Οι χιλιάδες διαδηλωτές δέχθηκαν επιθέσεις με δακρυγόνα, γκλομπ και κρότου-λάμψης και απάντησαν με πέτρες, μπουκάλια και άλλα αντικείμενα.

Ζημιές προκλήθηκαν στο δημαρχείο της πόλης και στη ΧΑΝ, ενώ τραυματίες υπάρχουν και από τις δυο πλευρές. Κάηκαν αμερικανικές σημαίες, σπάστηκε βαν τηλεοπτικού σταθμού, φθορές προκλήθηκαν στις πύλες των φυλακών.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το ACTA, η συμφωνία ενάντια στην ανταλλαγή πλαστών προϊόντων, είναι μια πολυμερής συμφωνία που σαν σκοπό έχει την δημιουργία διεθνών προτύπων για την επιβολή δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και θεωρείται από τους εμπνευστές του απαραίτητο για την καταπολέμηση της αυξημένης εμπορικής κίνησης “πλαστών” προϊόντων και έργων με πνευματικά δικαιώματα.

Να πούμε ότι “πλαστά” θεωρούνται τα προϊόντα που προσβάλουν κατοχυρωμένες πατέντες. Έτσι στην ουσία η συμφωνία αυτή θα δημιουργήσει ένα θεσμό αντίστοιχο του διεθνούς οργανισμού εμπορίου και ένα σύστημα ενοποιημένων πατεντών. Η μυστικότητα των συνομιλιών όλα αυτά τα χρόνια και οι αλλεπάλληλες συναντήσεις των συμμετεχόντων οδήγησαν στην υπογραφή της συμφωνίας την 1η Οκτωβρίου 2011 από τις ΗΠΑ.

Η υπογραφή και εφαρμογή της συμφωνίας στις ΗΠΑ πέρασε με τη γνωστή fast track διαδικασία και κατοχυρώθηκε με ένα προεδρικό διάταγμα. Με λίγα λόγια το σημαντικό δεν ήταν να ψηφιστεί το SOPA (Stop Online Piracy Act), όπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει τις δημοκρατικές ευαισθησίες του.

Η “βρωμοδουλειά” έχει γίνει. Η Ε.Ε. υπέγραψε την ACTA στις 27 Ιανουαρίου 2012, αλλά βάσει της συνθήκης της Λισαβόνα πρέπει να επικυρωθεί από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Δημοσιεύτηκε από Π.

Οι οργισμένοι κάτοικοι μετά την πυρπόληση κατευθύνθηκαν στο κοντινό κέντρο κράτησης Rutan Raba Bima και ανάγκασαν τις αρχές να απελευθερώσουν 35 άτομα που είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Sape στις 24/12.

Η άδεια είχε δοθεί από το διοικητή της περιφέρειας Ferry Zulkarnain το 2010 στην εταιρία Sumber Mineral Nusantara.

Στα τέλη Δεκέμβρη είχαν σκοτωθεί 3 διαδηλωτές σε κινητοποίηση στο λιμάνι Sape της Bima.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ο μπάτσος φέρεται να είχε μαλώσει με τον οδηγό ως προς το ύψος της “μίζας” που ζητούσε, πρακτική σύνηθης στη Νιγηρία, και τον πυροβόλησε στο μάτι, με αποτέλεσμα ο οδηγός να ξεψυχήσει μετά από λίγο στο νοσοκομείο.

Ένα οργισμένο πλήθος ανάγκασε το μπάτσο να μεταφέρει το θύμα στο νοσοκομείο. Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατός του η οργή ξεχείλισε και οι αγανακτισμένοι κάτοικοι ξυλοκόπησαν άγρια τον αστυνομικό και μετά του έβαλαν φωτιά, προκαλώντας και το δικό του θάνατο.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

__________________________________________________________

Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ζημιές 500.000 ευρώ.

Είχε προηγηθεί πριν λίγες μέρες (18/1) εμπρηστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του Dessau.

Άγνωστοι δράστες είχαν επιτεθεί με μολότοφ στην είσοδο του τμήματος, ενώ βρέθηκε σύνθημα για το θάνατο του μετανάστη  Oury Jalloh στο αστυνομικό τμήμα της πόλης το 2005.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Οι περισσότεροι είναι κρατούμενοι που πυροβολήθηκαν από τους φύλακες. Οι μπάτσοι διαψεύδουν ότι 3 άτομα σκοτώθηκαν.

Αρκετά κτίρια έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Οι κρατούμενοι ανακοίνωσαν ότι ζητάνε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και διατροφής. Οι αρχές υποστηρίζουν ότι εξεγέρθηκαν μετά από μετακίνηση κάποιων ώστε να εμποδιστεί η διακίνηση ναρκωτικών. Ανώτερος αξιωματούχος συμφώνησε ότι οι συνθήκες στις φυλακές είναι κάτω από τα “στάνταρ”.

Ένας κάτοικος δήλωσε στο Associated Press ότι οι συγκρούσεις διαξάγονται εδώ και μέρες. Χθες, ενώ οι φλόγες υψώνονταν όλη μέρα πάνω από τα κάτεργα, ένα πανό εθεάθη στην ταράτσα των φυλακών, που ζητούσε την απομάκρυνση της διοίκησης.

Άλλοι κρατούμενοι δήλωσαν ότι σύμφωνα με νέους κανονισμούς της φυλακής απαγορεύτηκε το φαγητό που έρχεται απ’ έξω (από συγγενείες κ.ά).

Δεκάδες κρατούμενοι που θεωρούνται ύποπτοι για σχέσεις με τους “Τίγρεις Ταμίλ” έχουν μεταφερθεί τις τελευταίες μέρες σε άλλες φυλακές.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Φλεγόμενα οχήματα έδειξε η τοπική τηλεόραση την Κυριακή, καθώς οι μπάτσοι αντιμετώπισαν κατοίκους οπλισμένους με αυτοσχέδιες ασπίδες, κράνη και ρόπαλα.

Δεκαπέντε άτομα συνελήφθησαν και ένα τραυματίστηκε κατά την επιδρομή στον οικισμό Pinheiros.

Υπολογίζεται ότι περίπου 5500 άτομα ζουν στον οικισμό, που χτίστηκε πάνω σε ιδιωτική ιδιοκτησία που κατέλαβαν κάποιες οικογένειες πριν 8 χρόνια. Πρόσφατα έχασαν μια δίκη με τον ιδιοκτήτη και διατάχθηκε η έξωσή τους.

Το Νοέμβριο οι μπάτσοι εισέβαλαν στη Rocinha, τη μεγαλύτερη φαβέλα στο Rio de Janeiro. Η παραγκούπολη αυτή “φιλοξενεί” 100.000 άτομα δίπλα σε ένα βουνό που τη χωρίζει από τις πλουσιότερες γειτονιές του Ρίο. Είναι μια περιοχή που είναι από τις πιο φτωχές στην πόλη και μαστίζεται από ναρκωτικά.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Οι ζημιές που προκλήθηκαν είναι μικρές. Την ώρα της επίθεσης (11.39 το βράδυ) υπήρχε κόσμος μέσα.

Πριν από δύο εβδομάδες, είχε ξαναγίνει επίθεση με 2 βόμβες μολότοφ προκαλώντας ζημιές σε κάποιο εξοπλισμό και ένα περιπολικό.

Οι μπάτσοι ερευνούν τώρα αν οι δύο επιθέσεις σχετίζονται μεταξύ τους.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η πορεία είχε προγραμματιστεί να γίνει 3 χρόνια μετά τη δολοφονία του Όσκαρ Γκραντ.

Η εγγύηση του Jack ορίστηκε στις 550.000 δολάρια. Τρεις μέρες μετά μειώθηκε στις 255.000 αλλά διπλασιάστηκε ο αριθμός των κατηγοριών. Η θέση του είναι η δυσμενέστερη τώρα από τους υπόλοιπους συλληφθέντες.

Μετά από επίπονες προσπάθειες συντρόφων να μαζευτούν χρήματα, ο Jack αφέθηκε το προηγούμενο Σάββατο.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ένας μαχητής, ο Ibrahim, που φέρεται να προσχώρησε στον αφγανικό στρατό γι’αυτό το συγκεκριμένο σκοπό, επιτέθηκε στις γαλλικές κατοχικές δυνάμεις στη στρατιωτική βάση Shamshad, στο Tagab της επαρχίας Kapisa. Η επίθεση έγινε γύρω στις 6 το πρωί, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 γάλλοι και να τραυματιστούν αρκετοί ακόμα. Ο ίδιος σκοτώθηκε από τα πυρά τους.

Την επόμενη μέρα οι γάλλοι ανέστειλαν όλες τις δραστηριότητές τους στο Αφγανιστάν (αριθμούν συνολικά 3600 άτομα), μετά από εντολή του προέδρου Σαρκοζί, ο οποίος ανακοίνωσε ότι σκέφτονται μια πρόωρη αποχώρηση από τη χώρα. Δεν πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που παρόμοια επίθεση έγινε στην ίδια επαρχία. Και σ’ εκείνη την περίπτωση ο δράστης φορούσε, όπως και τώρα, στολή του αφγανικού στρατού.

Παράλληλα ο Σαρκοζί διέταξε να γίνει έρευνα και για άλλους μουτζαχεντίν που ενδεχομένως να έχουν διεισδύσει στον αφγανικό στρατό.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μια γυναίκα με το παιδί της ήταν ανάμεσα στους νεκρούς. Η επιδρομή, από εδάφους και αέρος, έγινε στο Dewa Gul Vally, προπύργιο των Ταλιμπάν στην περιφέρεια Chawki της επαρχίας Κουνάρ, τη Δευτέρα το βράδυ.

