Ο «Ιερός Καυγάς» για το πάπλωμα και ο «Αυτοεγκλεισμός σε ειδικό θάλαμο μετανοίας»!!!

«Και βεβαίως είναι γνωστό στους ειδικούς, ότι οι πολίτες της δημοκρατίας μας έχουν τρεις διεξόδους για να εκφρασθούν για τα δημόσια και κοινά προβλήματα της πατρίδος μας. Η πρώτη είναι κομματική, όταν ο πολίτης εντάσσεται σε κάποιο κόμμα, η δεύτερη είναι η πολιτική όταν εκφράζει ελεύθερες πολιτικές απόψεις και η τρίτη είναι η εθνική, όταν ομιλούμε, αγωνιζόμεθα και υπερασπιζόμεθα την ένδοξη πατρίδα μας, την Ελλάδα. Γι’ αυτό έκαμε λάθος ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος όταν είπε προσφωνών την Ιεραρχία και το επανέλαβε δια του Τύπου:“Άλλο χύνω το αίμα μου για την πατρίδα όταν χρειασθή, και άλλο ευκαίρως-ακαίρως προβάλλω μια εικόνα της Εκκλησίας ωσάν να είναι θεσμός προσόμοιος του στρατού ή των κομματικών παρατάξεων”».

Αυτά τα ενδιαφέροντα μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνονται σε «βαρυσπούδαστο» άρθρο του «αγίου πατέρα» Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Άνθιμου στην εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής, κάτω από τον τίτλο «Τα προβλήματα του λαού και το χρέος της Εκκλησίας».

Ο «αγιότατος» Άνθιμος δίνει ένα ακόμα παρών αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα εντείνει παρόμοιες κεντρικές παρεμβάσεις ακολουθώντας κατά γράμμα, όπως διαβεβαιώνει, την ορθόδοξη θεολογία περί «Στρατευόμενης Εκκλησίας», που φαίνεται ότι «αγνοεί ή εξέχασε» ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Και για να μην μπερδευόμαστε με θεολογικά νεφελώματα.

Είναι φανερό ότι έχει προκριθεί το μοντέλο της «δυαρχίας», που έρχεται να εκφράσει, μέσω κυρίως του Άνθιμου, την παρακαταθήκη της «χρυσής» εποχής Χριστόδουλου και μέσω του Ιερώνυμου την μετριοπάθεια, τους χαμηλούς τόνους, και την επίδειξη ενός «πολύπλευρου φιλανθρωπικού έργου».

Η «δυαρχία» αυτή προβάλλεται μέσω μιας «διαμάχης» ανάμεσα στην «συντήρηση» και στην «πρόοδο», της «παράδοσης» ενάντια στον «νεωτερισμό», της προσήλωσης στον θεολογικό λόγο απέναντι στην συνεχή παρεμβατικότητα στην πολιτική επικαιρότητα με αιχμή τα εθνικά, την «λαθρο»μετανάστευση, την εγκληματικότητα κλπ.

Οι θιασώτες της συνέχισης της παρακαταθήκης του Χριστόδουλου γνωρίζουν τις βαθιές ρωγμές στην εικόνα του «ιερού» συρφετού ή αλλιώς κακώνυμης Ιεραρχίας, που χάσκουν ακόμη από την «αποκάλυψη» διαφόρων «σκανδάλων» είτε αμιγώς εκκλησιαστικών είτε σε σχέση με πολιτικούς και δικαστές με χαρακτηριστικό εκείνο των ανταλλαγών ακινήτων με την Μονή Βατοπεδίου, που σέρνεται ακόμη για διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες στην λεγόμενη επικαιρότητα.

Λόγω ακριβώς αυτών των ρωγμών οι δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου μέσω μιας παρεμβατικότητας με πολιτικούς όρους που είχε εγκαινιάσει ο Χριστόδουλος και αναστάλθηκε αρχικά από την εκλογή Ιερώνυμου, μειώνονται σημαντικά.

Το αποτέλεσμα, λοιπόν, ήταν η τάση αυτή να βρίσκεται γενικά σε κατάσταση αναμονής την οποία φαίνεται να «σπάει» σιγά-σιγά ο Άνθιμος καθώς οι ανάγκες επίσης φαίνεται ότι «τρέχουν»… Ενδεικτική είναι και η σχετική του αναφορά αλλά και η αγωνία του να ξεπεραστεί σύντομα αυτός ο «ύφαλος»: «Για να γίνη πρακτικός ο λόγος μου, αλλά χωρίς διάθεση καταλογισμού ευθυνών, οι υπεύθυνοι της περιπέτειας για την ανταλλαγή ακινήτων μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου έπρεπε να αυτοεγκλεισθούν σε ειδικό θάλαμο μετανοίας, για την ζημία που έγινε στο λαό μας και στους θεσμούς. Μετάνοια, λοιπόν, από όλους και για όλα, και επιστροφή στη νομιμότητα και στη Δικαιοσύνη».

«Θεϊκό» αυτό το τελευταίο περί «αυτοεγκλεισμού σε ειδικό θάλαμο μετανοίας», μόνο που δεν διευκρινίζει αν οι υπεύθυνοι θα είναι όλοι μαζί σ’ αυτό τον «ειδικό θάλαμο», πόσο θα μείνουν μέσα και τι θα τρώνε για να μετανοήσουν.

Πρωτοπόρος ο «άγιος» Άνθιμος, αφού εν ολίγοις προτείνει εκκλησιαστικές φυλακές. Αν και τώρα που θυμόμαστε φυλακές έχουν λειτουργήσει ξανά στο παρελθόν από την Εκκλησία και μάλιστα κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας… Για να μην ξεχνιόμαστε…

Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.