Η ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ…

Το έργο χιλιοπαιγμένο. Προτού ασκηθεί η άμεση βία των κατασταλτικών του μηχανισμών, το κράτος φροντίζει να δυσφημήσει όσους κινητοποιούνται, να διαστρεβλώσει το περιεχόμενο της κινητοποίησης τους, να τους απομονώσει και να τους εκβιάσει για να τους αναγκάσει, τελικά, να υποχωρήσουν.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι δηλώσεις της υπουργού παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου, που ισχυρίστηκε ότι «το κλειστό σχολείο χρησιμοποιείται από εξωσχολικούς ή και πιθανώς από κόμματα ως πεδίο σύγκρουσης με την κυβέρνηση», ενώ επίσης πρόσθεσε ότι «η κατάληψη, από ακραία μορφή αγώνα, δεν μπορεί να γίνει καθημερινότητα και να δημιουργεί προβλήματα στο δημόσιο σχολείο».

Η κυρά Διαμαντοπούλου έσπευσε, επίσης, να απειλήσει αναγγέλλοντας ότι θα εκπονηθεί πρόγραμμα αναπλήρωσης των χαμένων ωρών, ενώ δεν ξέχασε να αναφερθεί και στο υψηλό κόστος που αποφέρουν οι καταστροφές στα υπό κατάληψη σχολεία.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η υφυπουργός Παιδείας κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου εκβιάζοντας ανοικτά τους καταληψίες μαθητές αναφέροντας και αυτή ότι θα ληφθούν μέτρα για την αναπλήρωση των χαμένων ωρών χωρίς να αποκλείεται η περικοπή εκδρομών και η οργάνωση μαθημάτων τα Σάββατα και τις αργίες. «Χάνονται ώρες; Θα αναπληρώνονται ώρες. Θα πάμε σε Σάββατο; Θα πάμε σε αργίες; Θα πάμε σε περικοπές εκδρομών; Κάτι θα κάνουμε όμως», τόνισε η κ. Χριστοφιλοπούλου στη «ΝΕΤ 105,8».

Δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει τις καταλήψεις «μοντέρνο έθιμο των τελευταίων χρόνων» και «στημένο μύθο» τις φήμες ότι θα μειωθεί το ανώτατο όριο απουσιών των μαθητών. «Υπάρχουν ελάχιστες μειοψηφίες εκπαιδευτικών, οι οποίοι είτε δεν ενημερώνονται είτε σκόπιμα παραπληροφορούν», είπε, τονίζοντας ότι «τα στημένα κέντρα θα μας βρουν αντιμέτωπους».

Αδιάβαστη και ανιστόρητη η κυρά υφυπουργός. Ούτε μοντέρνο, ούτε έθιμο αποτελούν οι καταλήψεις ως μορφή αγώνα στους μαθητικούς χώρους. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 έως το 1998 οι μαθητικές κινητοποιήσεις συντάραξαν κάθε χρώματος κυβέρνηση, που έβλεπε κάθε χρόνο ως εφιάλτη τους μαθητές να καταλαμβάνουν δρόμους και πλατείες, να συγκρούονται και να στήνουν οδοφράγματα και να οικειοποιούνται με απίστευτη ζωντάνια και δημιουργικότητα αναρχικές απόψεις και πρακτικές.

Η νεανική ανυποταξία, λοιπόν, δεν αποτέλεσε κανενός είδους μοντερνισμό, όπως υποτίθεται ότι κατάλαβε η αρμόδια υφυπουργός. Βολικές τέτοιες ερμηνείες για την ίδια και το σινάφι της, αλλά διόλου καινοτόμες. Ίδιες και απαράλλακτες ήταν και οι διαπιστώσεις τόσων και τόσων προκατόχων της εδώ και τόσα χρόνια. Ο εφιάλτης μπορεί να επιστρέψει κι αυτό μένει να το αποδείξουν οι ίδιοι οι μαθητές…

Δημοσιεύθηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.