Το θράσος των κατοχικών δεν έχει όρια, αφού συνεχίζουν να κατηγορούν τους αντάρτες για τους θάνατους άμαχων.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Είναι μία καλή ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα που έχουμε ξεχάσει και ξαναβρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας σαν άλυτα ζητήματα. Ο λόγος γίνεται για εκείνη την αστική τέχνη και επιστήμη, στην οποία αναφερόταν και ο Μπακούνιν, σχεδόν δύο αιώνες πριν –πως περνάει έτσι ο χρόνος!–, όταν έλεγε για εκείνους τους επιστήμονες που κατείχαν και διαιώνιζαν την απόλυτη γνώση, σαν ένα στόχο ιδανικό, που άφηνε απ’ έξω τον άνθρωπο. Και έμεινε πράγματι απ’ έξω ο άνθρωπος για πολλά χρόνια μέχρι σήμερα. Τόσο που σταμάτησε να φωνάζει να του ανοίξουν να ξαναμπεί στη ροή των πραγμάτων. Μόνο τα πράγματα ρέουν, σε υπεραφθονία τόσα χρόνια. Και μόνο μία τραπεζική κρίση βρέθηκε πάλι να σταματήσει αυτή την υπεραφθονία, αφού κανείς ανθρώπινος κόσμος δεν απέρριψε από μόνος του το… ύψιστο αγαθό της κατανάλωσης.

Και αν κάθε εποχή έχει την τέχνη που της ταιριάζει και την επιστήμη που μάλλον της επιβάλλεται ούτως ή άλλως, η δική μας εποχή έχει την τεχνοκρατική τέχνη και επιστήμη ως ύψιστο αγαθό, που σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα καθιερώθηκε ως η απόλυτη αλήθεια, σαν υποκατάστατο θρησκείας και σαν αναντικατάστατη αναγκαιότητα. Όχι ότι παλιότερα ήταν καλύτερα, πάντοτε κάποια εξουσία υπηρετούσε, είτε αυτή ήταν η αριστοκρατία, είτε η εκκλησία, είτε οι στρατιωτικές δικτατορίες, είτε οι κάθε λογής δημοκρατίες. Ό,τι και να είχε να μας επιβάλλει μία εξουσία, μας το πρότεινε πρώτα η επιστήμη και μας το ομόρφαινε η τέχνη. Για να μη μιλήσουμε για τους επιστήμονες και καλλιτέχνες ως φυσικά πρόσωπα, που όσο ευφυείς και ταλαντούχοι κι αν ήταν, υποστήριζαν άμεσα ή έμμεσα ακόμη και ναζιστές (Χάιντεγκερ, Φρέγκε)[1], ή δικτάτορες (Νταλί) και δικαιολογούσαν τα αδικαιολόγητα. Τελικά μοιάζουν με μικρά φωτάκια στο σκοτάδι οι φωτεινές εξαιρέσεις είτε επιστημόνων είτε καλλιτεχνών, που δεν υπηρέτησαν με τη δουλειά τους κάποια επιβαλλόμενη εξουσία. Και μάλιστα αυτή η προβολή της παντοδυναμίας της επιστήμης είναι που δικαιολογεί σήμερα πιο πολύ παρά ποτέ την επιβολή της εξουσίας και των εγκλημάτων της σε ό,τι ανθρώπινο αγωνίζεται να υπάρξει.[2]

Η επιστήμη είναι αυτή που δικαιολογεί με τη συνεργασία ή την υποτιθέμενη ουδετερότητά της τις ανισότητες και τους εθνικισμούς(ιστορία, αρχαιολογία)[3]. Δεν είναι πάλι λίγες οι φορές που κάνει επικίνδυνες εξισώσεις και παραμορφώνει τα πράγματα ισοπεδωτικά. Ακόμη και η εξεγερτική δράση υπόκειται σε χειρουργικές επεμβάσεις και αποστειρωμένες αναλύσεις.[4] Για αυτό φροντίζει η επιστημονική κοινότητα, μέσα από τη χλιαρότητα και τις εξουσιαστικές, συντεχνιακές της σχέσεις.[5] Εκεί όπου υποκριτικά επικρατεί η «λογική», που μόνο αυτοί οι πεφωτισμένοι που όρισε το σύστημα διαθέτουν. Οτιδήποτε ταράσσει τον ακαδημαϊκό τους ύπνο, εμπλουτισμένο από συμπόσια και συνέδρια, είναι παραφωνία και οφείλει να διορθωθεί. Ας κυκλοφορούν ελεύθερα οι ιδέες οπουδήποτε, αρκεί να είναι φρόνιμες και υπάκουες στην εξουσία. Να υποτάσσονται στο βασίλειο της αυθεντίας τους, όπου ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις μεταξύ τους (αλλά και χτυπήματα κάτω από το τραπέζι βέβαια). Μπορούν να αναλύουν και τις επαναστάσεις ακόμη, αρκεί οι αναλύσεις να είναι αδιάφορες και βαρετές, σαν εκκλησιαστικά κηρύγματα.

Οι επιστήμονες δεν μπορούν να είναι ανεπηρέαστοι από τους χρηματοδότες τους (χημεία, ιατρική, βιοτεχνολογία, φυσική, μηχανολογία…). Δεν μπορεί η εξουσία να επιτρέπει σ’ έναν επιστήμονα να ανακαλύψει το φάρμακο μίας σοβαρής ασθένειας και να το διανείμει σε όσους θέλει δίχως τον κρατικό έλεγχο και την επιβολή του κέρδους. Έρχονται πάντοτε οι οικονομικοί παράγοντες να καθορίσουν την τιμή του, το από ποιους σε ποιους, κατά πόσο και αν θα διανεμηθεί κλπ. Ο επιστήμονας όμως και οι συνεργάτες του που το ανακάλυψαν, αν θέλουν να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, θα πρέπει να παραμείνουν πιστοί στην «γραμμή» τους. Και κάθε επιστήμονας, από τον ιστορικό και τον φιλόσοφο, μέχρι τον γιατρό, τον μαθηματικό και τον βιολόγο ή και τον γεωπόνο ακόμη, αν θέλει να έχει μία θέση σε αυτή την κοινωνία, η οποία τον έφτιαξε όπως αυτή τον χρειαζόταν, θα πρέπει να μένει πιστός στα προστάγματα της.

Πόσο μάλλον όταν αυτός ο επιστήμονας είναι οικονομολόγος, με στόχο την όσο το δυνατόν συγκεντρωμένη και συγκεντρωτική εξουσία. Τότε η οικονομική επιστήμη, που ούτως ή άλλως στην πράξη ποτέ δε συνέβαλε στην ανάπτυξη του ανθρώπου ούτε στην ελευθερία των ανθρώπινων κοινωνιών, παίρνει την εξουσία. Η πολιτική, ως άσκηση εξουσίας, παίρνει σάρκα και οστά, παίρνει σχήμα. Δε είναι πια οικονομική δικτατορία με πολιτικό προσωπείο, αλλά οικονομική δικτατορία με επιστημονικό πρόσωπο. Κάθε φιλοσοφικό ρεύμα, βυθισμένο στη θεωρητικότητά του, θα προσδεθεί στο «καλό της επιστήμης», κάθε ιστορία θα προστρέξει στην «αλήθεια» (σχετική ή απόλυτη δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι καλά προσαρμοσμένη στα τεχνοκρατικά δεδομένα), κάθε τεχνολογία θα την υπηρετήσει, κάθε επιστήμη της «οικολογικής/πράσινης ανάπτυξης» θα μεταφραστεί σε κέρδος και καταστροφή της φύσης. Άλλωστε, όπως είπε και ο Μαλατέστα, οι οικονομολόγοι είναι άνθρωποι που τους πληρώνουν οι πλούσιοι, για να λένε ότι εκείνοι έχουν το δικαίωμα να είναι πλούσιοι, χάρη στη δουλειά των άλλων.

Και η τέχνη θα έρθει σαν ένα όμορφο σκηνικό, σαν μία καλόγουστη κουρτίνα, να περιβάλλει αυτό τον ήδη ασπρόμαυρο κόσμο με καταιγιστικά χρώματα, πολυδιάστατες εικόνες. Οι άρχοντες έβαζαν πάντοτε τους καλλιτέχνες να τους κάνουν τα πορτρέτα και τους ιστορικούς να τους γράφουν ιστορία, όπως βόλευε κάθε φορά (π.χ. Αρριανός και Αλέξανδρος). Οι καλλιτέχνες θα φτιάξουν πάλι μία ωραία ακρόπολη, μία ωραία καπέλα σιξτίνα –με την απάνθρωπη πάντοτε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο– να τη θαυμάζουν οι αποκτηνωμένες ανθρωπότητες που έρχονται και το σόου θα πρέπει να συνεχίζεται με νέα αριστουργήματα, αυτών που καταθέτουν την ψυχή και τη φαντασία τους στην υπηρεσία του συστήματος, με αντάλλαγμα τα καλύτερα υλικά, τα εντυπωσιακά φεστιβάλ, τα υπερβάλλοντα θεάματα που χορταίνουν το νηστικό κοινό. Ή ακόμη κι αν δεν είναι αριστούργημα, μπορεί να είναι η μαζική τέχνη, που έρχεται να στολίσει κάθε καταναλωτικό προϊόν τεχνολογίας, διατροφής, ένδυσης κλπ., σαν το κερασάκι στην τούρτα της βιομηχανικής κουλτούρας και θα κάνει πιο υποφερτά τα αστικά σκουπίδια.

