ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ (Μέρος Β΄)

(Να αναδείξουμε τις ζωογόνες και απελευθερωτικές δυνατότητες και πρακτικές της αναρχικής  θεώρησης)

Ερχόμαστε τώρα σε ένα άλλο σημείο που έχει σχέση με τη λεγόμενη νοηματοδότηση. Είναι με άλλα λόγια ένα ξαναβάφτισμα. Το ρόλο του «νονού», ανάμεσα σ’ άλλους, αναλαμβάνουν και διάφορες καταστασιακές προσεγγίσεις, που έχοντας επίγνωση της εφήμερης λάμψης που διαθέτει η αυτοοργάνωση θέλουν να την ανακαινίσουν.

Εδώ επαναλαμβάνεται η γνωστή ιστορία με τους καλόγερους όπου το κρέας βαφτίζεται ψάρι.
Η νοηματοδότηση είναι ένα εγκεφαλικό προϊόν και όπως όλα του είδους του επιδιώκεται να επιβληθεί στην πραγματικότητα. Η καταστασιακή θολούρα έρχεται να αναζωογονήσει τα καταπονημένα εξουσιαστικά είδωλα. Αυτό άλλωστε είναι μια επαναλαμβανόμενη ιστορία.

Εννοείται πως όταν αλλάξει το νόημα θα πρέπει να αλλάξει και η ουσία; Αυτό δεν είναι κάτι το νομοτελειακό. Στην περίπτωση όμως αλλαγής της ουσίας τότε θα προκύψουν δύο συνθήκες. Η πρώτη να είναι να κατασκευαστεί ένας τραγέλαφος και η δεύτερη να μεταπέσει σε μια από τις υπάρχουσες μορφές οργάνωσης με άλλο όνομα. Οπότε, για ποιο λόγο να γίνει όλη αυτή η ανακατωσούρα;

Επειδή τίποτα δεν γίνεται άνευ λόγου και αιτίας, όλη αυτή η ανακατασκευή, προφανώς, γίνεται προκειμένου να εξυπηρετηθούν ορισμένοι σκοποί.

Ποιοι όμως είναι αυτοί οι σκοποί; Μήπως να ξεγελαστούν αγωνιζόμενοι άνθρωποι, να παραπλανηθεί η κοινωνία ή να παρουσιαστεί κάποιο εκσυγχρονιστικό προσωπείο στα μέσα που χρησιμοποιούνται για τον κοινωνικό αγώνα;

Από τη μία, λοιπόν η έτοιμη λύση της αυτοοργάνωσης και από την άλλη η εγκεφαλική κατασκευή της επανανοηματοδότησής της, που θα πρέπει να δοκιμαστούν στον κοινωνικό χώρο. Πειράματα στου κασίδη το κεφάλι! Όχι μόνο.

Πρόκειται για λογικές που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την σκοπιά της αναρχικής απελευθερωτικής προοπτικής σε ό,τι αφορά τα δύο πρώτα ερωτήματα.

Σε σχέση, τώρα, με τη «εκσυγχρονιστική» πλευρά θα πρέπει να τονίσουμε πως τέτοιου είδους κόλπα χρησιμοποιούν όσοι θέλουν να εξαπατήσουν. Οι αναρχικοί δεν έχουν κανένα λόγο να το κάνουν, εκτός κι αν αρνηθούν την αναρχική τους υπόσταση και την απελευθερωτική προοπτική. Οπότε τα πράγματα αλλάζουν.

Προκειμένου να οργανωθούν οι αναρχικοί δεν έχει κανένα νόημα να χρησιμοποιήσουν ένα μέσο με εξουσιαστικές καταβολές. Είναι σαν να προσπαθούμε να ονομάσουμε τη Βουλή αναρχική κομμούνα. Όταν έχουν αναδειχθεί σημαντικές και λειτουργικές μορφές οργάνωσης των αναρχικών, τότε, το να επιχειρείται η «αναρχοποίηση» της αυτοοργάνωσης, είτε είναι άνευ ουσίας, είτε κρύβει ανομολόγητες προθέσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η ουσία του ζητήματος βρίσκεται αλλού. Στο ότι η εμπειρία έρχεται να μετουσιωθεί σε πράξη, μέσα από μία, όσο το δυνατόν, ολοκληρωμένη θεώρηση κι όχι μέσα από τις διάφορες κατασκευές.

Η συμμετοχή και πρόσκληση των αναρχικών σε αυτοοργανωμένες κινήσεις, είναι προφανές πως γίνεται στην προοπτική της συμμετοχής σε ένα πλέγμα ετερόκλητων και αντιτιθέμενων απόψεων και, συνεπώς, ανάλογων διαθέσεων. Τότε, οι αναρχικοί βρίσκονται στη κατάσταση να προσπαθούν να συμμετέχουν σε μια διαδικασία διατήρησης ισορροπιών σε ένα ανομοιογενές σύνολο. Αποδεχόμενοι ένα τέτοιο ρόλο θα κάνουν εκπτώσεις, επειδή, η κάθε μορφής «μαζικότητα», που παρέχεται με ευκολίες, απαιτεί θυσίες. Κι αυτές γίνονται και σε λόγο και σε δράση.

Βέβαια, στην περίπτωση της προσυνεννόησης, όταν δηλαδή έχει κατασκευαστεί εκ των προτέρων μια πλατφόρμα, τα αποτελέσματα παραμένουν ίδια, μόνο που στην περίπτωση αυτή έχουν σχέση με ένα «έγκλημα εκ προμελέτης».

Όσοι αποδέχονται όλη αυτή τη διαδικασία συνειδητά, θα πρέπει να ομολογήσουν πως αποδέχονται την Μαρξιστική – Λενινιστική – Σταλινική θεωρία του ρεφορμισμού των σταδίων. Δηλαδή, μέσω της αυτοοργάνωσης, να φτιαχτεί ένα σκαλί για το επόμενο βήμα κ.ο.κ. Αν είναι έτσι, τότε σημαίνει πως ντρέπονται να το διατυπώσουν ανοιχτά. Και καλά κάνουν. Γιατί αυτή η θέση είναι μια ουσιαστική άρνηση της αναρχίας.

Και μετά από όλα αυτά η ερώτηση που θα μας γίνει είναι: «Καλά όλα αυτά αλλά εσείς τι προτείνετε;».

Η Αναρχική Οργάνωση

Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να προτείνουμε κάτι το πρωτόγνωρο και πρωτοφανές επειδή υπάρχουν δοκιμασμένα και αδιαμφισβήτητα λειτουργικά και αποτελεσματικά μέσα, που προωθούν τους αναρχικούς στόχους.

Η εμπειρία των αναρχικών μέσα στους κοινωνικούς και αντικρατικούς αγώνες έχει αναδείξει σημαντικούς τρόπους με τους οποίους οργανώνονται.

Είναι εξακριβωμένο –από όσα εκτέθηκαν προηγουμένως– πως, για τους αναρχικούς, το «εργαλείο» της αυτοοργάνωσης στέκεται εμπόδιο στην αναρχική δράση και προοπτική και ακόμα χειρότερα.

Προκειμένου να υπάρξει η δυνατότητα δράσης των αναρχικών, είναι απαραίτητη η οργάνωσή τους σε εκείνο το μέσο που τους επιτρέπει να εκφράζουν τις δυνατότητες, τις εμπειρίες και τις πρακτικές τους προς το σκοπούμενο: την αναρχία. Το μέσο αυτό είναι η αναρχική ομάδα.

«Αλλά», θα πει κάποιος, «αρκεί αυτή η γενική αναφορά για να καλύψει όλα τα προηγούμενα»;

Θεωρούμε πως όχι. Γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε σε κάποια σημαντικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την αναρχική ομάδα. Αυτό δεν σημαίνει πως η ζωντάνια και η δημιουργικότητα που ξεπηδούν από την ύπαρξη και τη δράση της, μπορούν να περιγραφούν και να ξεδιπλωθούν μέσα από κάποιες σελίδες γραπτών κειμένων. Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να κατατεθούν και αυτό κατατίθεται σαν μια υπόσχεση για μελλοντική καταγραφή.

Μετά από την συσσωρευμένη εμπειρία τόσων δεκαετιών αναρχικής δράσης και οργανωτικών προσπαθειών εκείνο που διαπιστώνεται είναι πως η αναρχική ομάδα εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό συστατικό, τον πυρήνα και το κύτταρο για την ανάπτυξη της αναρχικής κοινωνικής απελευθερωτικής δράσης.

Η Αναρχική Ομάδα δεν είναι μια απλή συνάθροιση ορισμένων ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και έχει σαφή διαφοροποίηση από την συλλογικότητα.

Στην τελευταία, το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο κοινά εκφρασμένος λόγος. Στην αναρχική συλλογικότητα μπορούν να συμμετέχουν άτομα και αναρχικές ομάδες που συσπειρώνονται στη βάση ενός κοινού λόγου και μιας ή ορισμένων απόψεων. Δεν σημαίνει όμως, πως υπάρχει μια συνολικά κοινή άποψη που να εκφράζεται μέσω της Αναρχικής Θεώρησης.

Στην Αναρχική Ομάδα η διεργασία έχει πολύπλευρα χαρακτηριστικά. Εδώ, πλέον, το άτομο έρχεται να συμβάλλει και να εμπλουτίσει με τις εμπειρίες του τις διεργασίες που έχει θέσει σε λειτουργία η συλλογικότητα. Παράλληλα εμπλουτίζεται από την εμπειρία του κάθε ενός συντρόφου και συντρόφισσας που δρουν μέσα από την ομάδα, αποκτά δηλαδή την συνολικοποιημένη εμπειρία που έχει αποκτηθεί από τη δράση της ομάδας.

Οι δυνατότητες μιας ομάδας δεν καθορίζονται από κάποια όρια. Η δημιουργικότητα και η πολύπλευρη συμμετοχή γίνεται κτήμα όλων και ταυτόχρονα η επεξεργασία ζητημάτων που αφορούν τον αναρχικό αγώνα συνολικά, συνιστούν ουσιαστική συμβολή για το μέλλον.

Η αναρχική ομάδα δρα με συνέχεια, συνέπεια και σταθερότητα διευρύνοντας τους ορίζοντες τόσο της επεξεργασίας ζητημάτων, εμπλουτίζοντας την αναρχική θεώρηση, όσο και της δράσης. Το χαρακτηριστικό μιας αναρχικής ομάδας δεν είναι η αύξηση του αριθμού όσων την αποτελούν αλλά η ανιδιοτελής συνεισφορά στον απελευθερωτικό αγώνα των καταπιεσμένων, στην προοπτική της αναρχίας.

Είναι εύκολα αντιληπτό πως η ολιγάριθμη αναρχική ομάδα δεν είναι ευάλωτη στην διάβρωση από εχθρικούς προς την αναρχία παράγοντες. Ταυτόχρονα, η ύπαρξη αναρχικών ομάδων συνιστά ένα ουσιαστικό εμπόδιο στην κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης και διαστρέβλωσης των απελευθερωτικών απόψεων για σκοπούς που δεν εξυπηρετούν την αναρχία.

Μια αναρχική ομάδα μέσα από την πολύχρονη δράση της αποτελεί τον συνεκτικό κρίκο ανάμεσα σε χρονικές περιόδους αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες που έχουν εκδηλωθεί. Συνδέει το χθες με το σήμερα συμβάλλοντας συνάμα στην δημιουργική δράση για το άμεσο και απώτερο μέλλον.

Η αναρχική ομάδα (εννοώντας πάντοτε τα άτομα που την αποτελούν κι όχι κάτι το υπερβατικό) σαν αντιθεσμικό και αντιδομικό μέσο αγώνα δεν κατασκευάζει θεσμούς, αλλά δημιουργεί σχέσεις που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της δράσης και τις ιδιαιτερότητες όσων συμμετέχουν σ’ αυτήν. Η αποφυγή του ισοπεδωτισμού και η ανάδειξη με ουσιαστικό τρόπο της διαφορετικότητας είναι καθοριστικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας της.

Η αναρχική ομάδα δεν κάνει πολιτική αλλά αναπτύσσει κοινωνική δράση. Αυτό σημαίνει πως δεν βλέπει τα πράγματα μονοδιάστατα, όπως γίνεται από τους τεχνικούς της εξουσίας. Η πολυδιάστατη αυτή αντιμετώπιση, παράλληλα με την ξεκάθαρη στάση απέναντι στις διαφοροποιήσεις και η σταθερή αντικρατική προοπτική είναι που καταστρέφουν τις τεχνητές πολώσεις με κοινωνικά κομμάτια.

Για τους αναρχικούς, για παράδειγμα, οι φυλακισμένοι είναι αντικείμενα βασανισμού από το κράτος. Αυτό δεν τους αθωώνει από κάθε ευθύνη. Αλλά και πάλι δεν ξεχνάμε πως η κατάσταση στην οποία οδηγήθηκαν δεν προέρχεται από τον κακό τους εαυτό αλλά από τις εξουσιαστικές και εκμεταλλευτικές συνθήκες που έχουν κατασκευάσει οι κρατούντες. Άρα, λοιπόν, ούτε με την ισοπεδωτική πολιτική άποψη που τους θέλει μόνιμα θύματα, ούτε και με την αντίστοιχη που τους εμφανίζει σαν θύτες. Σε κάθε περίπτωση το πρόταγμα της καταστροφής των φυλακών είναι αναπόσπαστο με αυτό της καταστροφής του κράτους. Αλλιώς υπάρχει η συνήθης μετάπτωση στο αίτημα της καταστροφής ΑΥΤΩΝ των φυλακών ή αλλαγής του ΤΡΟΠΟΥ «σωφρονισμού» (=βασανισμού). Αυτά όμως δεν είναι πράγματα που αφορούν τους αναρχικούς αλλά τους διαχειριστές και διεκπεραιωτές των κρατικών υποθέσεων.

Η αναρχική συναίνεση είναι το καθοριστικό στοιχείο της συναδέλφωσης στον κοινό αγώνα. Μια συναίνεση που επιτρέπει την πρακτική εφαρμογή μιας πρότασης σε περίπτωση διαφωνιών, αλλά και την δυνατότητα εξαγωγής συμπερασμάτων ύστερα από ενδελεχή ανάλυση των εμπειριών από την συγκεκριμένη δράση, αλλά και σε συνδυασμό με τις εμπειρίες από ανάλογου περιεχομένου δραστηριότητες. Η σφαιρική αντίληψη είναι μια διαρκής προσπάθεια να αντιμετωπίζονται τα όσα αφορούν την κοινωνική απελευθερωτική διεργασία. Αυτή τη σφαιρικότητα εξασφαλίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η αναρχική ομάδα.

Η αναρχική ομάδα έχει το δικαίωμα επιλογής της δράσης και της συμμετοχής σε διάφορα γεγονότα. Μια επιλογή που καθορίζεται από το κατά πόσο τα συγκεκριμένα δρώμενα μπορούν να συμβάλουν στην απελευθερωτική κοινωνική προοπτική ή απλώς θα αποτελέσουν μια διαδικασία αφομοίωσης των ανθρώπων στις διαδικασίες του κράτους και ενδυνάμωσης των μηχανισμών χειραγώγησης.

Οι τεχνοκράτες της πολιτικής έχουν ένα «εφεύρημα» που το χρησιμοποιούν αδιάκοπα προκειμένου να υποβαθμίσουν τη σημασία της αναρχικής στάσης στους κοινωνικούς αγώνες. Είναι το γνωστό παραμύθι σύμφωνα με το οποίο όσοι υποστηρίζουν την καθαρότητα απόψεων και δράσης μένουν παρατηρητές της κοινωνικής επανάστασης.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα και αηθέστερη συκοφαντία από αυτήν. Επειδή απλούστατα όσοι δεν βασίζονται σε απελευθερωτικές απόψεις και τις ανάλογες πρακτικές γίνονται αντικείμενα χρήσης για εξουσιαστικές επιδιώξεις. Το ζήτημα για τους αναρχικούς δεν είναι η άκριτη συμμετοχή στο οποιοδήποτε τζέρτζελο, αλλά να ξέρουν τί θα βγει από αυτή μας τη συμμετοχή.

Και το σημαντικότερο. Θα πρέπει να έχουμε την ικανότητα και τη δυνατότητα να συμπεράνουμε κατά πόσο αυτή η συμμετοχή μας θα μπορεί να είναι μέρος της συνολικότερης προσπάθειας και συμβολής μας στην απελευθέρωση των ανθρώπων από τα δεσμά του κράτους και των εκμεταλλευτών. Και σ’ αυτή τη στάση σημαντικότατη είναι η συμμετοχή μας σε αναρχική ομάδα. Η ανάδειξη της ουσιαστικής καθαρότητας των αναρχικών απόψεων και πρακτικών είναι ένα από τα συστατικά του αγώνα για την καταστροφή κάθε εξουσίας.

Οι αναρχικοί δεν παλεύουν για την συγχώνευση του κράτους με την κοινωνία, αλλά για να συμβάλλουν στην αποδέσμευση των ανθρώπων και της κοινωνίας από το κράτος και στην καταστροφή του, αναπτύσσοντας στο διηνεκές μια πάλη ενάντια στις εξουσιαστικές σχέσεις. (Αυτή ακριβώς η διατύπωση είναι ένα σαφές δείγμα τί εννοούμε μιλώντας για ουσιαστική καθαρότητα).

Οι φορείς των εξουσιαστικών απόψεων –και μάλιστα της αριστερής εκδοχής τους– διατηρούν, παρ’ όλα αυτά, για τους εαυτούς τους το δικαίωμα της μη συμμετοχής σε διάφορες δραστηριοποιήσεις, ντύνοντας με διάφορους πολιτικούς θεατρινισμούς αυτή τους τη στάση. Πολλές φορές μάλιστα δεν χάνουν την ευκαιρία να προσφεύγουν σε ιδεολογικές αναφορές για να δικαιολογηθούν.

Οι απολογητές του αλόγιστου ακτιβισμού και της προσπάθειας μετατροπής των αναρχικών σε βαστάζων, εργολάβων και διεκπεραιωτών των μεταρρυθμιστικών επιλογών, εύκολα ξεμασκαρεύονται όταν αντιμετωπίζουν απόψεις που ξεπηδούν μέσα από τη συλλογική επεξεργασία, που προσφέρει η εργασία της αναρχικής ομάδας.

Το μέγεθος της συμβολής της αναρχικής ομάδας μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό είναι σημαντικότατο. Γι’ αυτό και οι καφενειακές και πεζοδρομιακές χυδαιολογίες και τα ψεύδη που κατά καιρούς εκτοξεύονται εναντίον των αναρχικών ομάδων προσφέρουν την χειρότερη υπηρεσία πρώτα στους ίδιους που τις εκφέρουν και δευτερευόντως στην ίδια την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αλλά, κυρίως, απευθύνονται σε εύπιστους και άπειρους ανθρώπους προκειμένου να επιτευχθούν χειραγωγικοί σκοποί.

Ποιος, άλλωστε, από τους υπέρμαχους της ατομικότητας μπορεί να ισχυριστεί πως δεν συνδιαμόρφωσε με άλλους ή δεν είναι φορέας απόψεων;

Συνεπώς έδρασε συλλογικά, αλλά με αποσπασματικό τρόπο. Αυτό είναι που πολλές φορές μπορεί να καταστήσει κάποιον φορέα απόψεων άλλων οργανωμένων καταστάσεων, ηθελημένα ή αθέλητα.

Στην προκειμένη περίπτωση η απατηλή εικόνα της αντιπαράθεσης ομάδας – ατόμου έρχεται να συνδυαστεί σε πολλές περιπτώσεις με την τεχνική που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί. Κατασκευάζουν έναν αντίπαλο για να συσπειρώσουν σε σχέση με την αντίθεση προς αυτόν.

Η άρνηση της αναρχικής ομάδας και της δημιουργικής εργασίας που συντελείται μέσα σ’ αυτήν (και απ’ αυτήν) εάν δεν μπορέσει να δώσει ένα σαφές και ποιοτικά καλύτερο τρόπο οργάνωσης της δράσης και εμπλουτισμού των αναρχικών απόψεων με σκοπό την καταστροφή του κράτους και την αναρχία, μετατρέπεται σε μια διαλυτική πρακτική που στην «καλύτερη» περίπτωση μπορεί να φτιάξει ακτιβιστές. Αλλά, για αυτό το ζήτημα έχουμε ήδη αναφερθεί στο προηγούμενο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (φ.81).

Για τους αναρχικούς, η αντιπαράθεση μεταξύ ατομικότητας και αναρχικής ομάδας είναι κατασκευασμένη και εξυπηρετεί τις συνήθεις πολιτικές σκοπιμότητες του ανταγωνισμού και της προώθησης «προσωπικοτήτων» και παραγόντων, που δρουν σαν κομματάρχες χωρίς ορατό κομματικό στρατό.

Η επιμονή μας κρατά χρόνια και θα διαρκεί όσο θα υπάρχει κράτος κι εκμεταλλευτικές-εξουσιαστικές σχέσεις: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ.

Πρωταρχικό στοιχείο οργάνωσης είναι η αναρχική ομάδα. Δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να δημιουργηθεί. Αρκεί το πάθος για την αναρχία. Κάποιες κατασταλαγμένες εμπειρίες και το πείσμα όσων αποφασίζουν να δράσουν πολύμορφα. Συμβάλλοντας στις απελευθερωτικές διεργασίες. Εμπλουτίζοντας εμπειρίες.

Άλλωστε, η λειτουργικότητα της αναρχικής ομάδας μέσα στον κοινωνικό αγώνα αλλά και ευρύτερα στον κοινωνικό ανταγωνισμό, έχει σχέση με τη συμβολή της στη διαμόρφωση και ανάπτυξη της αναρχικής θεώρησης μέσα από τη διαπάλη απόψεων και το ξεκαθάρισμα των εμπειριών. Γεγονός που σημαίνει την καταγραφή και την έκθεση των απόψεων και των στόχων και αυτό μέσα από τα ζητήματα που θέτει κάθε φορά η πραγματικότητα του αγώνα για την καταστροφή του κράτους και για την αναρχία. Γιατί έχουμε μπουχτίσει από τα πολιτικά τερτίπια και τις υπεκφυγές. Η αναρχία απαιτεί θάρρος όχι μόνο στη δράση αλλά και στην ανοιχτή κατάθεση απόψεων, που να δοκιμάζονται μέσα από την πραγματικότητα που ζούμε.

Για τους αναρχικούς, που θεωρούν πως ο αγώνας για την αναρχία δεν είναι μια απλή ενασχόληση, αλλά τρόπος ζωής και συνεχούς αντικρατικής δράσης, η επιλογή των μέσων δράσης έχει καθοριστική σημασία.

«Με ξένα κόλλυβα δεν μπορείς να κάνεις μνημόσυνο», συνηθίζει να λέει ο κόσμος. Και έχει δίκιο.

Δεν παίρνουμε τις έτοιμες λύσεις και τα θεωρητικά κατασκευάσματα των εξουσιαστικών θεωριών. Επειδή δεν χρειαζόμαστε δάνεια προκειμένου να συμβάλλουμε στην αναρχική κοινωνική επανάσταση. Έχουμε καταξιωμένα μέσα που έχουν αναδειχθεί από την πολύχρονη αντικρατική δράση. Αυτά είναι η Αναρχική Ομάδα, η αναρχική συλλογικότητα, η αναρχική πρωτοβουλία, η Συνεργασία ανάμεσα σε Αναρχικές ομάδες και άτομα, που δημιουργούν συγκεκριμένο τρόπο οργάνωσης και δράσης. Δημιουργούμε και δεν παπαγαλίζουμε. Δυναμώνουμε αυτά τα μέσα του αναρχικού αγώνα και δεν δεχόμαστε την αντικατάστασή τους με εξουσιαστικές καρικατούρες. Επεξεργαζόμαστε εμπειρίες και διορθώνουμε τα λάθη μας.

Γνωρίζουμε πως κάθε δάνειο, με σκοπό τη μαζικότητα, ξεπληρώνεται με υλικούς και άυλους τρόπους. Στην προκειμένη περίπτωση το κόστος για την κοινωνική διαπάλη είναι ανυπολόγιστο και φέρνει αποτελέσματα τελείως αντίθετα προς τους σκοπούς των αναρχικών. Οι συνέπειες αυτού του είδους είναι να μετατρέπονται τα δάνεια σε δεκανίκια στήριξης του κρατισμού και των εξουσιαστικών – εκμεταλλευτικών σχέσεων. Να βοηθούν στον μετασχηματισμό και την ενίσχυση του κράτους.

Και σε μια τέτοια κατάσταση δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε ανταγωνιστικοί σε απόλυτο βαθμό.

Συσπείρωση Αναρχικών

[Το Α΄ και το Β΄ Μέρος του άρθρου για την Αυτοοργάνωση δημοσιεύτηκαν στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Φύλλο 82, Φεβρουάριος 2009]

Το α΄ Μέρος ΕΔΩ

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.