Το ΠΑΣΟΚ είναι πάλι εδώ!

DU1Το πολυπαιγμένο θεατρικό έργο «ψήφος εμπιστοσύνης» του κυνοβουλίου,  έληξε τα μεσάνυχτα της Κυριακής 18 Οκτωβρίου.

Μία από τα ίδια. Αλλά πιο αναβαθμισμένα αυτή τη φορά.

Η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων, δεν μπορεί να μην φέρει και πάλι στη μνήμη μία ακόμα απεχθή μορφή εξουσίας. Αυτής που καταστρέφει ζωές και οράματα, που καταστέλλει, που δολοφονεί και εντείνει την εκμετάλλευση και την κρατική βία διαλαλώντας πως αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον.

Ίδια κι απαράλλαχτη με τους προκατόχους της, αλλά με ένα απατηλό πρόσωπο με το οποίο μπορεί, αρχικά, να αποσπά τη συναίνεση σημαντικού μέρους του πληθυσμού, να εξαγοράζει συνειδήσεις να βρίσκει πρόθυμους συμμέτοχους στα έργα του. Αλλά και ένα ευρύ κύκλο συνενόχων που τους αντλεί από το αστείρευτο πηγάδι της αριστεράς, επαναστατικής και μη.

Αλλά οι μάσκες σύντομα καταρρέουν. Αυτή είναι η αναπόφευκτη κατάληξη κάθε εξουσιαστικού μηχανισμού που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τις κρατικές υποθέσεις, αφού δεν μπορεί να αποβάλλει την πραγματική του φύση.

Εκείνο όμως που συμβάλλει στο ξεμασκάρεμα είναι η δράση όσων αγωνίζονται. Σ’ αυτόν τον τομέα η συμβολή των αναρχικών ήταν σημαντικότατη, αφού αποτέλεσε, σε πολλές περιπτώσεις και τον πυροδότη για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών προς το κράτος συγκρούσεων.

Μπορούμε να αναφέρουμε ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία ατής τη συμβολής στην κοινωνική δράση και την απογύμνωση του ΠΑΣΟΚ από τα φτιασιδώματα:

Οι πορείες και οι διαδηλώσεις ενάντια στο στρατό, οι έντονες αντιπαραθέσεις με τις δυνάμεις καταστολής με αφορμή της επετείους της εξέγερσης του 1973 εναντίον της δικτατορίας.

Η Πρώτη κατάληψη του Χημείου τον Μάιο του 1985, σαν άμεση αντίδραση στην κρατική καταστολή.

Η Δεύτερη κατάληψη του Χημείου που ήρθε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς με αφορμή τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον μπάτσο Αθανάσιο Μελίστα.

Η κινητοποιήσεις και οι συγκρούσεις με αφορμή την πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ, το 1986.

Η έντονη και διαρκής παρουσία και δράση στις μαθητικές καταλήψεις και κινητοποιήσεις καθ’ όλη τη δεκαετία του 1990, με σταθμό τα εξεγερτικά γεγονότα στις 10 και 11 Γενάρη 1990.

Η κατάληψη του πολυτεχνείου του 1995, για αλληλεγγύη στους εξεγερμένους των φυλακών που οδήγησε το κράτος και τους Πασοκικούς διαχειριστές του να εισβάλουν με τους σιδερόφρακτους στο χώρο του Πολυτεχνείου και να αιχμαλωτίσει 504 αναρχικούς και ανυπότακτους νεολαίους. Ο αντιχουντικός Βαλυράκης είναι ο εμπνευστής της εισβολής στο Πολυτεχνείο το ’95, όπως ο ίδιος επιβεβαίωσε σε μετέπειτα τηλεοπτική του συνέντευξη.

Η αλληλεγγύη των αναρχικών στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής ενάντια στην TVX GOLD.

Οι συγκρούσεις για τον ΑΣΕΠ που έγιναν πανελλαδικά.

Η «θερμή» υποδοχή στον Κλίντον το 1999.

Το 2003, ήταν η χρονιά των αντιπολεμικών συλλαλητηρίων με αφορμή την εισβολή στο Ιράκ και η χρονιά της προεδρίας της Ελλάδας για την ΕΕ. Οι αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και ανυπότακτοι νεολαίοι έδωσαν ένα ανυπέρβλητο συγκρουσιακό παρών το 2003, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετώπισαν και τα εμπόδια που στήθηκαν από τους πεμπτοφαλαγγίτες υποστηρικτές του συστήματος κυριαρχίας.

Το Πασοκ δεν υστέρησε της προκατόχου του στην καταστολή και την ένταση της καταπίεσης κι εκμετάλλευσης.

Τι να πρωτοθυμηθούμε…

Λίγους μήνες μετά την εισβολή των εξαγριωμένων κουταλοφόρων της «πράσινης εναλλαγής» καταστέλλονται από τις Μονάδες Ειδικών Αποστολών (ΜΕΑ) οι καταλήψεις, αφού προηγούμενα ορισμένες απ’ αυτές οδηγήθηκαν σε απερίγραπτες καταστάσεις που έδωσαν την ευκαιρία στο κράτος να θέσει σε εφαρμογή την «δοκιμασμένη

Καταστολή από τα ΜΑΤ αγροτικών κινητοποιήσεων με πλέον χαρακτηριστική την «επιχείρηση βουλκανιζατέρ»

Στις 24/10/1991, εμπρησμός της πρυτανείας από τους μπάτσους, και η εισβολή μέσα στο Πολυτεχνείο, σε περίοδο μαθητικών καταλήψεων, μετά από επεισόδια που είχαν ξεκινήσει από το μεσημέρι, μετά τη λήξη μαθητικής πορείας.