Και όσο για την τάση να θεωρούνται τα Graffiti πρωτοπορία σήμερα, ενώ ήδη από τη δεκαετία του ’80 βρίσκονται στα μητροπολιτικά μουσεία(ας μη μιλήσουμε για τα πρώτα Graffiti από την αρχαιότητα ακόμη), είναι ξεπερασμένη εδώ και χρόνια.[6] Πράγματι, τα γκράφιτι ξεκίνησαν ως αυθόρμητη έκφραση ενάντια στην ισοπέδωση και την εξουσία και πολλοί γκραφιτάδες ρισκάρουν την ελευθερία ή και τη ζωή τους ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά το να τη θεωρούμε «καθαγιασμένη» τέχνη ή πρωτοπορία είναι αυταπάτη. Όπως και άλλες μορφές τέχνης (μουσική[7] κλπ.) μπήκε κι αυτή εύκολα και γρήγορα στο εμπόριο της τέχνης και στα νταλαβέρια της εξουσίας, έγινε διαφήμιση, στυλ, τυποποίηση και πηγή κέρδους. Το graffiti από μόνο του δεν μπορεί να φέρει καμία πνευματική απελευθέρωση, όπως δεν μπορεί να το κάνει το λάδι σε μουσαμά, η νωπογραφία, η συναυλία κλπ. Όλα μπορούν να είναι μέσα για να επικοινωνούμε τις ιδέες μας ή τα συναισθήματά μας, να διεκδικήσουμε έναν καλύτερο ελεύθερο κόσμο, αρκεί να μην γίνονται αυτοσκοπός τελικά και υποκαθιστούν τις αληθινές σχέσεις.

Και βέβαια η τέχνη μπορεί να προκαλεί, αλλά και προκλητική ακόμη, καλουπώνεται συχνά στα happenings και τα βίντεο, χρηματοδοτούμενα από πλούσιους αστούς, που θα σοκαριστούν, λίγο πριν περάσουν στον μπουφέ και φωτογραφηθούν με τους σταρ δημιουργούς. Οι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν μάθει το κόλπο· η αποστειρωμένη, βιντεοκλιπίστικη εικόνα των εξεγέρσεων πουλάει και μάλιστα αποφέρει καλά κέρδη, αρκεί να είναι καλό το θέαμα, να μην ταράζει την καθημερινότητά τους. Η τέχνη κατάντησε ένα παιχνίδι για πλούσιους, που θέλουν να δείχνουν την υποτιθέμενη καλλιέργειά τους, σαν καρικατούρες αριστοκρατών. Το χρήμα είναι η κινητήρια δύναμη, που εξαγοράζει την αισθητική και τη βάζει στη θέση της ανθρωπινότητας. Την κάνει διαφήμιση, διακόσμηση, στυλ, κάνει ομορφότερη την πλήξη και την επιφανειακότητα της τεχνοφρικαρισμένης καθημερινότητας.

Το κοινό, όμως, μένει όλο και πιο νηστικό, όχι μόνο από υλική τροφή, αλλά και πνευματική. Πάντα χαυνωμένο και αποχαυνωμένο να κυνηγά πιστά τον οχετό της οικονομικής ευμάρειας, λες και πλούτισε ποτέ κανείς δίχως να πατήσει το λαιμό του συνανθρώπου του. Να θέλει να σκαρφαλώσει στις κορυφές του ατομικισμού παρά στο δέντρο των κοινωνικών αγώνων. Να αναζητά εναγώνια να ξαναβρεί το χαμένο του καταναλωτικό παράδεισο, από όπου τον έδιωξαν οι θεοί της οικονομίας, όταν έφαγε την πατάτα του δανεισμού και του χρηματιστηρίου. Θα σταματήσει να είναι κοινό, μία μάζα που άγεται και φέρεται, αγανακτεί λίγο εδώ σήμερα και λίγο παραπέρα αύριο, όταν ξαναγίνει άνθρωπος, που ξέρει πως η αλληλεγγύη του για τους άλλους δεν εξαντλείται στη φιλανθρωπία και την κομματική συναίνεση. Γίνεται αληθινή δημιουργία εξίσου από όλους για όλους, όταν μοιράζεται αληθινά και δείχνει την ψυχή του ελεύθερη και απαλλαγμένη από οικονομικές συμφωνίες και κερδοφόρες μόδες. Η ανθρώπινη δημιουργία δεν είναι επιστήμη ούτε τέχνη, είναι ένας τρόπος να ζουν όλοι για όλους και με όλους.

Αυτό τέλος που θα πρέπει να μη μείνει θολό είναι ότι δεν καταδικάζουμε την τέχνη ή την επιστήμη ως γνώση ή δημιουργία γενικά. Παρ’ όλο που ο πολιτισμός τις συνέδεσε με την εξουσία (από τις αιγυπτιακές πυραμίδες ως τα πειραματόζωα και από τα αρδευτικά κανάλια των αυτοκρατοριών της αρχαιότητας ως τα μεγάλα κρατικά μουσεία), είναι αρκετές εκείνες οι εξαιρέσεις, που μας θυμίζουν ότι η τέχνη είναι η προσωπική έκφραση που απελευθερώνει τον καθένα και κάνει το πνεύμα του ανοιχτό στο διαφορετικό, που ενώνει τους ανθρώπους ασχέτως καταγωγής και δεν τους χωρίζει σε πλούσιους ειδήμονες και φτωχούς άγριους. Και βέβαια είναι εφικτή μία ανθρωπιστική άλλα και φυσιοκεντρική επιστήμη –μόνο φυσικά με δεδομένη την καταστροφή του κράτους και κάθε εξουσίας– που θα βάζει πάνω από όλα το κοινό καλό και θα κάνει πράξη την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και την αμοιβαία διάδοση της γνώσης, χωρίς αυθεντίες-επιστήμονες, που κρατούν για τον εαυτό τους τη γνώση και τα πνευματικά τους δικαιώματα, όπως οι αρχαίοι ιερείς και μάγοι τα μυστικά τους.

Η γνώση και η παρατήρηση, η περιέργεια και η αναζήτηση δεν είναι «μονοπώλια» της επιστήμης. Είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Οι αναρχικές κοινότητες του μέλλοντος σίγουρα έχουν να λύσουν πολλά ζητήματα για τον καταμερισμό των απαραίτητων εργασιών, που δεν είναι της παρούσης να αναπτυχθούν εδώ, αλλά χρειάζεται να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι δεν διακρίνονται σε επαγγελματικές κατηγορίες(επιστήμονες, εργάτες, αγρότες κλπ.) από φυσικού τους. Μπορούν όλοι να μοιράζονται τη γνώση, όσο ο καθένας κρίνει ότι τον αφορά. Ο κόσμος δεν προχωρά προς μία δεδομένη υπέρτατη γνώση, στην οποία όλοι αργά ή γρήγορα πρέπει να φτάσουμε (μία άποψη, που γέννησε πολλές απολυταρχίες). Είναι πολλά περισσότερα από την ανθρώπινη παρουσία και τα τέχνεργά της· το σύμπαν είναι απέραντο.

Ο κόσμος δεν είναι μόνο από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, αλλά κάθε μορφή ζωής είναι εξ ίσου σημαντική. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ανεύθυνοι και άμοιροι, ίσα-ίσα σημαίνει ότι η ελευθερία, όπως την αναζητά η αναρχία, είναι μία έννοια πραγματική και όχι ουτοπική, ένας συνεχής αγώνας πιο ζωτικής σημασίας από οποιαδήποτε υλική αναγκαιότητα. Καμία ανθρώπινη επιστήμη δεν είναι αρκετή, γιατί προσπαθεί να συλλάβει τον κόσμο, μόνο όσο αυτός χωράει στα μέτρα της ανθρώπινης λογικής. Όμως αυτό είναι ένα ζήτημα με πολλές πλευρές. Για αυτό και το παραπάνω κείμενο είναι μόνο η αρχή μιας συζήτησης…

Οι διαδηλωτές απέκλεισαν τη σιδηροδρομική γραμμή, απ’ την οποία μεταφέρεται το συγκεκριμένο πέτρωμα και απαίτησαν να αποκατασταθεί η παροχή ρεύματος μέσω της γραμμής απ’ την οποία τροφοδοτείται η μονάδα του βωξίτη.

O βωξίτης χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή αλουμίνιου, πυρίμαχων υλικών και τσιμέντου ταχείας πήξεως.

Ο στρατός κλήθηκε να επαναφέρει την τάξη. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που ξέσπασαν σκοτώθηκε ένας νεαρός διαδηλωτής και τραυματίστηκαν άλλοι 4.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

15/1 - ROVERETO: Ένας άνδρας 66 ετών κρατείται ως ύποπτος για τον εμπρησμό σε ΑΤΜ της πόλης. Ο ύποπτος είχε ξανασυλληφθεί για επίθεση με μπογιά σε 3 ΑΤΜ της τράπεζας “Raiffeisen”.

Αφορμή για την επίθεση αυτή φέρεται να είναι ένα ποσό που αδικαιολόγητα αφαίρεσε η τράπεζα από το λογαριασμό του. Αυτό τον οδήγησε να πραγματοποιήσει την επίθεση με ακάλυπτο πρόσωπο, οπότε και αναγνωρίστηκε από τις κάμερες.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Bordes 10/1: Επίθεση σε ραντάρ για δεύτερη φορά

Η κάμερα ταχύτητας στο δρόμο RD938 (Pau προς Nay) στο Bordes, η οποία δε λειτουργεί ακόμα, έγινε στόχος επίθεσης.

Η πρώτη επίθεση είχε γίνει στις 22/12/2011.

Marseille 8/1: Φωτιά σε σκάφη στο παλιό λιμάνι

Έξι σκάφη πυρπολήθηκαν – τα δύο καταστράφηκαν ολοσχερώς – στο Quai de Rive Neuve, στο παλιό λιμάνι της Μασσαλίας.

Oullins, 8/1: Εμπρησμός στην Ingecar

Μεγάλη φωτιά ξέσπασε στις εγκαταστάσεις της εταιρίας Ingecar που κατασκευάζει κέντρα κράτησης και όχι μόνο. Έντεκα αυτοκίνητα καταστράφηκαν ολοσχερώς, μεγάλες ζημιές προκλήθηκαν και στο κτίριο επίσης.

Οι πύλες των εγκαταστάσεων βρέθηκαν ανοιχτές.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Τον τελευταίο μήνα του 2011 η αντίσταση στο Αφγανιστάν σημείωσε πολλές επιτυχίες.

Επίσης, δόθηκαν στη δημοσιότητα στατιστικά στοιχεία για το 2011, από τη μεριά των ανταρτών (κυρίως του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν). Έτσι, λοιπόν, συνολικά τη χρονιά που πέρασε σκοτώθηκαν 25446 κατοχικοί (ντόπιοι και ξένοι) και άλλοι 2266 τραυματίστηκαν θανάσιμα. Διακόσιες έντεκα ήταν οι επιθέσεις αυτοκτονίες που έγιναν μέσα στη χρονιά.

Το Δεκέμβριο: πραγματοποιήθηκαν 677 επιχειρήσεις, έγιναν 77 συμπλοκές και αποκρούστηκαν 16 επιδρομές των τρομοκρατών της ISAF και των ντόπιων συνεργατών τους. Οι επαρχές στις οποίες διεξήχθησαν οι επιχειρήσεις ήταν οι εξής:

Badakhshan, Badghis, Baghlan, Balkh, Bamyian, Daykundi, Farah, Faryab, Ghani, Ghazni, Ghor, Helmand, Herat, Jowzjan, Kabul, Kandahar, Kapisa, Khost, Kunar, Kunduz, Laghman, Logar, Nangarhar, Nimroz, Nooristan, Oruzgan, Paktia, Paktika, Panjshir, Parwan, Sar-e-pul, Takhar, Wardag, Zabul.

Σκοτώθηκαν (κατά τη διάρκεια και μετά τις επιχειρήσεις/μάχες) 443 αμερικανοί, 104 άλλοι ΝΑΤΟικοί, 45 της ISAF, 95 υπό αμερικανική διοίκηση, 9 γάλλοι, 9 πολωνοί, 2 ιταλοί, 7 ισπανοί και 56 άγνωστης προέλευσης. Από τη μεριά των αφγανών κατοχικών σκοτώθηκαν συνολικά 1236 (στρατιώτες του αφγανικού στρατού, σεκιουριτάδες, μπάτσοι, πράκτορες κ.ά.).

Δολοφονήθηκαν 37 άμαχοι και 186 απήχθησαν από τους κατοχικούς. Σκοτώθηκαν και 25 αντάρτες και 10 κατάφεραν να αποδράσουν.

Στις 4-12 έγινε πορεία εκατοντάδων κατοίκων στην επαρχία Kapisa, με αφορμή τη δολοφονία πριν λίγες ημέρες 6 άμαχων. Στις 12-12 δύο διοικητές της αστυνομίας παραδίδονται και δηλώνουν ότι θέλουν να ενωθούν με τον αγώνα των ανταρτών.

Το Δεκέμβριο έγιναν, επίσης, και  4 επιθέσεις αυτοκτονίας, οι οποίες προκαλούν μεγάλες απώλειες στο μέτωπο του εχθρο κάθε φορά που λαμβάνουν χώρα, ενώ αποτελούν ακατανίκητο όπλο που αποδεικνύει ότι η αυτοθυσία και ο αγώνας για το δίκαιο των μουτζαχεντίν δεν πτούνται από την τεχνολογική υπεροχή των σταυροφόρων.

1)      Στις 2-12 ο μαχητής Muhammad Idrees, 50 ετών, από τη Nangarhar, ανατινάζεται με παγιδευμένο με 1400 κιλά εκρηκτικών σε αμερικανική βάση στην  επαρχία Logar, σκοτώνοντας δεκάδες κατοχικούς τρομοκράτες και προξενόντας ανυπολόγιστες ζημιές.

2)      Στις 6-12 ο μαχητής Muhammad Nabi από την Oruzgan, ανατινάζεται στην περιφέρεια Shahjoe της επαρχίας Zabul με στόχο ένα κομβόι της ISAF, σκοτώνοντας 6 τρομοκράτες της ISAF και τραυματίζοντας άλλους 6.

3)      Στις 9-12 άλλος μαχητής πυροδοτεί το παγιδευμένο με εκρηκτικά γιλέκο του στην επαρχία Kunar  σκοτώνοντας 12 μπάτσους, ανάμεσά τους και ο διοικητής του Ghazi Abad, Asmaeel.

4)      Στις 13-12 ο μαχητής Abdul Qudus, κάτοικος Badghis, ανατινάζεται στην πύλη της βάσης PRT (Provincial Reconstruction Team – Ομάδα Επαρχιακής Ανασυγκρότησης), στην πρωτεύουσα της επαρχίας (Qala Naw), σκοτώνοντας 7 ισπανούς και τραυματίζοντας άλλους.

 Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Από τις 31 Δεκεμβρίου οι συγγενείς κρατούμενων στις φυλακές Yare I και Yare II εισέβαλαν μέσα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις άθλιες συνθήκες κράτησης. Το Σάββατο 8/1 περίπου 680 συγγενείς έγκλειστων κρατήθηκαν στο κέντρο κράτησης Los Teques, ενώ επισκέπτονταν τους δικούς τους ανθρώπους.

Το κράτος του Τσάβες δείχνει το κατασταλτικό του πρόσωπο απέναντι σε μια ακόμα δίκαιη κινητοποίηση. Καιρός να πέσουν οι μάσκες και οι όποιες αυταπάτες για δήθεν ελευθεριακά χαρακτηριστικά – ή ακόμα και “αντιεξουσιαστικά”  (!!!) – του κράτους της Βενεζουέλας, να διαλυθούν…

Τη Δευτέρα 9/1 οι κρατούμενοι του κέντρου κράτησης στην πόλη Coro ξεκίνησαν απεργία πείνας, ενώ την επόμενη μέρα οι έγκλειστοι στις φυλακές La Planta έδιωξαν τους φύλακες και πήραν τον έλεγχο της φυλακής. Τώρα και οι κρατούμενοι των φυλακών El Rodeo ανακοίνωσαν την έναρξη απεργίας πείνας.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η διαδήλωση κράτησε μισή ώρα, ώσπου οι μπάτσοι διέλυσαν τους συγκεντρωμένους, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και γκλομπ.

Πέντε μπάτσοι τραυματίστηκαν από τούβλα που πετάχτηκαν εναντίον τους.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Περίπου 1000 πλήρως αρματωμένοι μπάτσοι επιτέθηκαν με γκλομπ και κανόνια νερού στη μπροστινή πύλη αποκόπτοντας την πρόσβαση.

Τουλάχιστον 2 άτομα συνελήφθησαν.

Οι διαδηλωτές αποτελούνταν κυρίως από μικροκαλλιεργητές και αγρότες που καλούσαν τον πρόεδρο Susilo Bambang Yudhoyono να παραιτηθεί. Το κράτος έχει προβεί σε κατασχέσεις γης πρόσφατα σκοτώνοντας χωρικούς στο Mesuji και καταπιέζοντας βάναυσα στις περιοχές Sape, West Nusa Tenggara.

“Θέλουμε η γη να επιστρέψει στ ολαό. Ψαράδες, αγρότες και εργάτες έχουν ανάγκη φροντίδας. Η κυβέρνηση μας αγνοεί ενώ κάνει χάρες στους επιχειρηματίες” δήλωσε ένας εκπρόσωπος των συνδικάτων.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Οι κάτοικοι επιτέθηκαν και στα μέλη των συνεργείων που κλήθηκαν να φέρουν σε πέρας αυτό το “κοινωνικό” έργο, καταστρέφοντας 300 σπίτια που βρίσκονται σε περιοχή που ανήκει στην κοινοτική διοίκηση του San Juan στη Μανίλα.

Πέτρες, μπουκάλια και βόμβες μολότοφ χρησιμοποιήθηκαν εναντίον τους. Οι μπάτσοι συνέλαβαν 11 άτομα, ενώ οι εργασίες κατεδάφισης συνεχίστηκαν για να χτιστεί το νέο δημαρχείο στην περιοχή!

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Τουλάχιστον 2 πορείες σε πόλεις των ΗΠΑ είχαν βίαιη κατάληξη.

Στο Όκλαντ της Καλιφόρνια το βράδυ του Σαββάτου έγιναν επιθέσεις σε μπάτσους, κατά τη διάρκεια πορείας ενάντια στην αστυνομική βία, κατά την οποία συνελήφθησαν 6 άτομα. Σπάστηκαν παρμπρίζ σε περιπολικά, βανάκι τηλεοπτικού σταθμού και μπουκάλια πετάχτηκαν στους μπάτσους.

H πορεία “FUCK THE POLICE” ξεκίνησε από την πλατεία Oscar Grant με περίπου 200-250 άτομα, με αφορμή πρόσφατες κατασταλτικές κινήσεις και συλλήψεις. Οι διαδηλωτές έφθασαν λίγο πριν το αστυνομικό τμήμα της περιοχής και αποκλείστηκαν από τις δυνάμεις καταστολής. Εκεί άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες πέτρες. Οι μπάτσοι προσπάθησαν να τους διαλύσουν, σπρώχνοντας και χτυπώντας με γκλομπ. Μια φωτιά μπήκε στο δρόμο και ξεκίνησαν οι πρώτες συμπλοκές. Ένα άτομο χτυπήθηκε με πλαστική σφαίρα στο κεφάλι.

Οι διαδηλωτές αργότερα ξανα-συγκεντρώθηκαν στην πλατεία.

———————————————————————————————

Μια άλλη πορεία ενάντια στην αστυνομική βία στις 28/12 κατέληξε σε συγκρούσεις στο Union City, GA.

Κάποιοι απ’ τους συγκεντρωμένους που κινητοποιήθηκαν με αφορμή τον πυροβολισμό και δολοφονία ενός 19χρονου, του Waiters, από τους μπάτσους της πόλης ξήλωσαν πινακίδες κυκλοφορίας, έβαψαν κρατικά κτίρια και έσπασαν ένα παράθυρο μια φυλακής.

Οι διοργανωτές της πορείας δήλωσαν ότι δε γνώριζαν ότι συνέβησαν τέτοια “έκτροπα”.

Μάρτυρες καταγγέλλουν ότι ο νεκρός Waiters απλά έτρεξε φοβούμενος τον αστυνομικό έλεγχο, ενώ οι μπάτσοι ισχυρίζονται ότι ενεπλάκη σε καυγά μαζί τους.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μερικές ώρες αργότερα οι μπάτσοι άρχισαν να διαλύουν τους διαδηλωτές χρησιμοποιώντας σπρέι πιπεριού.

Τρεις εργαζόμενοι τραυματίστηκαν και πέντε συνελήφθησαν.

Η εταιρία έχει έδρα την περιφέρεια Qingbaijiang στην πόλη Chengdu, πρωτεύουσα της επαρχίας Sichuan.

Στις 30 Δεκεμβρίου, 2000 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο Sichuan Chemical Engineering Group Company (CEGC) που βρίσκεται στην ίδια περιοχή με το CSVC πέτυχαν να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους μετά από απεργίες και κλείσιμο δρόμων. Ο μισθός τους και το ετήσιο μπόνους αυξήθηκαν.

Έτσι, οι εργαζόμενοι του CSVC αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο, αφού ο μέσος μισθός κυμαίνεται στα 190 δολάρια, έτσι πολλοί/ές αναγκάζονται να ψάξουν για δεύτερη δουλειά, όπως ταξιτζήδες, γκαρσόνες ή σεκουριτάδες.

Η CSVC είναι θυγατρική της Pangang Group Steel Vanadium & Titanium Co. Παράγει μεταλλικές μπάρες, ράβδους και ενιαίους χαλύβδινους σωλήνες, απσχολώντας περίπου 14.000 εργαζόμενους.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το περιστατικό έλαβε χώρα περίπου στις 8.30 το βράδυ, όταν η ομάδα των συγκεντρωμένων έκλεισε το δρόμο Alameda. Ένας αστυνομικός τραυματίστηκε όταν μια μολότοφ έπεσε σε όχημα της gendarmeria.

Σε άλλο περιστατικό, γύρω στις 9 το βράδυ, έγινε επίθεση με μολότοφ σε γραφείο της εφορίας στη διασταύρωση των οδών Chacabuco και Romero, στο κέντρο της πόλης.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ο μηχανισμός, αποτελούμενος από 2 μπουκάλια δεμένα με ταινία και ένα κουτί με καλώδια, απέτυχε να εκραγεί. Βρέθηκε μέσα στο χώρο που βρίσκονται τα ΑΤΜ.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Προσήχθησαν 6 άτομα, όπου στους 5 αποδόθηκε η κατηγορία της “προσβολής του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας”. Καθοριστικό ρόλο στις συλλήψεις έπαιξαν οι δεκάδες ασφαλίτες που υπήρχαν από νωρίς στη πόλη. Ψάξιμο σακιδίων, εξακριώσεις, σπάσιμο φωτογραφικών μηχανών, προπηλακισμοί ήταν το σκηνικό που είχε στηθεί από τους λίτες. Για τους 5 σχηματίστηκε δικογραφία και αφέθηκαν ελεύθεροι κατόπιν τηλεφωνικής εντολής της εισαγγελέα.

Η απαξίωση απέναντι σε κάθε θεσμό και σε κάθε πολιτειακή αρχή από όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια οδηγούν την κρατική εξουσία στο να ξεθάβουν νόμους και διατάξεις πέρι προσβολής, όταν παρατηρούν ότι ακόμα και οι κατ’ εξοχήν “αγιοποιημένοι” και ανέγγιχτοι πρόεδροι της δημοκρατίας βρίσκονται στο στόχαστρο.

Δημοσιεύθηκε από τον Αναρχικό Πυρήνα Χαλκίδας

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Ένα από τα διαχρονικά προβλήματα κάθε τεχνικού της εξουσίας είναι η πρόβλεψη και γενικότερα η αντιμετώπιση καταστάσεων. για τις οποίες μέχρι εκείνη την στιγμή δεν υπάρχουν διαθέσιμα συγκρίσιμα μοντέλα ή, αν υπάρχουν, έχουν δοκιμαστεί σε διαφορετικές πολιτικές ή κοινωνικές συνθήκες ή ακόμα και εποχές.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα βήματα είναι υποχρεωτικά αργά και οι συνολικότερες κινήσεις μετρημένες, έτσι ώστε να μην προκύψουν ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά και για να μην χαθούν -και αυτό είναι σοβαρότερο- δυνατότητες χειραγώγησης που δεν μπορούν να αντικατασταθούν. Το πρόβλημα, λοιπόν, που στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν οι κυρίαρχοι δεν είναι η διαχείριση μιας κρίσης, έτσι όπως αυτή ορίζεται με οικονομικούς ή άλλους όρους, αλλά η αποδοχή της ύπαρξης της από όσους θα δεχθούν άμεσα ή έμμεσα τις καταστροφικές συνέπειες των ήδη ειλημμένων αποφάσεων τους.

Αν, λοιπόν, κάποιος αποδεχθεί την ύπαρξη της κρίσης, εξοικειώνεται και με την ιδέα μιας επικείμενης καταστροφής, που απλά ελπίζει να μην ισοπεδώσει τον ίδιο. Όσο μετατίθεται η επικείμενη καταστροφή παραχωρείται χρόνος στους υπηκόους να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι τίποτα δεν θα μοιάζει με την παρελθούσα κατάσταση που βίωναν, τους δίνεται πάντα ελεγχόμενα η χρονική πίστωση να χωνέψουν σ’ άλλη γλώσσα αυτό που τους επιβάλλεται ως αναπότρεπτο. Έτσι, στην ουσία δεν υπάρχει το τελικό σημείο που εκδηλώνεται η καταστροφή που επαπειλείται, γιατί έχει ήδη συντελεστεί τμηματικά, σε ακόλουθους χρόνους, και σε κάθε πεδίο με οργανωμένο και καθοδηγούμενο τρόπο, όχι βέβαια από τις «σκοτεινές» δυνάμεις της «αγοράς», αλλά από το σύνολο των συνιστωσών της κυριαρχίας.

Ο φόβος που επιχειρείται να μεταγγιστεί με κάθε τρόπο στους εξουσιαζόμενους ανθρώπους στον ευρωπαϊκό νότο, είναι η επιστροφή σε ένα παρελθόν που ταυτίζεται με την υπανάπτυξη, την φτώχεια, τις μηδαμινές δυνατότητες κατανάλωσης, συνθήκες που ταυτίζονται στην συλλογική μνήμη με τις συνέπειες της τελευταίας παγκόσμιας ανθρωποσφαγής. Υπονοείται μ’ αυτόν τον τρόπο ότι όλοι θα πρέπει τουλάχιστον να είναι ευχαριστημένοι αφού παρ’ όλα αυτά η «ειρήνη» παραμένει ως ένα σταθερό κεκτημένο για τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.

Οι εξουσιαστές προσβλέπουν στο ότι η εξαθλίωση, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους και μάλιστα σε μια τέτοια κλίμακα, θα φέρει τον αλληλοσπαραγμό σ’ αυτές τις κοινωνίες και θα χρίσει και πάλι τους ίδιους απαραίτητους σαν αναπόφευκτο κακό. Όσο περισσότερο διακρίνουν την διάχυση της αγριότητας και της σκληρότητας, που οι ίδιοι άσκησαν σε κάθε χρόνο και τόπο για να συντηρήσουν και να διαιωνίσουν την επιβολή τους, σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα των κολασμένων, τόσο περισσότερο ασφαλείς αισθάνονται. «Θα φάει ο ένας τον άλλον», προβλέπουν χωρίς ιδιαίτερη ανησυχία, αλλά με ικανοποίηση. Και δεν λαθεύουν. Οι κολασμένοι που φθάνουν στο παράδεισο της δύσης που έχει σβήσει από καιρό σαν τέτοιος, αν υπήρξε έστω και κατ’ επίφαση ποτέ, εκλαμβάνονται επίσης περισσότερο από ποτέ ως εισβολείς, με μερίδα τους να επιβοηθεί με κάθε τρόπο στην στερέωση αυτής της αντίληψης με πράξεις αγριότητας, συμμετοχής σε εμπόριο ναρκωτικών ή σωματεμπορίας.

