Μήτε «δημοψήφισμα», μήτε αντι-ψήφισμα!

«Δημοψήφισμα υπέρ των μεγάλων αλλαγών», χαρακτήρισε τις επερχόμενες εκλογές ο Γιωργάκης, ενώ κατακεραύνωσε τους διάφορους που εκφέρουν αντιμνημονιακό προεκλογικό λόγο. Αναφέρθηκε, βέβαια, σ’ αυτούς που σπεύδουν να διαγκωνιστούν προκειμένου να πάρουν τις –μεγαλύτερες αυτή τη φορά– φέτες από την εξουσιαστική πίττα που τους προσφέρεται.

Σε μια αποστροφή παλιότερου λόγου του, είχε χαρακτηρίσει τις εκλογές για το νέο μοντέλο τοπικής εξουσίας με τον «Καλλικράτη», εκλογές αναμόρφωσης, επισημαίνοντας ότι όσοι προσδίδουν αντιμνημονιακό χαρακτήρα, παραπλανούν.

Φάσκει και αντιφάσκει ο Giorgakis ή προσπαθεί να πείσει ότι «οι μεγάλες αλλαγές», που σχεδιάζονται, δεν έχουν σχέση με την εποχή του μνημονίου, του ΔΝΤ, της παγκόσμιας διαχείρισης της εξουσίας που ορέγεται και άλλα πολλά ;

Χαρακτηρίζοντάς τες, όμως, ως «δημοψήφισμα» είναι φανερό και στον πιο ανυποψίαστο σ’ ότι αφορά τις πολιτικές τσιριτσάντζουλες, ότι ζητάει νομιμοποίηση για τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης που ορίζονται από τις επιλογές των εξουσιαστών σε Ευρώπξ κι ακόμα παραπέρα.

Από την άλλη οι «αντιμνημονιακοί» και «αντικαλλικρατικοί» υποψήφιοι με την γνωστή προεκλογική καραμέλα, «συμμετέχουμε στις εκλογές, γιατί έτσι θα παλέψουμε από μέσα», νομιμοποιούν με συγκαλυμμένο θράσος, αυτό που υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν, και προσπαθούν να εγκλωβίσουν ανθρώπους, πουλώντας ελπίδα για ανατροπές, καλυτέρευση των συνθηκών (σκλαβιάς και υποταγής) και πολλά άλλα και διάφορα.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι υποψήφιοι περιφερειάρχες, ειδικά στην Αττική για να μπορέσουν να εγκλωβίσουν όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούν στη λογική της ψήφου και να νομιμοποιήσουν έτσι την διαμορφωμένη κατάσταση είναι πολλοί. Επίσης, οι συνεργασίες για τις υποψηφιότητες μεταξύ κωμμάτων, μορφωμάτων, «προσωπικοτήτων» κ.λπ, έχουν γίνει λάστιχο.

Δημοψήφισμα για την ελπίδα, λοιπόν είπε ο Giorgakis, για να συσπειρώσει. «Κατά του μνημονίου» από μέσα και με πρόταση, είπε ο άλλος. Κατά του μνημονίου γενικά, λένε οι άλλο. Ανατροπή της κυβέρνησης (ή της κυβερνητικής πολιτικής) λένε οι αποδέλοιποι.

Ξέρουν αυτοί όμως ότι τα ποσοστά αποχής που δίνονται είναι πολύ υψηλότερα από αυτά που δημοσιεύονται, και ξέρουν επίσης ότι αυτές οι εκλογές, για αυτούς είναι η διατήρησή του στην διαχείριση των εξουσιαστικών υποθέσεων. Άλλωστε όλοι ξέρουν πως το δημοψήφισμα χρειάζεται 50% των ψηφοφόρων για να μην είναι άκυρη διαδικασία, το ξέρει αυτό ο Giorgakis, το ξέρουν και οι άλλοι που προσπαθούν να εγκλωβίσουν ψήφους με αντιμνημονιακές και «αντιστασιακές» κορόνες.

Κι όμως, τόσο η «εξαγγελία» του Giorgaki για «δημοψήφισμα», όσο και το πάθος των «αντιστασιακών» ενάντια στο μνημόνιο σημαίνουν συναγερμό για συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία. Ο Γιωργάκης με τη σπόντα για «δημοψήφισμα» δεν πολυενδιαφέρεται για το αν καταποντιστεί εκλογικά (αν και σε κάποιες περιφέρειες φαίνεται πως «έχει δέσει το γάιδαρό του», με «ανίερες συμμαχίες»). Επειδή, με την όσο γίνεται μεγαλύτερη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, πολύ απλά, οι «αντιμνημονιακοί» θα έχουν καρπωθεί τα κομμάτια από την εξουσιαστική πίττα που έχει διατεθεί για λογαριασμό τους και μάλιστα με την λαϊκή συμμετοχή-αποδοχή.

Οπότε, μετά, ο δρόμος είναι ανοικτός για το προχώρημα των σχεδίων της εξουσίας εντός και εκτός των τειχών του ελλαδικού χώρου, με συμφωνίες και αμοιβαίες πολιτικές, οικονομικές και λοιπές παροχές και αντιπαροχές (πίνοντας και καμιά σαμπανίτσα «στην υγεία των κορόιδων» που την πάτησαν για ακόμη μια φορά και συμμετείχαν στη εκλογική διαδικασία).

Αυτά είναι γνωστά από πολύ-πολύ παλιά. Αλλά είναι καθημερινό «βίωμα» από τη στιγμή που ξεκίνησε η διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας με γοργούς ρυθμούς. Είναι πρόσφατες οι μνήμες, ακόμα και στους νεώτερους, του «βρώμικου 1989», όπου κατασκευάστηκε ο Συνασπισμός που ήρθε να «καθαρίσει», αλλά τελικά βρώμισε ανυπόφορα τις ζωές των ανθρώπων.

Ας μην τσιμπήσουμε και ας κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βγουν αληθινοί οι εφιάλτες τους, όσον αφορά την νομιμοποίηση τους μέσω των εκλογών, η μη συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες είναι μια καλή αρχή και ακόμα μια καλύτερη συνέχεια για όσους/όσες επαναλαμβάνουν αυτή τη στάση. Πράξη ευθύνης και αυτοσεβασμού είναι το να συμβάλλουμε ώστε να μην εγκαταλειφθούν, για άλλη μια φορά, άνθρωποι στα γρανάζια της εκμετάλλευσης και να  ενισχύσουν την εξουσία.

Όσο περισσότεροι, δεν υποκύπτουν στις κρατιστικές τεχνικές και δεν αποδέχονται την κάθε είδους ψηφοφορία, τόσο πιο δύσκολο γίνονται τα πράγματα για τους κάθε λογής εξουσιαστές.

Αρκεί, αυτή η αντιεκλογική στάση να είναι συνειδητή…

Δημοσιεύθηκε από Ε. και Η.Α.
Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: