, μπάτσοι, πλασιέ της εφήμερης διασκέδασης, καλλιεργητές δέντρων μέσα στην έρημο της ασφάλτου. Για να νοιώσετε πως είστε ενεργοί, συμβάλλετε: Κάντε να λειτουργήσει καλύτερα η εφορία, το εργοστάσιο, το σχολείο, οι φυλακές, οι μπάτσοι, τα δικαστήρια, οι βουλευτές, το σύστημα. Αφομοιωθείτε και δουλέψτε για κάτι που ποτέ δεν θα αφορά τις πραγματικές ανάγκες και την απελευθέρωση του ανθρώπινου γένους».

Η προσπάθεια να καλλιεργηθεί μια συμπάθεια προς αυτές τις κατάπτυστες καταστάσεις και πρόσωπα είναι η ένταση των γκάλοπ, με τα οποία προσπαθούν να διεγείρουν το ενδιαφέρον του κόσμου, μπας και κατορθώσουν ν’ αποσπάσουν κάποιους από τη θάλασσα των αποχικών που αυξάνονται κάθε τετραετία.

Μέσα από τις κάθε είδους εκλογές, το κράτος ζητά να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του και να έχει άλλοθι για τα εγκλήματα που θα συνεχίζει να διαπράττει, είτε μέσω των βουλευτών, είτε με τους δημοτικούς συμβούλους, τους δημάρχους, τους νομάρχες, τους συνδικαλιστές…

Κάθε ψήφος, όπου κι όποτε δίνεται, είναι και μια σφραγίδα για τη συνέχιση της καταστροφής της ανθρωπινότητας, για την ολοκλήρωση της απώλειας του αυτοσεβασμού των ανθρώπων.

Στο χέρι του καθενός/μιάς είναι το αν θα δώσει άλλοθι στους εξουσιαστές.

Καμιά συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες!

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

Both comments and trackbacks are currently closed.