Όσο για την βόρεια Αφρική, συνεχίζει να φλέγεται, την ίδια στιγμή που «αποχωρεί» σχεδόν το σύνολο των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ. Ανοίγει μήπως ο δρόμος για κάποιου είδους αυτοδιάθεση ή άλλου τύπου εναλλακτική διακυβέρνηση, ή μήπως ο κυριαρχικός σχεδιασμός δεν χωρά άλλες «καθυστερήσεις» ή «ιδιαιτερότητες» στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, που εντάσσεται γοργά στην γενικότερη ενοποιητική διαδικασία που δρομολογείται ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και «σάρωσε» το λεγόμενο ανατολικό μπλοκ;

Είναι σίγουρο ότι η Μεσόγειος αποτελεί την απαραίτητη γέφυρα, ένα σημαντικό κομμάτι του κυριαρχικού παζλ, που φαίνεται να συμπληρώνεται, ιστορικά για μιαν ακόμη φορά. Με βάση αυτά τα δεδομένα είναι δυνατόν να προσδιοριστεί η πραγματική διάσταση της λεγόμενης παγκόσμιας κρίσης.

Οι αναρχικές απόψεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη συνέβαλαν εδώ και αρκετές δεκαετίες με ιδιαίτερο τρόπο στις εξεγέρσεις και στις κοινωνικές επαναστάσεις που εκδηλώθηκαν με έναν αμείωτο ρυθμό, αλλά και ένταση. Ας χαράξουμε, λοιπόν, για μιαν ακόμη φορά μια απελευθερωτική πορεία με την ανάλογη τόλμη που απαιτούν οι περιστάσεις και ας χαρίσουμε στους εξουσιαστές τους εφιάλτες που τους ταιριάζουν…

Ιανουάριος 2012

anarchy.gr

Τη νύχτα της προηγούμενης Πέμπτης εμπρηστές σάρωσαν την περιοχή Χόλυγουντ του Λος Άντζελες καίγοντας πολυτελή οχήματα, ανάμεσά τους και ένα που καποτε ανήκε στο “θρυλικό” φρόντμαν των Doors, Jim Morrison.

Το τετράωρο εμπρηστικό μπαράζ άρχισε μετά τα μεσάνυχτα και αναστάτωσε ολοσχερώς τους πυροσβέστες που έτρεχαν να σβήσουν 21 εστίες φωτιάς στα πυκνοκατοικημένα Χόλυγουντ και Δυτικό Χόλυγουντ.

Άλλοι εμπρησμοί είχαν ξεκινήσει και την προηγούμενη μέρα και συνεχίστηκαν και την επόμενη.

Οι αρχές προσέφεραν αμοιβή 35.000 δολ. σε όποιον παράσχει πληροφορίες σχετικά με τους δράστες, ενώ η αμοιβή μπορεί να αυξηθεί.

Δεκάδες άτομα αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την περιοχή, το ρεύμα κόπηκε για ώρες σε πολλές γειτονιές και πολλοί δρόμοι έκλεισαν.

Όλοι σχεδόν οι εμπρησμοί ξεκίνησαν δίπλα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα με αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Στην πρώτη περίπτωση καταστράφηκαν οι πύλες των γραφείων και τα έπιπλα στην είδοσο. Στη δεύτερη περίπτωση η φωτιά ξεκίνησε στα παράθυρα των γραφείων στον πρώτο όροφο.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Την Παρασκευή οι μπάτσοι έκαναν επιδρομή προσπαθώντας να συλλάβουν ένα ληστή. Ένα άτομο με το όνομα Sabir έπεσε νεκρός από τα πυρά τους.

Έτσι, το Σάββατο οι διαδηλωτές έκλεισαν το δρόμο στο Jaranwala και πέταξαν πέτρες σε ένα αστυνομικό φυλάκιο. Όταν οι μπάτσοι προσπάθησαν να τους διαλύσουν τότε άρπαξαν ένα όπλο απ’ αυτούς.

Έπεσαν πυροβολισμοί στον αέρα και έγιναν συμπλοκές, με αποτέλεσμα πολλά άτομα να τραυματιστούν, ενώ το φυλάκιο πήρε φωτιά.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Επίσης όμως από μαρξιστικής σκοπιάς, επιχειρείται να εμπεδωθεί η αντίληψη περί μιας στέρεας ιδεολογικής συγγένειας (αναρχικών και αριστερών), που αποδεικνύεται (;) ιστορικά λόγου χάρη στην κοινή παρουσία έστω και μέσα από αντιπαραθέσεις και ρήξεις, στην Α΄ Διεθνή. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από ορισμένους ο Μαρξ ως «ελευθεριακός κομμουνιστής», υπενθυμίζεται η ρήση του Λένιν, που έβλεπε δήθεν κάποια στιγμή πιο κοντά του τους αναρχικούς από τους ρεφορμιστές, για να οριστεί τελικά η Ριζοσπαστική Αριστερά ως ένα ιδεολογικό ρεύμα, που ξεκινάει από τον αναρχικό «χώρο» και φθάνει μέχρι το αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού.

Η τελευταία προσέγγιση την περίοδο που διανύουμε δεν αποσκοπεί σε κάποιου είδους γενικόλογη θεωρητική αναζήτηση, αλλά έρχεται να συνεισφέρει στην περιβόητη διαδικασία συγκρότησης αριστερού μετώπου ή μετώπων: «Νομίζω ότι πέρα από το ότι γίνονται συγκεκριμένες προσπάθειες προς αυτήν την κατεύθυνση και είναι προσπάθειες οριζόντιες θα έλεγα από όλους τους χώρους της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ, γιατί υπάρχει κι εκεί ένας κόσμος, αριστερός, αγωνιστής, που πασχίζει, μοχθεί και αγωνιά για να βγούμε από τη κρίση και για να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία. Πιστεύω ότι πρωταγωνιστής είναι οι ίδιες οι δυνάμεις από τους διάφορους χώρους της Αριστεράς, δεν νομίζω, ότι δυστυχώς πρόκειται να αναλάβει την πρωτοβουλία κάποια από τις συνιστώσες της αριστεράς» (συνέντευξη του Γ. Ρούση στις 11-11-2011 σε μέλος του Πολιτικού Καφενείου).

Στην ίδια ρότα ενός μετώπου που φαίνεται να «επείγει», υπάρχουν το τελευταίο διάστημα πολλά καλέσματα: «Επείγουν ο συντονισμός των αγώνων μας, η συμφωνία των κομμάτων της Αριστεράς, των εργατικών σωματείων, των λαϊκών συνελεύσεων γειτονιάς, κάθε κινηματικής συλλογικότητας αντίστασης και αλληλεγγύης σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας: Για την αποκατάσταση των εισοδημάτων μας· για την επανακρατικοποίηση όλων των ιδιωτικοποιημένων δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών· για την εθνικοποίηση των τραπεζών με κοινωνικό έλεγχο· για την υψηλή φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και των πλουσίων· για το πάγωμα των στρατιωτικών δαπανών· για την άρνηση πληρωμής του συνόλου του ‘‘χρέους’’» (Δίκτυο για Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ανακοίνωση για την απεργιακή κινητοποίηση της 1η Δεκέμβρη).

Προφανώς το τελευταίο απόσπασμα είναι μέρος ενός ευρύτερου εκλογικού προγράμματος που ήδη προβάλλ(ρ)ει τμήμα της αριστεράς στον δρόμο για την συγκρότηση «μετωπικού» σχήματος που θα επιζητήσει να κερδίσει τις απαραίτητες ψήφους ώστε να διαπραγματευθεί με καλύτερούς όρους την συμμετοχή σε μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασίας. Άλλο τόσο προφανές είναι ότι μόνο τον χλευασμό κάθε αναρχικού προκαλεί η ιδέα και μόνο να συμπαραταχθεί και μάλιστα να εξεγερθεί για την «αποκατάσταση των εισοδημάτων» ή για την επανακρατικοποίηση «όλων των ιδιωτικοποιημένων δημόσιων επιχειρήσεων» και την «άρνηση πληρωμής του συνόλου του «χρέους»», αφού ακόμα και για έναν παλαιάς κοπής επαναστάτη αριστερό το εν λόγω πρόγραμμα είναι τουλάχιστον για κλάματα…

Μα, θα αναρωτηθούν κάποιοι, για να επιστρέψουμε στους αρχικούς προβληματισμούς μας, οι αναρχικές αντιλήψεις και πρακτικές είναι εντελώς αντίθετες και ανταγωνιστικές με την αριστερή, κομμουνιστική και μαρξιστική ιδεολογία; Η Αναρχία δεν ήταν, και δεν παραμένει κομμάτι της αριστεράς; Δεν υπάρχει τίποτα «κοινό», καμιά «ιδεολογική συγγένεια»; Είναι κούφια τα επιχειρήματα που ακούγονται περί «επαναστατικότητας του πρώιμου μαρξισμού», αλλά και αναγκαιότητας πρόσδεσης στα «αποστάγματα» της λενινιστικής «σοφίας», τουλάχιστον περί πρωτοποριών και ενσωμάτωσης τους στην αναρχική ιδέα, αλλά και η επιμονή αρκετών για την ενίσχυση μιας τέτοιας αντίληψης και βέβαια της εφαρμογής της;