Την εισβολή στην ΑΣΟΕΕ, τη σύλληψη 52 αναρχικών και την καταδίκη τους σε 8 μήνες φυλάκιση τον Αύγουστο του ’94.

Πολυάριθμες συλλήψεις αναρχικών έξω από το Πολυτεχνείο στις 17/11/1994 αφού προηγούμενα έγινε εισβολή σε τέσσερις καταλήψεις στέγης με συνολικό αριθμό συλλήψεων 96 ατόμων.

Η βίαιη καταστολή της πορείας των συνταξιούχων έξω από το μέγαρο Μαξίμου.

Το Μάη του 2002 με πρωτοφανή αγριότητα οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επιτίθενται στο Λιμάνι του Πειραιά σε βάρος των απεργών ναυτεργατών. Τότε κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Σημίτη χαρακτήριζαν τις κινητοποιήσεις ως «εκτροπή από τη νομιμότητα».

Την ίδια χρονιά κτυπιούνται και οι αγρότες που προσπαθούν να φτάσουν στο μέγαρο Μαξίμου.

Συνεχεία και άγριες κατασταλτικές επιθέσεις ενάντια στους νεολαίους. Παράλληλα, με την κρατική τρομοκρατία, προχωρά και η λεηλασία των οικονομικών αποθεμάτων που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σαν μέσο βραχυπρόθεσμης εξαπάτησης του κόσμου.

Η ουσιαστική ενίσχυση του νεοπλουτισμού μερίδας του κοινωνικού χώρου, ο καταναλωτισμός και η πλήρης εφαρμογή των κρατικών σχεδιασμών και η ενίσχυση των κεφαλαιούχων τους οποίους υποτίθεται πως θα πολεμούσε όταν θα γινόταν κυβέρνηση, το 1981, δεν άφησαν και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ψευδαισθήσεων για το τι πρόκειται να ακολουθήσει κατά τη νέα περίοδο της Πασοκικής διαχείρισης.

Το κατασταλτικό έργο του Πασοκ-διαχειριστή των εξουσιαστικών και εκμεταλλευτικών υποθέσεων της κυριαρχίας συνολικά, σφραγίζεται με την ψήφιση του νόμου «για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος», γνωστού και ως «αντι»τρομοκρατικού.

Θα μπορούσε να συνεχιστεί η απαρίθμηση τόσο των κινητοποιήσεων όσο και των κατασταλτικών ενεργειών του κράτους μέσω των πασοκικών διαχειριστών. Αλλά θα ήταν περιττό.

Είναι αρκετή πιστεύομε αυτή η συνοπτική υπενθύμιση.

Και το βασικότερο, που αποτελεί εμπειρία από το παρελθόν, είναι πως η τακτική του μαστίγιου και του καρότου έχει τα όριά της. Κι αυτά βρίσκονται στο σημείο εκείνο όπου οι οργή των καταπιεσμένων δεν χαμπαριάζει από άλλα τεχνάσματα κι αποφασίζει να ανατρέψει τους σχεδιασμούς και τους συμβιβασμένους υποστηρικτές του, που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν την προσωπίδα του κοινωνικού αγωνιστή.

Το Πασοκ πιστός εφαρμοστής των σχεδίων της εγχώριας, ευρωπαϊκής αλλά και παγκόσμιας κυριαρχίας ήρθε και πάλι. Έρχεται να επαναφέρει την τάξη και την ησυχία που διατάραξαν οι ανεξέλεγκτες κοινωνικές δράσεις με κορύφωση την εξέγερση του Δεκέμβρη.

Έρχεται να εξαγοράσει και πάλι όσους που είναι πρόθυμοι να ανταλλάξουν μια θέση, μια πολιτική, αμοιβή, ένα προνόμιο, ή ένα «μετερίζι» με τη διασφάλιση της τάξης και της ησυχίας για τους κρατιστές.

Γι αυτό, και πάλι, θα παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, σαν εξισορροπητής ανάμεσα στον εθνικισμό, τον οποίο στην πρώτη περίοδο της πολιτικής του διαχείρισης στήριξε και στα άλλα χαρακτηριζόμενα ως ακραία στοιχεία. Εξισορροπητής, δηλ. ανάμεσα στο μειωμένης κοινωνικής βαρύτητας ακραίο εθνικισμό και στην τεράστια κοινωνική δυναμική που εκδηλώνει σαφέστατα αντιεξουσιαστικά και αντι-εκμεταλλευτικά χαρακτηριστικά.

Μπροστά στα νέα δεδομένα, ο αναρχικός αγώνας μπορεί να συνεχιστεί με την ίδια αδιαλλαξία απέναντι στο κράτος και στους πολιτικούς του διαχειριστές.

Όμως. η αδιαλλαξία αυτή, που είναι ένα από τα καθοριστική χαρακτηριστικά της αναρχικής άποψης και δράσης ,δεν μπορεί να παραμένει στείρα και μονοδιάστατη.

Ο Αγώνας ενάντια στις εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές δεν μπορεί να κάνεις διακρίσεις ανάμεσα σε κρατικούς αξιωματούχους ή υπαλλήλους αλλά και σε λογικές που αναπαράγουν την εξουσιαστική συμπεριφορά, πρακτική και την πολιτική σπέκουλα σε βάρος αγωνιζόμενων ανθρώπων.

E. από συλλογικότητα anarchypress και Γ. από Συσπείρωση Αναρχικών
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.