Θα παραθέσουμε, σ’ αυτό το σημείο, «επειγόντως» και εμείς μερικά λόγια του Ερρίκο Μαλατέστα, που έχουμε και στο παρελθόν επισημάνει, γιατί δυστυχώς εξακολουθούν να είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρα: «Στον Λένιν έχουμε ό,τι συμβαίνει μ’ όλους τους νεόπλουτους ή τους νεοαναρριχηθέντες στην εξουσία. Ο νεόπλουτος είναι πάντα πιο μισητός, πιο ανυπόφορος από τον Αφέντη που γεννήθηκε αφέντης. Εκείνος που γεννήθηκε μέσα στα προνόμια κι έχει μεγαλώσει μ’ αυτά, πιστεύει ότι κατέχει δικαιωματικά τη θέση του, νομίζει ότι ο κόσμος δεν θα έπρεπε να είναι διαφορετικός απ’ ότι είναι και, επομένως, εκμεταλλεύεται και καταπιέζει με ολωσδιόλου καθαρή συνείδηση και με αίσθηση σιγουριάς που, εκτός από περιπτώσεις ιδιαίτερης ατομικής κακίας, του δίνει μια κάποια μετριοπάθεια κι ευπροσηγορία –πράγμα που τον κάνει, δυστυχώς μερικές φορές συμπαθή σ’ εκείνους που βρίσκονται από κάτω του. Αντίθετα, ο νεόπλουτος, el piojo resucitado (ο ζητιάνος που πάει καβάλα) είναι αχόρταγος στις απολαύσεις του, έχει ανάγκη την επίδειξη και φαίνεται ότι θέλει να σιγάσει τις τύψεις της συνείδησης και τον φόβο μην ξαναγίνει φτωχός με την χλιδή και την υπεροψία. Το ίδιο συμβαίνει και με την πολιτική εξουσία. Πρώην επαναστάτες που αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση είναι τυραννικότεροι από τους κυβερνήτες που προέρχονται από τις παραδοσιακές άρχουσες τάξεις, μακροπρόθεσμα οι «φιλελεύθεροι» είναι πιο αντιδραστικοί και πιο πρόστυχοι από τους συντηρητικούς […] Άνθρωποι που είχαν σ’ όλη τους την ζωή καταδιωχτεί, απειλούνταν πάντα από τον χωροφύλακα, το δεσμοφύλακα και, πολλές φορές, το δήμιο, καταφέρνουν με μιας να καταλάβουν την εξουσία και να έχουν τους δικούς τους χωροφύλακες και δήμιους».

Η αναρχία, λοιπόν, για εμάς δεν είναι ένας σκελετός που διατηρείται σε κάποια ντουλάπα. Η αναρχία δεν είναι ένα ουτοπικό σχέδιο ρομαντικών ή ευφάνταστων ανθρώπων. Δεν είναι το αναμάσημα των λόγων κάποιων «χαρισματικών» ή εμπνευσμένων συντρόφων. Είναι η διαρκής αναζήτηση των τρόπων να δυναμώνει η θέληση και κυρίως η αποφασιστικότητα των ανθρώπων να εξαλείψουν κάθε μορφής εξουσία και τους μηχανισμούς αναπαραγωγής της.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο δρόμος για την αναρχία πατιέται ήδη απ’ όσους αναρχικούς θεωρούν και το εννοούν ότι κάθε σκοπός κουβαλάει και τα μέσα. Δεν θέλουμε να εκλέγουμε κανέναν, δεν θέλουμε να εκλεγούμε από κανένα. Δεν υποστηρίζουμε καμία εξουσία, οριζόντια ή μη. Δεν θα βοηθήσουμε κανένα αριστερό μέτωπο, άμεσα ή έμμεσα να αποτελέσει την εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι και δεν θα υποχρεωθούμε για κανέναν λόγο να ενστερνισθούμε τα «λάθη» ή τα λάθη που έγιναν σ’ αυτή την κατεύθυνση σε κανένα χρόνο και σε κανένα τόπο. Δεν αγωνιζόμαστε, όπως έλεγε και ο Μαλατέστα και τόσοι άλλοι αναρχικοί, για να πάρουμε τη θέση των σημερινών εκμεταλλευτών και καταπιεστών, ούτε όμως και για τον θρίαμβο μιας αφηρημένης ιδέας, όπως διατείνονται ότι έχουν καταλάβει διάφοροι, νεόκοποι ή μη, μαρξιστές ή μαρξίζοντες.

Η αναρχική παράδοση, για εμάς υπάρχει και αποτελεί μια κιβωτό που περιέχει έναν ανεξάντλητο πλούτο εμπειριών απόψεων, αγώνων, που ξεχειλίζει από ζωντάνια, από τους πόθους και το πάθος για ελευθερία, τα λόγια, τις σκέψεις, τα λάθη και τα σωστά τόσων και τόσων αναρχικών αγωνιστών.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε με ποιο τρόπο θα μπορούσε να υπάρξει συνεννόηση ανάμεσα σε αναρχικούς εάν γίνεται αποδεκτή για διάφορες και διαφορετικές κάθε φορά σκοπιμότητες η λογική ότι όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη η καταγραφή αυτής της αναρχικής παράδοσης, ότι όχι μόνο είναι αχρείαστη, αλλά ότι πρέπει πάση θυσία να διαγραφούν όσα έχουν προηγηθεί, όσα αποτελούν τους πραγματικούς «πόρους», εκείνων που αγωνίζονται για την αναρχία, στο όνομα μιας «ευέλικτης» δράσης. Αυτή ακριβώς η «ευελιξία» δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την «ανάγκη» να μπουν κάτω από μια επαναστατική ομπρέλα, όσοι με προθυμία αποδέχονται το προαπαιτούμενο της ολικής διαγραφής των «παλαιοαναρχικών» απόψεων.

Και ποιο είναι το καινούργιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Τίποτα παραπάνω από ένα σύμφυρμα εξουσιαστικών απόψεων και πρακτικών που άλλοτε οι συγκυριακά κινητοποιούμενοι-«δρώντες» αγνοούν την προέλευση του και άλλοτε οι λίγοι μυημένοι μάλλον υποκλίνονται στο ιερατείο που «εμπνεύστηκε» …πρωτότυπες παλαιομαρξιστικές απόψεις, όπως λόγου χάρη η ανάγκη επαναστατικής οργάνωσης της τάξης «μας».

Η Vera Fomina, μέλος της πενταμελούς Επιτροπής Έκδοσης των «Απάντων» του Πλεχάνοφ, που όρισε η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ, γράφει χαρακτηριστικά για την πρώτη περίοδο της πάλης του Πλεχάνοφ (1856-1918, από τους πρώτους ρώσους θεωρητικούς του μαρξισμού): «“Το μεγαλείο της φιλοσοφίας του Μαρξ, θα γράψει ο Πλεχάνοφ, συνίσταται στο ότι, σε διάκριση με πολλά άλλα φιλοσοφικά ρεύματα, που καταδικάζουν τον άνθρωπο στην απραξία και την παθητική αποδοχή του πραγματικού, αυτή τον καλεί στη δράση, στη δημιουργία. Ο Μαρξ καλεί το προλεταριάτο στη δράση γιατί είναι η τάξη που πρέπει να παίξει τον μεγάλο ιστορικό ρόλο στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι σ’ αυτό το προλεταριάτο, στην επαναστατική τάξη με την πλήρη έννοια του όρου, που απευθύνονται οι μαρξιστές. Το προλεταριάτο χρησιμοποιεί αυτή τη φιλοσοφική θεωρία του Μαρξ ως ένα σίγουρο οδηγό στην πάλη του για απελευθέρωση. Αυτή η θεωρία τού εμφυσά μια ενέργεια χωρίς προηγούμενο. Ολόκληρη η φιλοσοφία της πράξης του μαρξισμού καταλήγει στη δράση”. Ο Πλεχάνοφ αποκαλεί το διαλεκτικό υλισμό φιλοσοφία της δράσης», συμπληρώνει στην παρουσίασή της η Vera Fomina, (βλ. Γκ. Β. Πλεχάνοφ: «Φιλοσοφικά Έργα», 1ος τόμος, σελ. 712, εκδόσεις «Προγκρέ» στα γαλλικά, 1959).

Η λογική της πρωτοπορίας, λοιπόν, δεν είναι στρατηγική, στηρίζεται και στηρίζει εξουσιαστικές σχέσεις, αποβλέπει στην διαιώνιση της επιβολής. Και οι μαρξιστές δεν το αρνούνται. Η πρωτοπορία, κομματική ή συνδικαλιστική, ένοπλη ή μη, αναλαμβάνει το «χρέος» της επαναστατικής οργάνωσης της εκλεκτής τάξης που θα διεκπεραιώσει τον ιστορικό της ρόλο.

Δυστυχώς δεν λείπουν κατά καιρούς και ανάλογες «αναρχικές» εφαρμογές.

«Αυτό που όλο και όλο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι να διαχωρίζουμε ξεκάθαρα τη θέση μας απ’ όσους έχουν διαφορετική από εμάς αντίληψη για την αναρχία και απ’ όσους, αν και έχουν τις ίδιες θεωρητικές απόψεις με μας, βγάζουν απ’ αυτές πρακτικά συμπεράσματα ολωσδιόλου διαφορετικά από τα δικά μας. Ο διαχωρισμός της θέσης μας πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας ξεκάθαρης έκθεσης των ιδεών μας και της ειλικρινούς και αδιάκοπης επανάληψης των απόψεων μας για όλα τα γεγονότα που έρχονται σε αντίθεση με τις ιδέες μας και την ηθική μας, χωρίς να έχουμε στο μυαλό μας την υπεράσπιση κανενός συγκεκριμένου προσώπου ή κόμματος […] Έχουμε φθάσει στο σημείο πολλοί να εξυμνούν στους συντρόφους τα ίδια πράγματα που καταδικάζουν στους αστούς, και φαίνεται ότι το μοναδικό τους κριτήριο για το αν μια πράξη είναι καλή ή κακή είναι το αν αυτός που την έκανε δηλώνει αναρχικός ή όχι. Πολλά σφάλματα έχουν φέρει τους μεν στο σημείο να αντιφάσκει ανοιχτά η πρακτική τους με τις αρχές που διακηρύσσουν θεωρητικά, και τους δε στο να ανέχονται τέτοιες αντιφάσεις. Παρόμοια πολλοί λόγοι έχουν φέρει κοντά μας ανθρώπους που στο βάθος αδιαφορούν για το σοσιαλισμό, για την αναρχία και για όλα όσα ξεπερνούν τα στενά ατομικά τους συμφέροντα» (Οι αναρχικοί και η ηθική, Ερρίκο Μαλατέστα).

Έχουμε επανειλημμένα εξηγήσει ότι απόψεις και πρακτικές που καλύπτονται πίσω από την υπογραφή «Αναρχικοί-Αντιεξουσιαστές» έρχονται αυθαίρετα να αντιπροσωπεύσουν το σύνολο των κατατεθειμένων αναρχικών απόψεων και πρακτικών. Πρόσφατα καλέσματα με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη του ‘73, όχι μόνο έφεραν την συγκεκριμένη υπογραφή, αλλά εξέφρασαν παράλληλα την διάθεση να περιφρουρήσουν τις αναρχικές παρεμβάσεις-εκδηλώσεις στον χώρο έξω από το Πολυτεχνείο, αλλά και μέσα σ’ αυτόν με πρόφαση έναν ανύπαρκτο (και μάλιστα επικείμενο) κομμουνιστικό κίνδυνο καταστολής… Παράλληλα και ενώ η οργάνωση της περιφρούρησης πήγε περίπατο, ύστερα και από την κατηγορηματική άρνηση να γίνει αποδεκτό κάτι τέτοιο (όσον μας αφορά βλ. ανακοίνωση της Αναρχικής Αρχειοθήκης και της Συσπείρωσης Αναρχικών), ανακοινώθηκε και η πρόθεση να συγκροτηθεί μπλοκ στις 17 Νοέμβρη, το οποίο θα οδηγούνταν από πανώ με το γνωστό ΕΑΜικό σύνθημα το οποίο εκτός των άλλων, ήταν εκτός τόπου και χρόνου, αφού το 1944 το ΚΚΕ καλλιεργούσε τις αυταπάτες ότι οι άνθρωποι του ελλαδικού χώρου ελευθερώθηκαν, την ίδια στιγμή που οι υπουργοί του επέβαλαν μισθούς απόλυτης εξαθλίωσης στους «απελευθερωμένους» προς δόξαν της συσσώρευσης του κεφαλαίου. Κι όχι μόνο τις καλλιεργούσε αλλά καλούσε στην πρώτη μεθοδευμένη σφαγή, τα γνωστά και ως «Δεκεμβριανά». Η δεύτερη πράξη του εγκλήματος ξεκίνησε δύο χρόνια αργότερα…

Σε σχέση με την θεωρία και πρακτική των περιφρουρήσεων δεν χρειάζεται αυτή τη στιγμή να επεκταθούμε, αλλά θα επισημάνουμε πως οι περιφρουρήσεις και οι πολιτοφυλακές είναι οι ταφόπλακες της αλληλοβοήθειας μέσα στη δράση και της ουσιαστικής αλληλεγγύης.

Ελπίζουμε το κείμενο αυτό να συμβάλλει ακριβώς στην κατεύθυνση μιας ευρύτερης δημιουργικής συζήτησης ανάμεσα σε συντρόφους που θεωρούν, ότι την περίοδο που διανύουμε, το ξεκαθάρισμα απόψεων και πρακτικών εκ μέρους των αναρχικών είναι ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας.

Ολόψυχα μαζί με εκείνους που δεν έχουν πάψει να μαθαίνουν, αλλά και δεν σιωπούν…

Συσπείρωση Αναρχικών

Από τη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.111, Δεκέμβριος 2011

Στις 5 Ιουλίου 2011, περίπου δέκα άτομα εισέβαλαν στα τοπικά γραφεία της υπηρεσίας νομικής προστασίας νεότητας στο Λαμπέζ διαμαρτυρόμενοι κατά της φυλάκισης ανηλίκων. Παρόλο που, σύμφωνα με τα λεγόμενα του εισαγγελέα, η εν λόγω πράξη “δεν προκάλεσε, τελικά, παρά ελάχιστες ζημίες”, η καταστολή της επιβάλλεται σήμερα με τρόπο βίαιο και αυθαίρετο.

Στις 15 Νοεμβρίου, σε επτά διαφορετικές περιοχές της Τουλούζης, περίπου εκατό αστυνομικοί πραγματοποίησαν κατ’ οίκον έρευνες και προέβησαν σε δεκάδες προσαγωγές με την κατηγορία της κατάληψης-”μαζεύοντας” στο πέρασμά τους και μια οικογένεια χωρίς άδεια παραμονής- και φυσικά κατέσχεσαν υπολογιστές και διάφορα έγγραφα. Έξι άτομα τέθηκαν σε προσωρινή κράτηση  (τα οποία, ως συνήθως, τόσο ο Τύπος όσο και η αστυνομία, που στοχοποιεί και ποινικοποιεί στο έπακρο, έσπευσαν να εντάξουν στα “αναρχικά κινήματα”), εκ των οποίων τα τέσσερα βρίσκονται από τότε υπό κράτηση στο Τμήμα Κράτησης της Τουλούζης-Σεΰζ.

Ως συνήθως, ο δικαστής αρνήθηκε να αφήσει ελεύθερους υπό όρους τους εν λόγω κρατούμενους, παρόλο που προσκομίστηκαν οι απαραίτητες εγγυήσεις, με το πρόσχημα ότι θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και να οργανώσουν την απόδρασή τους. Ένα μήνα μετά την κράτησή τους, στερούνται ακόμα κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, καθώς λαμβάνουν τα δικαστικά έγγραφα, την αλληλογραφία τους καθώς και προσωπικά τους αντικείμενα με μεγάλη καθυστέρηση. Εν συντομία, όλα αυτά στοχεύουν στην άσκηση συστηματικής πίεσης προς τους κατηγορούμενος με απώτερο σκοπό την ψυχολογική τους κατάρρευση.

Οι κρατούμενοι κατηγορούνται για “συμμετοχή σε οργάνωση με σκοπό την προετοιμασία επιθέσεων σε πρόσωπα ή την καταστροφή ή φθορά αντικειμένων· για διάπραξη επίθεσης από κοινού· για φθορά ή καταστροφή ξένης ιδιοκτησίας από κοινού”. Ασήμαντα γεγονότα, μια πράξη αλληλεγγύης, αλλά βαριές κατηγορίες με ακόμα βαρύτερες συνέπειες.

Δεν έχει σημασία αν τα συγκεκριμένα πρόσωπα εμπλέκονται ή όχι στη συγκεκριμένη πράξη, σημασία έχει ότι εξέφρασαν δικαίως, επί της ουσίας, την αλληλεγγύη τους σε όσες και όσους υφίστανται μια βίαιη καταστολή. Εν προκειμένω, στους νεαρούς κρατούμενους του Λαβόρ, που εξεγέρθησαν το Μάιο του 2011. Όσο το κράτος φυλακίζει για κάποια γκράφιτις, καταφέρνει να τρομοκρατεί τόσο τους λογοκριτές του αλλά και όλους τους οικονομικά αδικημένους, που θα τολμούσαν να προβούν σε πράξεις διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Βασικός μας στόχος είναι η δυνατότητα έκφρασης και συμμετοχής μας στους αγώνες. Γι αυτό το λόγο καταγγέλλουμε από τη μία την πολιτική ασφάλειας– της οποίας η πρόσφατη αναθεώρηση γύρω από τη φυλάκιση των νέων, όπως και η ανακοίνωση για ένα προσεχές διάταγμα  που θα επιτρέπει το γενικό φακέλωμα τους (δικαιοσύνη, σχολείο, υγεία)αποτελούν πρόσθετα γεγονότα- και από την άλλη την καταπίεση των ατόμων που προφυλακίζονται και διώκονται.

Η σημερινή πολιτική θυμίζει άλλες εποχές. Διαρκής παρουσία αστυνομικών και στρατιωτικών σε δημόσιους χώρους, πολλαπλασιασμός του “φακελώματος”, δυσλειτουργία των θεσμών, απαγορεύσεις και πρόστιμα κάθε είδους…: η αστυνομική πίεση κατά των πολιτών εντείνεται διαρκώς: έλεγχοι, παρακολουθήσεις, περιορισμοί είναι πια μέρος της καθημερινότητας των περισσότερων και κυρίως των οικονομικά ασθενέστερων.

Δε θέλουμε έναν κόσμο ελέγχου και απομόνωσης. Τα όπλα τους δε θα μας κάνουν να σωπάσουμε, ούτε να πειθαρχήσουμε!

Επικοινωνία: “Συλλογικότητα απελευθέρωση στους κατηγορουμένους της 15ης Νοεμβρίου”

nonalepm@riseup.net,   http://pourlaliberte.noblogs.org

[ Στάλθηκε 31-12-2011]